Księga Izajasza 60:9 – znaczenie i zastosowanie

Obietnice dane wspólnocie w poprzednich wersetach zostają tu powtórzone, potwierdzone i rozwinięte. Miały pocieszyć i dodać otuchy Żydom po powrocie z wygnania, wskazują jednak również na przyszły rozwój wspólnoty Ewangelii i obfite duchowe błogosławieństwa, które ją wypełnią.

Bóg okaże swojemu ludowi wielką życzliwość i przychylność. Od tego trzeba zacząć, bo z tego wypływają wszystkie pozostałe obietnice. Odbudowa zrujnowanego sanktuarium rozpoczyna się wtedy, gdy Bóg sprawia, że jaśnieje nad nim Jego oblicze (Księga Daniela 9:17). Cała przychylność, jakiej lud Boży doświadcza ze strony innych, bierze się ze światła Jego oblicza i z Jego życzliwości wobec nich (Księga Izajasza 60:10). Bóg mówi tu w istocie: „Ludzie będą teraz zabiegać o twoje dobro, bo w gniewie uderzyłem cię podczas niewoli. Cierpienia wspólnoty, zwłaszcza te spowodowane jej zepsuciem, upadkiem i podziałami, są bolesnymi znakami Bożego niezadowolenia. Teraz jednak okazałem ci miłosierdzie i nadal mam dla ciebie miłosierdzie”.

Wielu ludzi przyłączy się do wspólnoty, nawet z odległych krajów (Księga Izajasza 60:9). „Wyspy” oznaczają dalekie narody, które będą oczekiwać Boga, przyjmą Ewangelię i z radością oddadzą Mu cześć oraz podporządkują się Jego władzy. Statki Tarszisz, wielkie statki handlowe, będą gotowe przywozić do wspólnoty wierzących z dalekich stron. Można też rozumieć to tak, że będą przewozić sług wspólnoty do odległych miejsc, aby głosili Ewangelię i prowadzili ludzi do Pana. To jej synowie, ci, którzy mają stać się dziećmi Boga, rozproszone dzieci Boże (Ewangelia Jana 11:52). Ponieważ mieszkają tak daleko, nie mogą przywieźć ze sobą trzód ani baranów, przyniosą jednak srebro i złoto. Kiedy oddajemy Bogu siebie, powinniśmy oddać Mu także wszystko, co posiadamy. Jeśli czcimy Go duchem, powinniśmy czcić Go również naszym majątkiem.

Ci, którzy przyłączą się do wspólnoty, poświęcą siebie i wszystko, co mają, imieniu Pana, Boga wspólnoty: Bogu, który jest Panem wszystkich, a zarazem jej Bogiem i Królem, Świętemu Izraela, który ją otoczył chwałą. Cześć, jaką Bóg obdarza swoją wspólnotę, powinna skłaniać nas nie tylko do okazywania jej szacunku, lecz także do przyłączenia się do niej. „Pójdziemy z wami, bo Bóg jest z wami” (Księga Zachariasza 8:23).

Ci, którzy przyłączą się do wspólnoty, zostaną przyjęci. Święte miasto jest tak rozległe, że choć wypełniono je zgodnie z Bożym nakazem, nadal jest w nim miejsce. „Twoje bramy będą zawsze otwarte” (Księga Izajasza 60:11) nie tylko dlatego, że nie trzeba się obawiać wrogów, lecz także dlatego, że oczekuje się przyjaciół. Często zostawiamy drzwi otwarte albo prosimy kogoś, by czuwał przy wejściu, gdy spodziewamy się późnego przybycia dziecka lub gościa. Chrystus zawsze jest gotowy przyjąć tych, którzy do Niego przychodzą. Nigdy Go nie brakuje i nikt nie przychodzi w nieodpowiedniej chwili. Brama miłosierdzia jest otwarta dniem i nocą, a jeśli ktoś puka, wkrótce zostanie mu otwarta. Słudzy wspólnoty, pełniący rolę odźwiernych, powinni zawsze być gotowi przyjąć wszystkich, którzy oddają się Panu.

Wszyscy, którzy otaczają wspólnotę, mogą w jakiś sposób jej służyć. Władza nie opiera się na ludzkiej przychylności, lecz na przychylności Boga. Bóg, który sprawił, że niższe stworzenia służą ludziom, sprawi też, że narody będą służyć wspólnocie. „Ziemia pomogła kobiecie”. Wszystko jest ze względu na was. Dlatego, jak czytamy tutaj, nawet synowie cudzoziemców, ludzie, którzy cię nie znają i nie darzą szczególną miłością, którzy zawsze pozostawali poza wspólnotą Izraela, odbudują twoje mury, a ich królowie będą ci służyć także na inne sposoby i nie uznają tego za coś poniżającego (Księga Izajasza 60:10). Spełniło się to, gdy król Persji i podlegli mu zarządcy prowincji pomogli Nehemiaszowi odbudować mury Jerozolimy. Zamiast pozwolić, by mury Jerozolimy pozostały w ruinie, synowie cudzoziemców zostaną powołani do ich odbudowy. Nawet ci, którzy nie należą do wspólnoty, mogą ją chronić. Również ludzie o wysokiej pozycji nie powinni uważać służby wspólnocie za coś zbyt niskiego, lecz cieszyć się, że mogą i chcą jej służyć.

