Księga Izajasza 7:17 – znaczenie i zastosowanie

Po pocieszających obietnicach skierowanych do Achaza jako potomka Dawida przychodzą poważne ostrzeżenia. Achaz okazuje się niegodną latoroślą tego rodu. Wierna miłość Boga nie zostanie całkowicie cofnięta ze względu na Dawida i zawarte z nim przymierze, ale grzech Achaza zostanie ukarany rózgą i razami. Ci, którzy nie chcą ufać Bożym obietnicom, powinni liczyć się także z tym, że usłyszą Jego ostrzeżenia.

Zapowiedziana tu kara będzie bardzo dotkliwa, bo obejmie wszystkich. Spadnie na samego władcę, choć zajmuje wysoką pozycję, a także na lud, cały naród i rodzinę królewską, cały dom jego ojca. Będzie sięgać kolejnych pokoleń i ciążyć na królewskim rodzie. Będzie też wyjątkowa, bo nadejdą dni tak ciemne i pełne smutku, jakich dotąd nie było — nic podobnego nie wydarzyło się od czasu podziału dziesięciu plemion, gdy Efraim odłączył się od Judy. Im dłużej ludzie trwają w grzechu, tym cięższej kary mogą się spodziewać. To Pan sprowadzi na nich te dni, bo nasze czasy są w Jego ręku, a nikt nie może oprzeć się Jego sądom ani przed nimi uciec.

Wrogiem, którego Bóg posłuży się jako swoim narzędziem, będzie król Asyrii. Achaz bardzo liczył na jego pomoc w walce z Izraelem i Syrią, przez co mniej zważał na słowa pocieszenia, które Bóg przekazywał mu przez proroka. Zamiast tego polegał na Asyrii i obiecał służyć jej królowi, jeśli ten przyjdzie mu z pomocą. Dał mu także srebro i złoto, opróżniając skarbce świątyni i królestwa (Druga Księga Królewska 16:7–8). Teraz Bóg ostrzega, że ten sam król Asyrii, którego Achaz uznał za oparcie zamiast Boga, stanie się dla niego plagą. Stało się to wkrótce: gdy król przybył do Achaza, przysporzył mu kłopotów, zamiast go wesprzeć (Druga Księga Kronik 28:20). Trzcina nie tylko złamała się pod Achazem, ale też zraniła go i przebiła mu rękę. Odtąd królowie Asyrii przez długi czas mieli być bolesną udręką dla Judy.

To ostrzeżenie pokazuje, że to, w czym pokładamy nadzieję, często staje się źródłem naszego cierpienia. Wkrótce potem król Asyrii podbił dziesięć plemion, uprowadził je do niewoli i spustoszył ich ziemię, dokładnie tak, jak zapowiadało proroctwo. Być może wydarzenie to stanowi pełniejsze wyjaśnienie wcześniejszej obietnicy, że Efraim zostanie złamany i przestanie być narodem (Księga Izajasza 7:8). Niektórzy sądzą, że prorok zwraca się następnie bezpośrednio do króla Izraela i zapowiada Boży sąd nad nim za napaść na Judę. Większość komentatorów uważa jednak, że słowa te dotyczą Achaza i jego królestwa.

Zwróćmy teraz uwagę na wezwanie, które ma sprowadzić najeźdźców. Pan zagwiżdże na muchę i pszczołę (Księga Izajasza 5:26). Wrogowie, którzy wydają się tak słabi i niegroźni jak muchy czy pszczoły i których można łatwo rozgnieść, mogą wypełnić Boże dzieło równie skutecznie jak lwy, jeśli On zechce się nimi posłużyć. Choć dzielą ich ogromne odległości — jedna grupa pochodzi znad rzek Egiptu, druga z ziemi Asyrii — zbiegną się dokładnie wtedy, gdy Bóg je przywoła. Gdy Bóg ma do wykonania dzieło, nigdy nie brakuje Mu narzędzi.

Potem następuje zajęcie ziemi. Wygląda na to, że kraj nie będzie w stanie stawić oporu. Najeźdźcy bez trudu wedrą się do środka i osiedlą w opustoszałych dolinach, które mieszkańcy porzucą przy pierwszym alarmie. Ziemia stanie się łatwym łupem. Najeźdźcy przybędą i osiądą w nizinach jak roje much i pszczół, a kryjąc się w skalnych szczelinach, tak jak często robią pszczoły, trudno będzie ich stamtąd wypędzić. Staną się też zagrożeniem, rozprzestrzeniając się otwarcie pośród cierni i krzewów, aż pokryją cały kraj.

