Księga Izajasza 4:2 – znaczenie i zastosowanie

Groźby, które padły wcześniej, pozostawiają Jerozolimę w bardzo opłakanym stanie. Wszystko wydaje się pogrążone w mroku. Lecz tutaj zza chmur przebija się słońce. Te wersety zawierają wiele wspaniałych i cennych obietnic. Przynoszą pociechę pośród trudności i zapowiadają, że nadejdą szczęśliwe dni. Wyraźnie wskazują na królestwo Mesjasza i wielkie wybawienie, które On przyniesie. Zapowiada je odnowa Judy i Jerozolimy za panowania Ezechiasza, po rządach Achaza, a także powrót z Babilonu. Być może chodzi o oba te wydarzenia, ale głównym odniesieniem tego fragmentu jest Chrystus.

Najpierw pojawia się obietnica, że Bóg wzbudzi sprawiedliwą latorośl, która przyniesie owoc sprawiedliwości (Księga Izajasza 4:2). „W owym dniu”, właśnie wtedy, gdy Jerozolima zostanie zniszczona, a naród żydowski rozproszony, zostanie ustanowione królestwo Mesjasza. Wtedy Kościół zacznie odzyskiwać siły, akurat w chwili, gdy wszyscy inni będą się obawiać jego całkowitej zagłady.

Sam Chrystus zostanie wywyższony. Jest latoroślą Pana, obiecaną latoroślą, jednym z imion, którymi prorok nazywa Mesjasza. Podobnie brzmią określenia „mój sługa, Odrośl” (Księga Zachariasza 3:8; Księga Zachariasza 6:12), „Odrośl sprawiedliwa” (Księga Jeremiasza 23:5; Księga Jeremiasza 33:15) oraz „różdżka z pnia Jessego” (Księga Izajasza 11:1). Niektórzy sądzą, że tę myśl zawiera też określenie „Nazarejczyk” (Ewangelia Mateusza 2:23). Chrystus jest nazwany latoroślą Pana, ponieważ Bóg Go zasadził i sprawił, że rozkwitł ku swojej chwale. Dawna aramejska parafraza tego miejsca brzmi: „Chrystus, czyli Mesjasz Pana”.

Chrystus będzie pięknością, chwałą i radością. Po pierwsze, zostanie wywyższony i otrzyma radość, która Go czekała, oraz chwałę, którą miał u Ojca, zanim powstał świat. Ten, którym ludzie gardzili i którego twarz była oszpecona bardziej niż twarz jakiegokolwiek człowieka, jest teraz w niebie piękny i pełen chwały, jaśnieje jak słońce w pełni blasku, a aniołowie podziwiają Go i oddają Mu cześć. Po drugie, będzie piękny i pełen chwały w oczach wszystkich wierzących. Zyska uznanie na świecie i imię ponad wszelkie imię. Dla wierzących jest cenny i godny czci (Pierwszy List Piotra 2:7), najpiękniejszy spośród dziesięciu tysięcy (Pieśń nad Pieśniami 5:10) i pełen chwały. Powinniśmy się cieszyć, że taki jest, i uznawać Go za takiego w swoim życiu.

Jego Ewangelia również zostanie przyjęta. Jej powodzenie jest owocem latorośli Pana, ponieważ wszelka łaska i pociecha Ewangelii pochodzą od Chrystusa. Owoc ten nazwano także owocem ziemi, bo wyrósł na tym świecie i odpowiada życiu, które teraz wiedziemy. Chrystus porównuje siebie do ziarna pszenicy, które pada w ziemię i obumiera, a potem wydaje obfity plon (Ewangelia Jana 12:24). Pismo przedstawia także powodzenie Ewangelii jako plon, który wydaje ziemia (Księga Psalmów 67:6), a założenie Kościoła chrześcijańskiego jako zasianie go przez Boga w ziemi dla siebie (Księga Ozeasza 2:23).

Można to rozumieć zarówno jako odniesienie do ludzi, których rodzi Ewangelia, jak i do błogosławieństw, które ona przynosi. Będą oni wspaniali i piękni, bardzo cenni dla tych, którzy ocaleli z Izraela, czyli dla reszty Żydów uratowanych od zagłady, która spotkała pozostałych trwających w niewierze (List do Rzymian 11:5). Jeśli Chrystus jest dla nas cenny, cenna będzie dla nas także Jego Ewangelia, wraz ze wszystkimi jej prawdami i obietnicami, a także Jego Kościół i wszyscy, którzy do niego należą. To oni są dobrym owocem ziemi. W porównaniu z nimi wszystko inne jest jak chwast. Dobrym znakiem, że należymy do wybranej reszty, oddzielonej od tych, którzy są nazywani Izraelem i przeznaczeni do zbawienia, jest dostrzeganie wielkiego piękna w Chrystusie, świętości i świętych, którzy są najznakomitszymi na ziemi.

Obrazem tego błogosławionego dnia była Jerozolima, która po najeździe Sennacheryba i po niewoli babilońskiej ponownie rozkwitła jak latorośl i została obdarzona owocami ziemi. Porównaj Księgę Izajasza 37:31–32. Reszta znowu zapuściła korzenie w dół i wydała owoc w górę. A jeśli „owoc ziemi” oznacza dobra tego życia, możemy powiedzieć, że mają one szczególną słodycz dla wybranej reszty, bo przysługują jej na mocy przymierza i korzysta z nich w sposób przynoszący największą pociechę. Jeśli latorośl Pana jest piękna i pełna chwały w naszych oczach, także owoce ziemi będą się wydawać wspaniałe i piękne, bo przyjmujemy je wtedy jako owoc obietnicy (Księga Psalmów 37:16; Pierwszy List do Tymoteusza 4:8).

