Księga Jeremiasza 12:7 – znaczenie i zastosowanie

Naród żydowski zostaje tu skazany na zagładę. Bóg zrywa z nim więź i pozostawia go w spustoszeniu. Nie doszłoby do tego, gdyby lud nie sprowokował Go do wycofania się. W Księdze Jeremiasza 12:7 padają straszne słowa: Bóg opuścił swój dom, czyli świątynię, która była Jego pałacem. Lud sprofanował ją i zmusił Go do odejścia. Bóg porzucił swoje dziedzictwo i nie zamierza już się nim opiekować.

Chodzi o lud, który Bóg darzył wielką miłością i troskliwie strzegł, a teraz pozostawił poza swoją ochroną. Niegdyś był Mu szczególnie drogi, cenny w Jego oczach i wyróżniony spośród innych narodów. To pogłębia winę ludu, który odpłacił nienawiścią za miłość, a zarazem potęguje jego nieszczęście: sam odrzucił przychylność Tego, który okazywał mu tak wiele dobroci. Pokazuje to również, że Bóg postąpił sprawiedliwie. Nie szukał z nimi zatargu. Gdyby dochowali Mu choć odrobiny wierności, potraktowałby ich jak najlepiej, bo byli ludem umiłowanym przez Niego. Postępowali jednak tak źle, że wydał ich w ręce wrogów i pozostawił bez ochrony, na łatwy łup tych, którzy ich nienawidzili.

Dlaczego Bóg miał zatarg z ludem, który niegdyś był Mu tak drogi? Lud ten zdziczał i uległ zepsuciu. Po pierwsze, stał się podobny do drapieżnych bestii, których nikt nie darzy sympatią i od których ludzie trzymają się z daleka. W Księdze Jeremiasza 12:8 Bóg mówi, że Jego dziedzictwo jest dla Niego jak lew w lesie. Grzechy ludu domagały się pomsty równie głośno jak ryk lwa. Co więcej, lud występował przeciw Bogu przez groźby i słowa pełne żądzy krwi kierowane przeciw prorokom, którzy przemawiali do niego w Jego imieniu. To, co mówiono i czyniono prorokom, Bóg uznawał za skierowane przeciwko sobie. Lud bluźnił Jego imieniu, sprzeciwiał się Jego władzy i lekceważył Jego sprawiedliwość. Tak więc ryczał przeciw Niemu jak lew w lesie.

Ci, którzy byli owcami na Bożym pastwisku, stali się dzicy i nieposkromieni jak lwy w lesie. Dlatego Bóg ich nienawidził: jaką radość mógłby czerpać Bóg miłości z ludu, który stał się ryczącymi lwami i rozwścieczonymi bestiami? Zasługiwali jedynie na to, by ich wytropiono. Byli ciężarem i udręką dla wszystkich wokół.

Po drugie, lud stał się podobny do ptaków drapieżnych i dlatego nie nadawał się już do Bożego domu, gdzie nie składano w ofierze ani dzikich zwierząt, ani ptaków drapieżnych. W Księdze Jeremiasza 12:9 Bóg mówi, że Jego dziedzictwo przypomina ptaka z szponami — tak tłumaczą niektórzy. Ludzie bezustannie dziobali się i ranili nawzajem, a przez nienaturalne spory zamienili swój kraj w arenę walk kogutów. Możliwe też, że chodzi o ptaka pstrego, poplamionego lub opryskanego krwią upolowanej zdobyczy.

Grzech Jerozolimy, którym było przelewanie niewinnej krwi, dopełnił miary jej winy i przyspieszył jej zagładę. Zwrócił też przeciw niej sąsiednie narody, bo kto wyciąga rękę przeciw wszystkim, sam znajdzie się w zasięgu wszystkich rąk, jak czytamy w Księdze Rodzaju 16:12. Taki właśnie jest dalszy ciąg obrazu: ptaki zewsząd występują przeciw niej. Niektórzy rozumieją to tak, że ptak o niezwykłym, obcym ubarwieniu przyciąga uwagę innych ptaków. Pośród ludzi tego świata lud Boży bywa jak ktoś, na kogo patrzy się jak na dziwaka. Ten lud jednak sam stał się osobliwy przez własną głupotę, a teraz bestie i ptaki zostają wezwane, by na niego polować.

Niech wszystkie okoliczne ptaki wystąpią przeciw niej, bo Bóg ją opuścił, a wszystkie zwierzęta polne niech przyjdą i ją pożrą. Ci, którzy sami polowali na innych, teraz staną się łupem. To, że zagłada Judy i Jerozolimy nastąpiła z wyroku niebios, nie zmniejszało ich winy. Przeciwnie, potęgowało ich nieszczęście. Wezwanie ptaków i zwierząt do uczty może też odnosić się do ciał poległych, jak w Apokalipsie św. Jana 19:17-18. Całkowita zagłada kraju z rąk wojsk chaldejskich jest opisana tak, jakby już się dokonała, bo była tak pewna i bliska.

