Księga Izajasza 51:17 – znaczenie i zastosowanie

Bóg już poruszył się, by pocieszyć swój lud, a teraz wzywa go, by sam się ocknął — podobnie jak później w Księdze Izajasza 52:1. To wezwanie, by się obudzić, nie tyle ze snu grzechu, choć i z niego trzeba się ocknąć, ile z ciężkiego odrętwienia rozpaczy. Mieszkańcy Jerozolimy, przebywający na wygnaniu, byli tak przygnieceni smutkiem, że nie mieli już sił szukać pociechy ani ulgi. Byli jak uczniowie w ogrodzie, którzy zasnęli z żalu (Ewangelia Łukasza 22:45), a także jak ludzie, którym później, gdy nadeszło wybawienie, wydawało się, że śnią (Księga Psalmów 126:1).

To również wezwanie, by ocknąć się jak ze śmierci, podobne do rozkazu, by suche kości ożyły (Księga Ezechiela 37:9). „Obudź się, rozejrzyj i zobacz brzask wybawienia. Odzyskaj jasność umysłu, nie uginaj się pod swoim ciężarem, lecz powstań i działaj, by sobie pomóc”. To samo wezwanie odnosi się do Jerozolimy za czasów apostoła Pawła, kiedy była „w niewoli wraz ze swoimi dziećmi” (List do Galatów 4:25) i podlegała „duchowi odrętwienia” (List do Rzymian 11:8). Wzywano ją, by się obudziła i zwróciła uwagę na to, co przyniesie jej pokój na zawsze. Wtedy kielich przyprawiający o drżenie miał zostać zabrany, miały paść słowa pokoju, a ona miała odnieść zwycięstwo nad szatanem, który zaślepił jej oczy i pogrążył ją we śnie.

Nędzne położenie Jerozolimy zostaje tu w pełni uznane. Od dawna nosiła ona znamiona Bożego gniewu. Bóg podał jej kielich swojej zapalczywości, czyli miarę słusznego oburzenia, jakie wobec niej żywił. Jego postępowanie z Jerozolimą dawało wszelkie podstawy, by sądzić, że jest na nią rozgniewany, ponieważ bardzo Go rozdrażniła. Kielich Bożej zapalczywości staje się dla każdego, kto musi go wypić, kielichem przyprawiającym o drżenie. Zgubieni grzesznicy przekonają się o tym na zawsze. Księga Psalmów 75:8 mówi, że niegodziwi wypiją osad, ciężki muł z dna kielicha. Jerozolima, która upodobniła się do okolicznych narodów, musiała sama wycisnąć z kielicha ostatnią kroplę i go wypić. Tam, gdzie pojawił się kielich bałwochwalstwa, prędzej czy później pojawi się kielich gniewu. Dlatego miejcie się na baczności i nie grzeszcie.

Ci, którzy powinni byli pomóc Jerozolimie w nieszczęściu, zawiedli ją: albo nie mogli, albo nie chcieli pomóc, jak pokazuje następny werset. Była odurzona kielichem Bożej zapalczywości, więc potykała się w osądach i działaniach. Nie wiedziała, co powiedzieć ani co zrobić. W tym żałosnym położeniu żaden z jej synów nie potrafił jej poprowadzić. Syjon miał wielu znakomitych synów, bo mówiono o nim, że ten i ów urodził się właśnie tam (Księga Psalmów 87:5). A jednak żaden z nich nie podał matce ręki, by uchronić ją przed upadkiem i wstydem. Nikt nie pomógł jej wydostać się z nieszczęścia ani nie powiedział słowa, które przyniosłoby pociechę. Nie powinno nas dziwić, że nawet mądrzy i dobrzy ludzie bywają rozczarowani swoimi dziećmi i nie otrzymują od nich pomocy, na którą liczyli. Dzieci, które były jak strzały w ręku rodzica, mogą stać się strzałami w jego sercu. Jerozolimie zabrakło księcia, kapłana lub proroka, który miałby dość poczucia obowiązku i wdzięczności, by pomóc jej wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowała. Przypomina to skargę z Księgi Psalmów 74:9: „Nikt nam nie mówi, jak długo to potrwa”.

Rozczarowanie było tym dotkliwsze, że po pierwsze jej nieszczęście było ogromne, a nikt jej nie współczuł ani nie pomagał. „Dwie rzeczy cię spotkały” — mówi Pan — „by doprowadzić cię do ruiny”, mianowicie głód i miecz, dwa surowe wyroki (Księga Izajasza 51:19). Te dwie rzeczy mogą też oznaczać samą ruinę, na którą składały się spustoszenie, zagłada, głód i miecz, a także bezradność i brak pocieszenia w tym położeniu. To smutne znaleźć się w tak wielkiej niedoli i nie mieć nikogo, kto by współczuł, podzielił smutek, pomógł nieść ciężar, pocieszył serce albo ulżył w cierpieniu. Później podobna podwójna niedola zostaje opisana w odniesieniu do Babilonu: utrata dzieci i wdowieństwo (Księga Izajasza 47:9). Kto będzie współczuł, gdy nieszczęście jest skutkiem czyjegoś grzechu i nierozwagi, a człowiek pod jego wpływem staje się zgorzkniały i trudny? Nie da się pomóc tym, którzy nie chcą słuchać rad.

