Księga Izajasza 60:15 – znaczenie i zastosowanie

Zapowiedziano tu szczęśliwy i pełen chwały stan wspólnoty ludu Bożego. Proroctwo odnosi się przede wszystkim do wspólnoty chrześcijańskiej i jej duchowego pokoju, a zarazem przedstawia go za pomocą obrazu ograniczonego pokoju, którym Żydzi czasem cieszyli się po powrocie z niewoli. Ten stan zostaje ukazany na tle wcześniejszego położenia wspólnoty. Jej pokój i godność będą tym cenniejsze, że wcześniej znalazła się tak nisko.

Była wzgardzona, lecz teraz zostanie otoczona czcią (Księga Izajasza 60:15–16). Jerozolima była opuszczona i znienawidzona, porzucona przez przyjaciół i wzgardzona przez wrogów. Nikt nie przechodził przez jej zrujnowane ulice, bo ludzie odwracali się od niej jak od przerażającego widoku. Stała się powodem zdumienia i drwin. Teraz jednak będzie chlubą na wieki, bo zostanie oczyszczona z bałwochwalstwa i odzyska Bożą przychylność. Przez wiele pokoleń będzie radością ludzi prawych.

Jednak rzeczywista świetność Jerozolimy trwała krótko i nie dorównywała tej obietnicy. Pełnego jej znaczenia trzeba więc szukać w trwałej chwale wspólnoty ewangelicznej. Jej chwała jest o wiele większa niż chwała wspólnoty Starego Testamentu, a wiara chrześcijańska przynosi błogosławieństwa, które naprawdę stają się radością wielu pokoleń. W miejsce opuszczenia i nienawiści zapowiedziano dwa znaki jej godności i radości.

Po pierwsze, wspólnota zyska przychylność sąsiadów. Narody i ich królowie, gdy przyjmą chrześcijaństwo, będą działać dla jej dobra. Zatroszczą się o jej sprawy z troską i czułością podobną do tej, z jaką mamka opiekuje się dzieckiem przy piersi (Księga Izajasza 60:16). Obraz picia mleka narodów oznacza, że wspólnota otrzyma ich wsparcie, zamiast doznać z ich strony krzywdy. Królowie będą dla niej jak karmiący ojcowie. Taki jest duch Ewangelii.

Po drugie, wspólnota zyska przychylność swojego Boga. Pozna, że Pan jest jej Zbawcą i Odkupicielem, a pozna to przez własne doświadczenie. Bóg dokona dla niej tak wielkiego zbawienia i odkupienia, że stanie się jasne, iż jest to dzieło Pana, dzieło potężnego Boga. To wielkie zbawienie pochodzi od Mocarza Jakuba i zapewnia dobro wszystkim, którzy są prawdziwymi Izraelitami. Wcześniej lud znał Pana jako swojego Boga, teraz pozna Go jako Zbawcę i Odkupiciela. Jego świętość ukaże się jako Jego moc.

Wspólnota była także uboga, lecz teraz zostanie wzbogacona i wszystko odmieni się na lepsze (Księga Izajasza 60:17). Gdy tych, którzy zostali podniesieni z prochu, stawia się pośród książąt, nie noszą już brązu w sakiewkach ani żelaza w domach, lecz złoto i srebro oraz inne stosowne ulepszenia. W ten sposób duchowa chwała wspólnoty Nowego Testamentu znacznie przewyższa zewnętrzny splendor porządku żydowskiego, który nie miał żadnej chwały w porównaniu z tą, która go całkowicie przewyższa (Drugi List do Koryntian 3:10). Zamiast obrzezania otrzymaliśmy chrzest, zamiast Paschy Wieczerzę Pańską, a zamiast kapłaństwa lewickiego posługę ewangeliczną. Otrzymaliśmy złoto zamiast brązu. Grzech zamienił złoto w brąz, tak jak Roboam sporządził tarcze z brązu w miejsce utraconych złotych. Kiedy jednak powraca Boża przychylność, brąz znów staje się złotem.

