Księga Jeremiasza 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto bardzo pokorna i stosowna wiadomość, którą król Sedekiasz wysłał do proroka Jeremiasza w chwili udręki. Sedekiaszowi zarzuca się, że nie uniżył się przed Jeremiaszem, który przekazywał słowo Pana (2 Księga Kronik 36:12). Gdy przyszły kłopoty, nieco się uniżył, ale tylko na tyle, na ile zmusiła go do tego konieczność. Chciał uzyskać pomoc proroka, lecz nie zamierzał słuchać jego rad ani się im podporządkować.

Zwróćmy najpierw uwagę na sytuację, w jakiej znalazł się Sedekiasz. Nabuchodonozor prowadził z nim wojnę, najechał kraj, obległ miasto, a teraz całkowicie je otoczył. Ludzie, którzy odkładają myśl o sądzie, zwykle najbardziej się go boją, gdy nadejdzie. Ci, którzy wcześniej lekceważyli sługi Boga, mogą później z wdzięcznością ich szukać.

Zwróćmy też uwagę na wysłanników króla: Paszchura i Sofoniasza, kapłanów z różnych oddziałów służby (1 Księga Kronik 24:9; 1 Księga Kronik 24:18). Dobrze, że król kogokolwiek posłał i że byli to ludzie wysokiej rangi, ale lepiej byłoby, gdyby sam udał się do proroka i porozmawiał z nim bezpośrednio. Prawdopodobnie mógł to zrobić, gdyby naprawdę się uniżył. Ci kapłani być może nie byli lepsi od pozostałych, ale gdy król im rozkazał, musieli zanieść Jeremiaszowi pełną szacunku wiadomość. Było to dla nich upokarzające, a zarazem przyniosło zaszczyt Jeremiaszowi.

Jeremiasz powiedział kiedyś w chwili rozgoryczenia, że jego dni upływają w hańbie (Księga Jeremiasza 20:18), a jednak doczekał lepszych czasów. Teraz cieszył się większym szacunkiem. Gdy dzieje się źle, nierozsądnie jest twierdzić, że już zawsze tak będzie. Ci, którymi gardzono, mogą jeszcze zdobyć uznanie. Bóg obiecał uczcić tych, którzy Jego czczą, a ci, którzy krzywdzili Jego lud, pewnego dnia pokłonią się przed nim (Księga Izajasza 60:14).

Wiadomość brzmiała: „Proszę, zwróć się za nas do Pana” (Księga Jeremiasza 21:2). Wojska chaldejskie wkroczyły już na ich ziemie i dotarły do samego miasta. Dopiero teraz król i jego otoczenie uznali Jeremiasza za prawdziwego proroka, choć wcześniej nie chcieli tego przyznać. W obliczu zagrożenia chcieli, żeby wstawiał się za nimi przed Bogiem, bo uwierzyli, że ma przystęp do nieba, którego nie mieli inni prorocy. Tamci jedynie schlebiali im, obiecując pokój.

Prosili Jeremiasza o dwie rzeczy. Po pierwsze, chcieli, żeby zapytał Boga, co mają zrobić w obecnym kryzysie. Skoro wszystkie wcześniejsze plany zawiodły, szukali teraz wskazówek. Ludzie, którzy nie chcą przyjąć Bożej łaski, by odwrócić się od grzechu, często chętnie szukają u Boga sposobu na uniknięcie kłopotów. Po drugie, prosili, by modlił się za nich i przedstawił ich sprawę Bogu. Ci, którzy w spokojnych czasach lekceważą modlitwy ludu Bożego, mogą w chwili udręki zapragnąć jego wsparcia.

Mieli nadzieję, że Pan postąpi z nimi tak jak w przeszłości, gdy dokonywał wielkich cudów dla ich przodków i sprawiał, że wróg przerywał oblężenie i się wycofywał. Chcieli jednak tylko uwolnić się od kłopotów, a nie pojednać się z Bogiem. Pragnęli, by odszedł ich wróg, a nie by powrócił do nich ich Bóg. Tak postępował faraon w Egipcie (Księga Wyjścia 10:17). Liczyli też na pamięć o tym, jak Bóg ocalił Jerozolimę przed Sennacherybem, gdy Izajasz się modlił, a Bóg zadziałał (2 Księga Kronik 32:20; 2 Księga Kronik 32:21). Sądzili, że teraz Bóg może dokonać tego samego przez Jeremiasza.

