Księga Izajasza 60:18 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Izajasza 60:18 wybrzmiewa ulga, która nie od razu mieści się w sercu. Zapowiedź, że „w kraju nie usłyszy się o krzywdzie” i że zagłada nie będzie już przekraczać granic, dotyczy miejsca, które wcześniej było mocno zranione. Mury i bramy, czyli to, co chroni i wpuszcza, otrzymują nowe imiona: „Ocalenie” i „Chwała”. Nazwa mówi tu więcej niż opis, wskazuje bowiem, czym to miejsce ma być odtąd. Warto pamiętać, do kogo te słowa są skierowane. Tuż wcześniej, w Księdze Izajasza 60:1-2, prorok mówi o świetle Pana, które rozbłyska nad Jerozolimą pogrążoną w ciemności. Werset 18 nie opisuje losu każdego człowieka z osobna, lecz obietnicę wobec wspólnoty, która przeszła przez spustoszenie. Nie unieważnia to bólu konkretnych ludzi, ale pokazuje, że Bóg patrzy na historię nie tylko jako na zbiór strat, lecz także jako na przestrzeń, którą może na nowo nazwać. Najbardziej poruszające jest to, że odnowa zaczyna się od rzeczy codziennych i twardych, od murów i bram, przez które przechodzi się każdego dnia. Pewne miejsca, które kojarzyły się z zagrożeniem, mogą w Bożym działaniu stać się znakiem ocalenia.

Wizja Izajasza dotyczy Syjonu jako wspólnoty, która po opuszczeniu i upokorzeniu zostaje odnowiona przez Boga. Dlatego słowa o końcu krzywdy „w twoim kraju” nie są obietnicą, że każdy wierzący uniknie przemocy ani że zło zniknie natychmiast z całego świata. Opisują przyszłość miasta, nad którym jaśnieje chwała Pana, a które odzyskuje bezpieczeństwo i godność. Kluczowe jest znaczenie nowych nazw: mury otrzymują nazwę „Ocalenie”, a bramy „Chwała”. Mur chroni mieszkańców; brama wyznacza miejsce wejścia i spotkania. W tej poetyckiej wizji nawet elementy miasta świadczą więc o tym, co Bóg uczynił: ocalenie nie jest tylko wspomnieniem, a chwała nie pochodzi z potęgi mieszkańców. W sąsiednich wersetach odnowie towarzyszą pokój i sprawiedliwość, a Pan sam staje się światłością Syjonu. Nie chodzi zatem jedynie o odbudowę murów, lecz o przemianę życia wspólnoty. Krzywda i spustoszenie ustępują miejsca bezpieczeństwu, a tożsamość miasta zostaje określona przez Boże ocalenie i obecność. To obraz nadziei dla Syjonu, nie prosty opis każdej ludzkiej historii.

Ten werset mówi o przyszłości miasta, a nie o losie każdego człowieka z osobna. Pan zapowiada, że w jego kraju i granicach nie usłyszy się już o krzywdzie, spustoszeniu ani zagładzie. Obietnica dotyczy wspólnoty i jej dziejów, a nie ogólnej gwarancji bezpieczeństwa dla wszystkich. Szczególnie poruszające jest to, co Bóg robi z murami i bramami. Mury chronią, a bramy przyjmują i wpuszczają. Nadanie im nazw „Ocalenie” i „Chwała” zmienia ich codzienną funkcję w świadectwo. Miasto ma mówić o tym, Kto je chroni i czyją chwałę odbija. Werset stoi w ciągu obrazów pokoju i sprawiedliwości z Księgi Izajasza 60:17. Tekst nie mówi jednak, że jedno wynika z drugiego w ściśle określonej kolejności. Raczej rysuje wspólny obraz nowego ładu, w którym dobro staje się widoczne w samej strukturze miasta. Podobny mechanizm widać w zwykłym życiu. Rodzina, która po trudnym roku nazwie swój dom miejscem odpoczynku, nie zmienia ścian ani rachunków. Zmienia jednak sposób, w jaki wszyscy w nim mieszkają i wchodzą do środka. Ten obraz nie usuwa bólu ludzi, którzy już doświadczyli krzywdy. Pokazuje natomiast, że Bóg zapowiada koniec zniszczenia i nadaje wspólnocie nową tożsamość.

W Księdze Izajasza 60:18 obietnica nie dotyczy pojedynczego człowieka, któremu przyrzeka się życie bez bólu. Przemawia do Syjonu, miasta wcześniej opuszczonego i wzgardzonego, któremu Bóg zapowiada odnowę. W szerszym obrazie rozdziału narody idą ku światłu, a pokój i sprawiedliwość stają się znakami nowego porządku. Krzywda, spustoszenie i zagłada nie będą już określać granic tego miejsca. Szczególne są nazwy nadane murom i bramom: „Ocalenie” i „Chwała”. Mur zwykle kojarzy się z obroną, brama zaś z przejściem między wnętrzem a światem. Tutaj obie części miasta noszą ślady Bożego działania: ocalenie strzeże życia, a chwała wskazuje, komu należy się uznanie. Nie jest to triumf ludzkiej siły, lecz obraz wspólnoty przywróconej przez Boga. Werset niesie nadzieję większą niż obietnica pomyślności dla każdego tu i teraz. Nie zaprzecza cierpieniu ani nie wyznacza terminu jego końca. Ukazuje cel Bożej odnowy: miejsce, w którym przemoc i zniszczenie nie mają już ostatniego słowa, a bezpieczeństwo oraz chwała są związane z obecnością Boga.