Księga Izajasza 8:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Izajasz zapowiada sukcesy króla asyryjskiego w walce z Damaszkiem, Samarią i Judą. Damaszek i Samaria miały zostać zniszczone, a mieszkańców Judy miał ogarnąć wielki strach. Najpierw Pan polecił prorokowi zapisać proroctwo i ogłosić je publicznie, aby każdy mógł je przeczytać, a zapis pozostał świadectwem, gdy zapowiedź się spełni. Jednym z celów proroctwa było to, by ludzie po jego spełnieniu wiedzieli, że Bóg posłał proroka (Ewangelia Jana 14:29).

Izajasz miał wziąć dużą tablicę, na której można było wyraźnie zapisać tę wiadomość. Miał zwykłym pismem zapisać wszystko, co zostało przepowiedziane o najazdzie Asyrii, w sposób jasny i zrozumiały. Bóg nie chciał, by Jego przesłanie kryło się za niejasnymi słowami, lecz by było zrozumiałe dla czytelników i słuchaczy (Księga Habakuka 2:2; Pierwszy List do Koryntian 14:19). Ci, którzy piszą dla innych, powinni pisać tak, by można ich było zrozumieć.

Prorok miał też nadać zapisowi krótki, wyrazisty tytuł: Maher Szalal-Chasz Baz, co znaczy: „Pośpiesza łup – szybko nadchodzi zdobycz”. Imię to wskazywało na rychły atak armii asyryjskiej i wielkie łupy, które miała zdobyć. Sam tytuł miał skłaniać ludzi do pytania o znaczenie przesłania, a zarazem pomagać im je zapamiętać. Czasem kilka słów może zawierać bardzo wiele prawdy.

Izajasz zadbał też o to, by zapis miał wiarygodnych świadków (Księga Izajasza 8:2). Przyprowadził wiernych świadków, zapisał proroctwo w ich obecności i poprosił ich o złożenie podpisów, aby mogli później potwierdzić, że zapowiedział te wydarzenia z wyprzedzeniem. Wymienił ich z imienia, by w razie potrzeby każdy mógł się na nich powołać. Było dwóch świadków, zgodnie z zasadą, że każdą sprawę należy potwierdzić zeznaniem dwóch świadków. Jednym z nich był kapłan Uriasz, pojawiający się w opowieści o Achazie, choć nie z powodu dobrego czynu: poparł bałwochwalczy ołtarz Achaza (Druga Księga Królewska 16:10–11). Mimo to w tej sprawie był wiarygodnym świadkiem.

Izajasz nadał też dziecku imię będące tytułem proroctwa, aby ostrzeżenie nie zostało zapomniane (Księga Izajasza 8:3). Jego żona, nazywana prorokinią jako żona proroka, urodziła kolejnego syna. Imię dziecka niosło przesłanie, podobnie jak wcześniej imię Sze’ar-Jaszuba (Księga Izajasza 7:3). Tamto imię zapowiadało miłosierdzie: „Resztka powróci”, to zaś mówiło o sądzie: „Pośpiesza łup, szybko nadchodzi zdobycz”. Przesłanie powtórzono w imieniu dziecka, bo zapowiedziane wydarzenie było pewne.

Za każdym razem, gdy wypowiadano imię dziecka, przypominało ono ludziom o nadchodzącym sądzie. Warto często pamiętać o zmianach i trudnościach, które mogą nadejść na tym świecie, być może nawet wkrótce. Gdy z radością patrzymy na nasze dzieci, powinniśmy też pamiętać, że nie wiemy, z czym przyjdzie im się jeszcze zmierzyć. To trzeźwa, ale pożyteczna myśl.

Proroctwo wyjaśnia następnie znaczenie tego imienia. Syria i Izrael, które sprzymierzyły się przeciw Judzie, miały wkrótce stać się łatwym łupem dla króla Asyrii i jego zwycięskiej armii (Księga Izajasza 8:4). Zanim dziecko nauczyłoby się mówić „tato” lub „mamo” — jednych z pierwszych słów, które poznają dzieci — bogactwo Damaszku i łupy Samarii miały zostać zabrane. Asyria miała złupić miasta i wsie, a najcenniejsze zdobycze wywieźć do własnego kraju na znak zwycięstwa. Ci, którzy ograbiają innych, powinni liczyć się z tym, że sami zostaną ograbieni, bo Pan jest sprawiedliwy, a ci, którzy sprowadzają kłopoty, często sami ich doświadczają.