Każdy ma też obowiązek robić w swoim miejscu wszystko, co może, aby szerzyć królestwo Boga wśród ludzi. Jeśli tego nie robi, naraża się na niebezpieczeństwo. „Naród i królestwo, które nie będą ci służyć, zginą” (Księga Izajasza 60:12). Nie oznacza to, że mają zginąć od miecza, wskutek ludzkich przekleństw ani że wolno przymuszać ludzi do wstępowania do wspólnoty za pomocą kar. W żadnym razie. Oznacza to, że ci, którzy nie podporządkują się przez wiarę Jezusowi Chrystusowi, Królowi wspólnoty, i nie będą Mu służyć, zginą na wieki (Księga Psalmów 2:12). Ci, którzy nie poddadzą się złotemu berłu Chrystusa, czyli władzy Jego słowa i Ducha, i nie zostaną objęci karnością Jego rodziny ani w niej nie pozostaną, zostaną złamani Jego żelazną rózgą. „Przyprowadźcie ich tutaj i zabijcie w mojej obecności” (Ewangelia Łukasza 19:27). Takie narody zostaną doszczętnie i na zawsze zniszczone, gdy Chrystus przyjdzie ukarać tych, którzy nie są posłuszni Jego Ewangelii (Drugi List do Tesaloniczan 1:8).

Piękno obrzędów oddawania czci Bogu również zostanie wzbogacone (Księga Izajasza 60:13). Przybędzie do ciebie chluba Libanu, jego potężne i okazałe cedry, tak jak kiedyś przybyły do Salomona, gdy budował świątynię (Druga Księga Kronik 2:16). Przybędzie też inne drewno, nadające się do wykonania rzeźbionych elementów sanktuarium, które wróg zburzył (Księga Psalmów 74:5–6). Świątynia, sanktuarium Boga, nie tylko zostanie odbudowana, ale i upiększona. To miejsce, w którym Bóg stawia stopy, odpoczywa i mieszka (Księga Ezechiela 43:7). Arkę nazywa się Jego podnóżkiem, ponieważ stała pod przebłagalnią (Księga Psalmów 132:7). Bóg sprawi, że to miejsce będzie wspaniałe w oczach Jego ludu i wszystkich sąsiadów. Chwała późniejszej świątyni, na którą wskazuje ta zapowiedź, pod pewnymi względami była mniejsza niż chwała pierwszej, ale w najgłębszym sensie była większa, ponieważ Chrystus przyszedł do tej świątyni (Księga Malachiasza 3:1).

Wspólnotę zdobiły też cenne kamienie i dary (Ewangelia Łukasza 21:5). Być może częściowo do tej obietnicy odnosi się ten obraz, ale Chrystus mówił o tych darach z taką lekkością, że trzeba szukać głębszego znaczenia. Jego pełny sens kryje się w pięknie świętości oraz w darach i pocieszeniu Ducha, które zdobią obrzędy Ewangelii i nadają im bogactwo.

Wspólnota będzie też postrzegana jako naprawdę wielka i godna szacunku. Po powrocie z niewoli Żydzi stopniowo zyskiwali na znaczeniu i prezentowali się lepiej, niż ktokolwiek mógłby oczekiwać po tak głębokim upadku. Zyskali większy szacunek niż wiele innych narodów, które również zostały upokorzone przez Babilończyków. Możliwe, że wielu spośród tych, którzy niegdyś uciskali ich w Babilonie, później zabiegało o przychylność Żydów, gdy Persowie wypędzili ich z kraju, i chciało się do nich przyłączyć, szukając schronienia i pomocy.

Proroctwo to spełnia się również wtedy, gdy ludzie, którzy byli wrogami wspólnoty, zostają przemienieni przez Bożą łaskę, dostrzegają swój błąd i przyłączają się do niej. Dzieci tych, którzy cię uciskali, a może i sami prześladowcy, pokłonią się przed tobą, poproszą o przebaczenie za swoje nierozsądne postępowanie i będą szukać twojej przychylności i miejsca w twojej rodzinie (Pierwsza Księga Samuela 2:36). Podobną obietnicę otrzymała wspólnota w Filadelfii (Apokalipsa Jana 3:9).

Słowa te mają przede wszystkim upokorzyć dumnych ciemiężycieli wspólnoty, którzy ją uciskali, gardzili nią, a nawet czerpali z tego przyjemność. Zostaną poniżeni, ich pycha zostanie złamana, a ich położenie stanie się tak nędzne i bolesne, że z radością uzależnią się od tych, których najbardziej starali się obrazić. Prędzej czy później Bóg zawstydzi tych, którzy zawstydzali Jego lud.

Słowa te mają też przynieść cześć ubogim i uciśnionym członkom wspólnoty. Będą mogli wyświadczyć dobro tym, którzy wcześniej wyrządzali im zło, i podtrzymać przy życiu tych, którzy ich uciskali i poniżali. Dobry człowiek czerpie z tego radość i uważa za zaszczyt okazać miłosierdzie tym, którzy sami go nie okazywali.

Na tym jednak nie koniec. Ci ludzie przyjdą nie tylko jako proszący o pomoc dla własnej korzyści, lecz także oddadzą wspólnocie cześć. Nazwą ją miastem Pana, bo w końcu uznają, że cieszy się przychylnością nieba i znajduje pod szczególną opieką Boga. To miasto jest naprawdę wielkie i godne szacunku: silne, bogate, bezpieczne, piękne i najbardziej pożądane jako miejsce do życia. Jest miastem Pana, które do Niego należy, w którym On mieszka i w którym religia zajmuje pierwsze miejsce. Takim miastem jest Syjon. To miejsce, które Bóg wybrał dla swojego imienia, Syjon Świętego Izraela. Możemy więc być pewni, że jest ono święte, bo Święty Izraela nie byłby znany jako jego opiekun, gdyby takie nie było.