Potem przyjdzie wielkie spustoszenie i wyludnienie kraju. Pan ogoli głowę, brodę i nogi, usuwając całe owłosienie, jak oczyszczony z trądu człowiek, który goli wszystkie włosy (Księga Kapłańska 14:8–9). Obraz ten przedstawia brzytwa wynajęta — albo przez Boga, jak gdyby nie miał własnej, choć wynagradza wszystkich, którymi posługuje się w swojej służbie (Księga Ezechiela 29:18–19), albo przez samego Achaza, by pomogła mu w potrzebie. Bóg uczyni narzędzie wynajęte do niesienia pomocy narzędziem zniszczenia. Wielu zostaje ugodzonych przez ludzkie ramię, któremu najbardziej ufali — właśnie to, na które wydali mnóstwo pieniędzy — choć wiara i modlitwa mogły zapewnić im łatwą pomoc od Boga.

Skutki wyludnienia będą dotkliwe. Niemal całe bydło wyginie, tak że człowiek, który wcześniej miał wielkie stada i trzody, zachowa jedną młodą krowę i dwie owce. Nawet to będzie się wydawało wielkim miłosierdziem (Księga Izajasza 7:21). Pozostałe zwierzęta będą miały tyle ziemi do wypasu, że dadzą obficie mleka, z którego będzie można zrobić dużo masła (Księga Izajasza 7:22). Ludzi pozostanie tak niewielu, że mleko od jednej krowy i dwóch owiec wystarczy dla całej rodziny, choć wcześniej było wielu służących i dużo większe zapotrzebowanie. Bydło nie będzie się już rozmnażać, a ci, którzy dawniej jedli mięso, jak zwykle czynili Żydzi, będą musieli żywić się masłem i miodem, bo nie będzie mięsa. Kraj opustoszeje tak bardzo, że dla nielicznych pozostałych będzie aż nadto masła i miodu.

Dobra ziemia, która wcześniej przynosiła duże zyski, porośnie cierniami i ostami (Księga Izajasza 7:23). Tam, gdzie rosło niegdyś tysiąc winorośli, a dzierżawcy płacili tysiąc sykli srebra rocznego czynszu, zostaną teraz tylko ciernie. Nie będzie zysku ani dla właściciela, ani dla dzierżawcy, bo najeźdźcy obrócą wszystko w ruinę. Bóg może szybko zamienić urodzajną ziemię w nieurodzajną. Słuszne jest, by winorośl zamieniła się w krzewy cierniowe, jeśli nie przynosimy Mu winogron, lecz dzikie owoce (Księga Izajasza 5:4).

Nawet narzędzia rolnicze staną się narzędziami wojny (Księga Izajasza 7:24). Ponieważ cały kraj porosną ciernie i osty, ludzie nie będą już przychodzić z sierpami i nożycami do przycinania winorośli, by zbierać plony. Będą przychodzić z łukami i strzałami — albo polować na dzikie zwierzęta w gęstwinie, albo bronić się przed ukrytymi tam rabusiami, albo zabijać węże i inne niebezpieczne stworzenia. Pokazuje to, jak całkowicie zmieni się urodzajna i piękna ziemia.

Jak smutną zmianę grzech może przynieść narodowi! Ciernie i osty, które kiedyś były pożyteczne i służyły nawet za żywopłoty chroniące ogrodzone pola, zostaną wyrwane, a ziemia pozostanie otwarta dla wszystkich. Ciernie i osty pojawią się tam, gdzie nie powinno ich być, a zabraknie ich tam, gdzie powinny rosnąć (Księga Izajasza 7:25). Wzgórza, które kiedyś kopano i pielęgnowano, a bydło trzymano z dala od nich za pomocą ciernistych żywopłotów, pozostaną bez ochrony. Ogrodzenia zostaną zburzone, a dzik leśny będzie niszczył uprawy (Księga Psalmów 80:12–13). Ziemia pozostanie otwarta, by mogły po niej błąkać się woły i drobniejsze zwierzęta hodowlane.

Zobaczmy, jak grzech i Boże przekleństwo wpływają na świat. Zamieniły ziemię w pole cierni i ostów, z wyjątkiem miejsc, które ludzka praca utrzymuje w porządku. Pokazuje to również, jak nierozsądne jest przywiązywanie serca do ziemi i majątku, choćby wydawały się bardzo bogate i piękne. Wystarczy, że ziemia zostanie choć trochę zaniedbana, że rozrzutny i nieuważny spadkobierca lub dzierżawca będzie nią źle gospodarować albo że wojna spustoszy kraj, a szybko stanie się przerażającym pustkowiem. Niebo jest natomiast rajem, którego takie zmiany nie mogą zniszczyć.