Wspólnota była też uciskana przez własnych władców. Ubolewano nad tym nie tylko jako nad jej grzechem, lecz także nad jej nieszczęściem (Księga Izajasza 59:14). Teraz te krzywdy zostaną naprawione (Księga Izajasza 60:17). Zapowiedź, że urzędnicy będą pokojem, oznacza, że do urzędów zostaną powołani ludzie pokoju, którzy będą sprawiedliwie rządzić, a nie wspierać niesprawiedliwość. Sami będą pokojem, bo szczerze zatroszczą się o dobro ludu, a dzięki nim lud będzie mógł cieszyć się pomyślnością. Będą pokojem, ponieważ będą postępować sprawiedliwie; wtedy pokój popłynie jak rzeka, a sprawiedliwość będzie się toczyć jak morskie fale. Nawet poborcy podatkowi, których zadaniem jest ściąganie danin publicznych, nie mogą być bezwzględni. Powinni być uczciwi wobec ludzi i lojalni wobec władcy. Jak Jan Chrzciciel powiedział poborcom podatkowym, nie powinni żądać więcej, niż im wyznaczono (Ewangelia Łukasza 3:13).

Sąsiedzi znieważali wspólnotę, najeżdżali ją, ograbiali i plądrowali, ale to już się nie będzie dziać (Księga Izajasza 60:18). Zapowiedź, że w jej kraju nie będzie już słychać przemocy, oznacza, że nie będą się rozlegać ani okrzyki i przechwałki ludzi stosujących przemoc, ani wołanie ich ofiar. Każdy będzie mógł w pokoju korzystać z tego, co do niego należy. W granicach kraju nie będzie już spustoszenia ani zniszczenia, ani ludzi, ani ich mienia. Mury zostaną nazwane zbawieniem, bo będą bezpieczne i będą zapewniać bezpieczeństwo. Bramy zostaną nazwane chwałą, bo wszyscy będą chwalić to, jak dobrze są strzeżone, i wielbić Boga, który umacnia rygle bram (Księga Psalmów 147:13). Gdy Boże zbawienie stoi na murach, Jego chwała powinna rozbrzmiewać w bramach, miejscach zgromadzeń.

Końcowe wersety zdają się prowadzić jeszcze dalej, ku chwale i szczęściu nieba, ukazując rozkwit wspólnoty na ziemi jako ich obraz. Jednak ziemska wspólnota nigdy w pełni nie przypominała tego stanu, dlatego nie spełnia całkowicie tej obietnicy. Podobne obrazy i słowa pojawiają się w opisie nowego Jeruzalem (Apokalipsa Jana 21:23; Apokalipsa Jana 22:5). Prorocy niekiedy przechodzą od błogosławieństw wspólnoty żydowskiej do trwałych błogosławieństw wspólnoty chrześcijańskiej. Niekiedy wznoszą się od obrazu wspólnoty w tym świecie ku wspólnocie w chwale, gdzie — i tylko tam — pokój, radość i chwała obiecane przez Boga osiągną pełnię.

W zapowiedzianym tu szczęściu sam Bóg będzie wszystkim we wszystkim, jak zawsze jest dla prawdziwie wierzących (Księga Izajasza 60:19). Słowa, że słońce nie będzie już światłem w dzień ani księżyc w nocy, oznaczają, że lud Boży, ciesząc się Bożą przychylnością i chodząc w świetle Jego obecności, nie będzie przywiązywał wielkiej wagi do świateł tego świata. Mógłby dobrze żyć w świetle Pana, nawet gdyby te światła zgasły. W niebie nie będzie potrzeba słońca ani księżyca, bo jest ono dziedzictwem świętych w światłości. Ta światłość jest tak wielka, że pochłonie blask słońca równie łatwo, jak słońce pochłania blask świecy.