Nie dostrzegali jednak ogromnej różnicy między ich czasami a epoką Ezechiasza. Wówczas doszło do szeroko zakrojonej reformy i prawdziwego oddania Bogu. Teraz powszechne były zepsucie i odwracanie się od Boga. Jerozolima stała się przeciwieństwem tego, czym była wcześniej. Nierozsądnie jest oczekiwać, że Bóg uczyni dla nas to, co uczynił dla innych, jeśli sami wciąż trzymamy się grzechu.

Odpowiedź Boga, przekazana przez Jeremiasza, była surowa i niemal całkowicie pozbawiona pociechy. Gdyby Jeremiasz odpowiadał we własnym imieniu, być może złagodziłby słowa, mając nadzieję, że samo pytanie świadczy o tym, iż coś się w nich zmieniło. Bóg jednak zna ludzkie serca lepiej niż Jeremiasz. Dlatego odesłał odpowiedź w imieniu Pana, Boga Izraela (Księga Jeremiasza 21:3). To imię przypominało im, że choć Bóg niegdyś uczynił wielkie rzeczy dla Izraela i złożył Izraelowi obietnice, nie pomogą one pokoleniu, które jest Izraelem jedynie z nazwy, a nie w swoim życiu.

Po pierwsze, Bóg zapowiedział, że udaremni wszystkie ich wysiłki, by ocalić samych siebie. Nie przygotuje ich do walki ani nie wzmocni ich mieczy. Gdy wypadną z miasta na oblegających, ich własna broń obróci się przeciwko nim i okaże się bezużyteczna (Księga Jeremiasza 21:4). Nic nie może się powieść ludziom, gdy Bóg występuje przeciwko nim.

Po drugie, oblegający wkrótce zdobędą miasto wraz z całym jego bogactwem i siłą. Bóg zgromadzi w samym środku miasta tych, którzy teraz je otaczają. Jeśli miasto, które powinno być ośrodkiem oddawania czci Bogu, staje się ośrodkiem nieprawości, nie powinno nas dziwić, że Bóg uczyni je miejscem zgromadzenia niszczycieli.

Po trzecie, sam Bóg stanie się ich wrogiem, a wtedy nikt nie będzie mógł im pomóc, nawet Jeremiasz (Księga Jeremiasza 21:5). Bóg mówi, że będzie z nimi walczył. Wyciągnie przeciwko nim rękę i użyje swego potężnego ramienia, co świadczy o Jego potędze i pewności działania. Uczyni to jednak w sprawiedliwym gniewie, a nie po to, by skorygować ich z miłością. Będzie to wykonanie wyroku w zapalczywości i wielkim gniewie, wyroku nieodwołalnego, przed którym nie ma ucieczki. Wkrótce okaże się, jak straszne jest wpaść w ręce żywego Boga.

Ci, którzy pozostaną w mieście, licząc, że tam będą bezpieczni i unikną miecza wroga, i tak nie ujdą Bożej sprawiedliwości (Księga Jeremiasza 21:6). Słowa tego wersetu można rozumieć tak: „Uderzę w tych, którzy pozostaną w mieście” — zarówno w ludzi, jak i w zwierzęta; w zwierzęta przeznaczone na pokarm i te używane na wojnie, w żołnierzy piechoty i konie. Zginą od straszliwej zarazy, śmiertelnej choroby, która rozprzestrzeni się za murami, podczas gdy wróg będzie obozował na zewnątrz. Bramy i mury Jerozolimy mogą przez jakiś czas powstrzymywać Babilończyków, ale nie powstrzymają Bożego sądu.

Strzały zarazy od Boga dosięgają nawet tych, którzy sądzą, że nie zagraża im żadne inne niebezpieczeństwo. Sam król, a także wszyscy, którzy uciekną przed mieczem, głodem i zarazą, wpadną w ręce Babilończyków, którzy zabiją ich bez litości (Księga Jeremiasza 21:7). Ludzie nie powinni oczekiwać od innych miłosierdzia, skoro odrzucili Bożą łaskawość i sami odcięli się od Jego miłosierdzia. Skoro ten wyrok był już przesądzony, jaki sens miała modlitwa Jeremiasza za nich?