Po drugie, ci, którzy powinni byli pocieszać Jerozolimę, sami załamali się ze strachu i rozpaczy (Księga Izajasza 51:20). Osłabli i stracili ducha; zabrakło im cierpliwości, by zachować spokój, oraz wiary w Bożą obietnicę, że On ich uspokoi. W żałobie leżeli na początku każdej ulicy i wołali do wszystkich przechodniów (Księga Lamentacji 1:12). Głodowali i marnieli. Byli jak dziki byk schwytany w sieć: szarpał się i próbował uwolnić, lecz tylko pogarszał swoje położenie. Własnym gniewem i niezadowoleniem jeszcze bardziej się wikłali.

Inaczej jest z ludźmi o łagodnym i cichym duchu, którzy są jak gołębica w sieci. W cierpieniu zachowują więcej spokoju, bo ufają Bogu jako swojemu obrońcy. Sprawa Bożego ludu i wyznawanej przez niego świętej wiary jest słuszna, bo inaczej sprawiedliwy Bóg nie stanąłby w jej obronie. Przez pewien czas może jednak zostać stłumiona i wydawać się przegrana. Bóg będzie jej bronił: albo przekona sumienia jej wrogów, albo pokrzyżuje ich plany. Ukaże światu jej słuszność i piękno, a tym, którzy jej bronią, da powodzenie. To Jego własna sprawa, a skoro ją za swoją uznał, będzie jej strzegł z gorliwą troską.

Po trzecie, te nieszczęścia wkrótce miały się skończyć, a Jerozolima miała się z nimi pożegnać na dobre. „Zabiorę z twojej ręki kielich, który przyprawia o drżenie” — mówi Bóg — „ten gorzki kielich. Odejdzie od ciebie”. Nie ma sensu odrzucać kielicha ani mówić: „Nie wypijemy go, nie damy rady”. Jeśli poddamy się spokojnie, ta sama ręka, która podała nam kielich, znów go zabierze.

Obietnica brzmi: „Już więcej go nie wypijesz”. Bóg wycofał oskarżenie przeciwko tobie i nie sprowadzi ponownie tego wyroku.

Prześladowcy i ciemiężyciele sami będą musieli wypić ten gorzki kielich, który wcześniej podawali innym (Księga Izajasza 51:23). Zobacz, z jaką bezczelnością krzywdzili i gnębili Boży lud. Mówili jego duszy, jego życiu: „Pochyl się, żebyśmy mogli po tobie przejść”. Mówili tak nawet do sumienia, z dumą i zadowoleniem zmuszając ludzi do oddawania czci bożkom.

Późniejszy Babilon podąża tą samą drogą co dawny ciemiężyciel. Tyranizuje ludzkie sumienia, sprawuje nad nimi władzę, wywiera presję i zmusza do grzesznych kompromisów. Kto ustanawia rzekomo nieomylnego przywódcę lub sędziego, wymaga ślepego zaufania do jego decyzji i posłuszeństwa jego nakazom, w istocie mówi ludzkim duszom: „Pochylcie się, żebyśmy mogli po was przejść”. I mówi to z zadowoleniem.

Zobacz też, jak nisko upadł Boży lud, bo grzech odebrał mu wiele odwagi i poczucia godności. „Położyłaś swoje ciało jak ziemię”. Ciemiężyciele żądali czegoś więcej niż zewnętrznego posłuszeństwa. Chcieli, by dusze im się poddały, tak aby każdy wierzył i oddawał cześć dokładnie tak, jak sobie życzyli.

W rzeczywistości uzyskali jedynie zewnętrzne podporządkowanie. Ludzie kładli swoje ciała na ziemi, ale było to tylko posłuszeństwo zewnętrzne i obłudne. Sumienia nie da się zmusić i tego rodzaju ustępowanie nie jest tu pochwalane. Bóg jednak sprawiedliwie osądzi tych, którzy tak okrutnie traktowali Jego lud. „Kielich przyprawiający o drżenie” zostanie podany im.

Cierpienia Babilonu będą tak dotkliwe jak cierpienia Jerozolimy. Prześladowcy Daniela zostaną wrzuceni do jego jamy i przekonają się, co to znaczy. W tych wyrokach Pan daje się poznać.