Bałwochwalcy oddawali cześć słońcu i księżycowi, co niektórzy uznają za najstarszą i najbardziej pociągającą formę bałwochwalstwa. Nie będą one już światłem ludu Bożego ani nie będą traktowane jak bogowie. Pan będzie jego nieustannym światłem, w dzień i w nocy, zarówno w czasie trudności, jak i pokoju. Ci, dla których jedynym światłem jest Bóg, przekonają się, że w pełni im wystarcza — jest ich słońcem i tarczą. Ich Bóg będzie ich chwałą. Bóg jest chwałą tych, dla których jest Bogiem, i pozostanie nią na zawsze. Ich chlubą jest to, że mają Go za swojego Boga, i tym się radują. On zastępuje im wszelkie piękno.

Lud Boży cieszy się czcią, ponieważ należy do Boga na mocy przymierza miłosierdzia. Obiecane tu błogosławieństwo nigdy się nie zmieni, nie przeminie ani nie osłabnie (Księga Izajasza 60:20). Słowa, że słońce ludu Bożego już nie zajdzie, oznaczają niekończący się dzień i nieustanne światło, którymi będzie się cieszyć. Bóg nie będzie jak znane nam słońce, które może zostać zaćmione, przesłonięte chmurami, a w końcu zajść, pozostawiając ciemność i chłód. Sam Bóg będzie ich światłem. Jest Ojcem świateł, u którego nie ma zmienności ani cienia wynikającego z przemiany (List Jakuba 1:17).

Pismo Święte opowiada o tym, jak słońce zatrzymało się na cały dzień, a był to dzień chwalebny. Czym jednak był wobec dnia, który nigdy się nie kończy, albo nocy, która pozostaje jasna? Słowa, że księżyc już się nie schowa, oznaczają, że nigdy nie zblednie ani nie będzie ubywać jego światła, lecz na zawsze pozostanie w pełni. Radości nieba, zarówno te dotyczące duszy, jak i przemienionego ciała, nigdy się nie skończą ani nie zostaną przerwane. Stanie się tak, ponieważ sam Pan będzie ich wiecznym światłem — światłem, które nigdy nie przygasa i nie może zgasnąć. Wtedy dni żałoby skończą się na zawsze, bo łzy zostaną otarte, a znikną też ich przyczyny: grzech i cierpienie. Smutek i westchnienie przeminą więc na wieki.

Ci, którzy zostali przygotowani do tego szczęścia i są do niego zdolni, nigdy go nie utracą (Księga Izajasza 60:21). Wszyscy członkowie ludu Bożego w nowym Jeruzalem będą sprawiedliwi: pojednani z Bogiem dzięki sprawiedliwości Mesjasza, czyli Jego doskonałej pozycji przed Bogiem, i uświęceni przez Jego Ducha. Wszyscy mieszkańcy tego świętego miasta muszą być sprawiedliwi, bo bez świętości nikt nie zobaczy Pana. Na ziemi nie ma wspólnoty, w której wszyscy byliby sprawiedliwi. Nawet w najlepszych społecznościach dobro pozostaje przemieszane ze złem. Tam jednak nie będzie takiej mieszaniny. Wszyscy będą całkowicie sprawiedliwi: nie będzie wśród nich zła ani w ich wnętrzu grzechu. Duchy sprawiedliwych zostaną tam doprowadzone do doskonałości.

Wszyscy razem będą sprawiedliwymi, którzy wypełnią Nowe Jeruzalem, zgromadzenie sprawiedliwych (Księga Psalmów 1:5). Ponieważ wszyscy będą sprawiedliwi, odziedziczą ziemię na zawsze, bo tylko grzech mógłby ich z niej wypędzić. Pełna świętość świętych zapewni trwałość ich radości.