Bóg miał ukarać także niektórych mieszkańców Judy, ponieważ wielu z nich potajemnie sprzyjało Syrii i Izraelowi, występując przeciw domowi Dawida. Król Asyrii, który zniszczyłby Efraima i Syrię, miał również sprowadzić wielkie utrapienie na Judę, jak zapowiedziano już wcześniej (Księga Izajasza 7:17). Ich grzechem było odrzucenie „wód Sziloach, które płyną łagodnie” (Księga Izajasza 8:6) — obrazu spokojnych rządów Judy i dobrodziejstw, które Bóg jej dał. Gardzili swoim krajem i jego władzą, bo nie wydawały się tak imponujące jak inne, i nie cenili spokojnego słowa, które Bóg przekazywał przez proroków. Zamiast tego podziwiali Resina i syna Remaliasza, wrogów, którzy najeżdżali ich kraj. Wychwalali ich, zachwycali się ich siłą i planami, a nawet byli gotowi opuścić stronę Judy i do nich dołączyć.

Za ten grzech Bóg miał sprowadzić na nich sąd za pośrednictwem tego samego króla asyryjskiego. Ten, który zniszczył Syrię i Efraima, miał stać się postrachem dla stronnictwa w Judzie, które im sprzyjało (Księga Izajasza 8:7–8). Ponieważ odrzucili łagodne wody Sziloach i nie czuli się dobrze pod rządami ustanowionymi przez Boga, Pan miał sprowadzić na nich potężne, wzbierające wody Rzeki, czyli Eufratu. Gardzili Judą, bo nie miała wielkiej rzeki, którą mogłaby się chlubić: strumień w Jerozolimie był mały i niepozorny.

Znaczenie słów Boga jest jasne: skoro tak zachwycali się Eufratem, mieli go dostać pod dostatkiem. Król Asyrii, którego kraj leżał nad tą rzeką, miał przybyć z całą swoją potęgą i chwałą — z armią, którą tak podziwiali. Gardzili własnym królem, bo nie mógł wystawić takiej siły, ale Bóg miał obrócić ich chlubę w sąd nad nimi.

Jeśli zbytnio podziwiamy innych ze względu na ich bogactwo i siłę, słusznie jest, by Bóg dopuścił, że ta sama potęga stanie się dla nas ciężarem. Jakub posługuje się podobnym rozumowaniem, sprzeciwiając się okazywaniu bogatym większego szacunku niż innym, ponieważ bogaci często zaczynają nas uciskać (List Jakuba 2:3, List Jakuba 2:5). Powinniśmy zadowalać się przede wszystkim wodami Sziloach — spokojnym strumieniem — bo rwące wody są niebezpieczne.

Armia asyryjska została ukazana jako powódź, która wdziera się, występuje z koryta i zalewa wszystko po drodze. Nikt nie zdołałby się jej oprzeć. Sennacheryb, król Asyrii, i jego wojska mieli przejść przez Judę przy tak niewielkim oporze, że bardziej przypominałoby to przemarsz przez kraj niż najazd.

Król miał dotrzeć aż do szyi, czyli aż do Jerozolimy, stolicy królestwa. Tam miał się zatrzymać jego marsz. Święte miasto miało nie wpaść w jego ręce. Nawet w najciemniejszej fali utrapień Bóg potrafi utrzymać swój lud nad wodą i zachować jego pociechę oraz życie duchowe. Wody mogą sięgać aż po szyję (Księga Psalmów 69:1), ale tam się zatrzymają.

Jest w tym także pociecha: choć Asyryjczyk, niczym drapieżny ptak, miał rozpostrzeć skrzydła nad całą ziemią Judy, nadal była ona ziemią Immanuela. „To Twoja ziemia, o Immanuelu”, bo tam Chrystus miał się narodzić, żyć, nauczać i czynić cuda. Był Królem Syjonu, dlatego miał szczególne prawo do tej ziemi i szczególną troskę o nią.

Ziemie należące do Immanuela i uznające Go za Pana mogą przez pewien czas być zalane, ale nie zostaną zniszczone. Gdy nieprzyjaciel nadchodzi jak powódź, Immanuel ochroni to, co do Niego należy, i podniesie przeciw niemu znak (Księga Izajasza 59:19).