Bóg mówi o tej zagładzie jako o czymś, co postanowił, ale nie znajduje w niej upodobania, tak jak nie cieszy Go śmierć żadnego grzesznika. Zwróćmy uwagę, z jaką czułością mówi o tej ziemi mimo całego jej grzechu. Pamięta o swoim przymierzu i o czci, jaką niegdyś Mu oddawała: to Jego winnica, Jego dział i Jego umiłowany dział (Księga Jeremiasza 12:10). Bóg nadal troszczy się o swój Kościół, nawet gdy wiele rzeczy jest w nim nie tak, a Jego karcenie nie stoi w sprzeczności z Jego miłością do niego.

Zobaczmy również, z jaką czułością Bóg mówi o spustoszeniu tej ziemi. „Wielu pasterzy” — czyli dowódcy chaldejscy, którzy przejęli kontrolę nad krajem i pustoszyli go swoimi wojskami tak łatwo, jak pasterze ze stadami zjadają plony na otwartej przestrzeni — zniszczyło Jego winnicę, nie zważając na jej wartość ani na to, że należała do Niego. Najeźdźcy podeptali ją z wielką bezczelnością i gniewem, a z pięknej ziemi uczynili spustoszoną pustynię. Zniszczenie było całkowite: cały kraj został spustoszony (Księga Jeremiasza 12:11).

Kraj spustoszył miecz wojny. Najeźdźcy chaldejscy przeszli przez równinę i dotarli na wszystkie wyżyny (Księga Jeremiasza 12:12). Zajęli zarówno naturalne miejsca obronne, jak i umocnienia zbudowane przez ludzi. Miecz pochłaniał wszystko od jednego krańca kraju po drugi. Żadne miejsce nie było bezpieczne. Ogromne wojsko najeźdźców rozlało się po każdym zakątku żyznej ziemi, tak że nikt nie mógł zaznać spokoju. Nikt nie uniknął cierpienia i nikt nie mógł żyć bez lęku. Gdy wszyscy ludzie wypaczają swoje postępowanie, nikt nie zaznaje pokoju. Pokój mają tylko ci, którzy postępują według Ducha.

Wreszcie zobaczmy, skąd bierze się całe to nieszczęście: z niezadowolenia Boga. To „miecz Pana” pochłania (Księga Jeremiasza 12:12). Gdy lud Boży trzyma się blisko Niego, miecz tych, którzy go chronią, jest mieczem Pana, jak w przypadku Gedeona. Gdy jednak lud porzuca Boga, a On staje się jego wrogiem, miecz najeźdźców i niszczycieli staje się mieczem Pana — jak w przypadku Chaldejczyków. Wszystko dzieje się z powodu gwałtownego gniewu Boga (Księga Jeremiasza 12:13). Jego gniew rozpalił wśród ludu ogień, który sprawił, że wrogowie stali się tak okrutni.

Któż może ostać się przed Bogiem, gdy się gniewa? Grzech ludu uczynił Boga jego wrogiem, a szczególnie upór i brak poprawy mimo wcześniejszych ostrzeżeń (Księga Jeremiasza 12:11). Sama ziemia opłakuje to przed Bogiem, jak gdyby spustoszony kraj składał skargę i uginał się pod Jego ręką. Ludzie są jednak tak otępiali i beztroscy, że nikt z nich nie bierze sobie tego do serca. Nie lamentują przed Bogiem i pozostają niewzruszeni Jego niezadowoleniem, choć ziemia, po której chodzą, świadczy przeciwko nim.

Gdy Bóg podnosi rękę, by sądzić, a ludzie nie chcą tego dostrzec, uderzy i wtedy odczują skutki (Księga Izajasza 26:11).

Zobaczmy też, jak bezsilni są w obronie samych siebie (Księga Jeremiasza 12:13). „Zasiali pszenicę” — ciężko pracowali, by zapewnić sobie bezpieczeństwo, i liczyli na dobre owoce swoich wysiłków — „lecz zbiorą ciernie”. Innymi słowy, to, co otrzymają, przyniesie im jedynie ból i udrękę. Zamiast sobie pomóc, pogorszą swoją sytuację. Zmęczyli się pracą i planowaniem z nadzieją na lepszy los, ale wszystko spełznie na niczym. Nie zdołają wydostać się z kłopotów, które sami na siebie sprowadzili.

Będą się wstydzić swoich zysków i tego, że tak bardzo zaufali zapasom wojennym, a zwłaszcza własnej zdolności finansowania wojny. Pieniądze często nazywa się siłą wojenną, a oni sądzili, że mają ich wystarczająco dużo. Zawiodą się jednak na tej ufności, bo ich srebro i złoto nie pomogą im w dniu gniewu Boga.