Chwała Kościoła przyniesie też cześć Bogu, do którego Kościół należy. Słowa o tym, że ukażą się jako latorośl zasadzona przez Boga, dzieło Jego rąk, oznaczają, że Bóg otwarcie uzna ich za swoich. To dzięki Jego łasce zostali wybrani do tego szczęścia. Wziął ich niczym gałązkę z dzikiej oliwki i wszczepił w szlachetną oliwkę. Przeniósł ich z pola, gdy byli jeszcze młodymi sadzonkami, do swojej szkółki, aby po zasadzeniu w Jego ogrodzie na ziemi mogli wkrótce znaleźć się w Jego raju w niebie.

Również dzięki Jego łasce zostali przygotowani i przysposobieni do tego szczęścia. Są dziełem Jego rąk (List do Efezjan 2:10), stworzeni w tym właśnie celu i doprowadzeni przez Niego do jego pełni (Drugi List do Koryntian 5:5). To dzieło wymaga czasu, a gdy zostanie ukończone, będzie zachwycać swoim pięknem. Bóg zostanie uwielbiony, bo to On rozpoczął to dzieło i doprowadził je do końca. Pan Jezus będzie wtedy wzbudzał podziw we wszystkich, którzy uwierzyli.

Ich chwała będzie jeszcze większa, a Bóg otrzyma w nich jeszcze większą cześć, gdy porównamy ich obecny stan z tym, kim byli wcześniej, i zobaczymy, jak daleko zaszli od tak skromnych początków (Księga Izajasza 60:22). Z małego wyrośnie tysiąc, a z nikłego — potężny naród. Jeńcy, którzy wrócili z Babilonu, pomnożyli się w zaskakujący sposób i stali się silnym narodem. Kościół chrześcijański również zaczął od bardzo małej grupy, liczącej początkowo zaledwie 120 osób, a jednak rozrósł się do tysiąca. Kamień odłupany od góry bez udziału ludzkich rąk urósł, aż wypełnił całą ziemię.

Zwycięski Kościół i każdy wierzący, który dostąpi chwały, z małego staną się tysiącem, a z nikłych — potężnym narodem. Łaska i pokój wierzących początkowo były jak ziarnko gorczycy, lecz rosną i się pomnażają, aż z małego wyrasta tysiąc, a słabi stają się jak Dawid. Gdy dotrą do nieba i spojrzą wstecz na swoje skromne początki, będą zdumieni, że w ogóle udało im się tam dotrzeć. Ta niezwykła obietnica kończy się mocnym zapewnieniem: „Ja, Pan, przyspieszę to we właściwym czasie”.

Obietnica ta odnosi się do Kościoła żydowskiego i chrześcijańskiego, do Kościoła na ziemi i Kościoła w chwale, a także do każdego wierzącego. Może się wydawać, że jej spełnienie jest zbyt trudne, by w nie wierzyć, i ludzie mogą stracić nadzieję. Jednak Bóg, który ma wszelką moc, sam podjął się tego dzieła. Słowa „Ja, Pan, tego dokonam” znaczą, że Ten, który może to uczynić, postanowił również, że tak się stanie. Dokona tego swoją nieodpartą mocą i zgodnie ze swoim niezmiennym zamysłem.

Może się też wydawać, że spełnienie obietnicy odwleka się tak długo, iż nadzieja słabnie. Lecz Pan nie tylko jej dokona, ale też przyspieszy jej spełnienie. Uczyni to z całą stosowną szybkością. Nawet jeśli do tego czasu upłynie wiele czasu, nic nie zostanie zmarnowane. Przyspieszy to we właściwym czasie, w odpowiedniej porze, gdy wszystko będzie piękne. Uczyni to w czasie wyznaczonym przez swoją mądrość, choćby nie był to czas, który wyznacza nasza nierozwaga. Na tym polega prawdziwe przyspieszenie: jeśli coś dzieje się w czasie Boga, nie dzieje się za późno. Możemy ufać, że Jego czas jest najlepszy, a wiara będzie na niego cierpliwie czekać.