Bóg zachowa też dla siebie święte potomstwo (Księga Izajasza 4:3). Gdy większość tych, którzy zajmują miejsce i noszą imię w Syjonie i Jerozolimie, zostanie odcięta jak uschłe gałęzie z powodu własnej niewiary, niektórzy pozostaną. Niektórzy będą trwać przy Kościele, nawet gdy zmieni on swój zewnętrzny kształt i stanie się chrześcijański. Bóg nie odrzuci całkowicie swojego ludu (List do Rzymian 11:1). Tu i ówdzie ktoś pozostanie.

Ta reszta jest wybrana z łaski, jak mówi Paweł (List do Rzymian 11:5). Jej członkowie są zapisani wśród żyjących, oznaczeni w Bożym zamyśle i uprzedniej wiedzy jako przeznaczeni do życia i zbawienia. Są zapisani do życia, a ich przeznaczenie zostało ustalone raz na zawsze. Ci, których Bóg zachował przy życiu w czasach śmierci, byli zapisani do życia w Jego opatrzności. Czyż nie powinniśmy wierzyć, że ci, którzy zostali uratowani od znacznie większej śmierci, byli zapisani w księdze życia Baranka? (Apokalipsa św. Jana 13:8). Wszyscy, którzy zostali przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli i dostąpili zbawienia duszy (Dzieje Apostolskie 13:48). Każdy zapisany wśród żyjących zostanie odnaleziony wśród żyjących, bo Chrystus nie utraci nikogo z tych, których Mu dano.

Ta reszta podlega także działaniu łaski. Każdy, kto jest zapisany wśród żyjących i dlatego pozostaje, zostanie nazwany świętym, uświęcony i przyjęty przez Boga jako święty. Pozostaną tylko święci, gdy Syn Człowieczy usunie ze swojego królestwa wszystko, co prowadzi do grzechu. Wszyscy wybrani do zbawienia zostali także wybrani do uświęcenia, czyli do tego, by stali się święci (Drugi List do Tesaloniczan 2:13; List do Efezjan 1:4).

Bóg odnowi też swój Kościół i naprawi wszystko, co w nim niewłaściwe (Księga Izajasza 4:4). Wtedy reszta zostanie nazwana świętą, gdy Pan obmyje ją z nieczystości. Oczyści ją z nich, usuwając spośród niej ludzi niegodziwych, a także oczyszczając jej wnętrze ze zła. Nie zostanie nazwana świętą, dopóki w pewnej mierze nie stanie się święta. Czasy Ewangelii są czasem odnowy i pełniejszego oczyszczenia z grzechu (List do Hebrajczyków 9:10). Zapowiadały to reformy za Ezechiasza i późniejsza odnowa po niewoli, ku którym skierowana jest ta obietnica.

Zwróć uwagę na miejsca i ludzi, którzy potrzebują odnowy. Sama Jerozolima, choć była świętym miastem, nadal wymagała oczyszczenia. A ponieważ była świętym miastem, jej odnowa miała przynieść dobro całemu królestwu. Odnowy potrzebowały również córki Syjonu, zwłaszcza kobiety, które prorok właśnie zganił (Księga Izajasza 3:16).

Kiedy ludzie stroili się w swoje ozdoby, sądzili, że są niezwykle czyści. Ponieważ jednak byli z tych ozdób dumni, prorok nazwał je ich nieczystością. Pycha nie ma sobie równej wśród rzeczy budzących odrazę Boga. Możliwe też, że określenie „córki Syjonu” oznacza miasteczka i wsie wokół Jerozolimy, które należały do niej jako miasta macierzystego i także potrzebowały odnowy.

Na czym polega ta odnowa? Na obmyciu z nieczystości. Niegodziwość jest jak brud, zwłaszcza rozlew krwi, z którego słynęła Jerozolima (Druga Księga Królewska 21:16). Rozlew krwi kala ziemię bardziej niż jakikolwiek inny grzech. Odnowa miasta jest więc jego oczyszczeniem. Gdy porzuca się grzeszne zwyczaje i prądy, a jawne niegodziwości zostają powstrzymane, miejsce przypominające śmietnisko staje się czyste i przyjemne. Przynosi to korzyść nie tylko jego reputacji w oczach obcych, lecz także poczuciu bezpieczeństwa i zdrowiu jego mieszkańców.

Tę odnowę przynosi Pan. Odnowa jest dziełem Boga i jeśli dokonuje się coś dobrego i trwałego, to On jest sprawcą. Niekiedy przez swoje sądy niszczy i usuwa grzeszników. Odnawia jednak i nawraca przez Ducha swojej łaski. Dzieje się to nie ludzką siłą, lecz Duchem Pana Zastępów (Księga Zachariasza 4:6). Duch działa zarówno na grzeszników, którzy potrzebują odnowy, jak i na urzędników, duszpasterzy oraz innych ludzi, którymi Bóg posługuje się w odnawianiu innych.

Duch działa tutaj na dwa sposoby. Po pierwsze, działa jako duch sądu: otwiera umysł, przekonuje sumienie i daje mądrość potrzebną do rozważnego, praktycznego działania (Księga Izajasza 52:13). Pomaga też odróżniać to, co cenne, od tego, co bezwartościowe. Po drugie, działa jako duch ognia: wzbudza utrapienia i pobudza do gorliwego czynienia dobra. Duch działa jak ogień (Ewangelia Mateusza 3:11). Głęboka miłość do Chrystusa i do ludzi, a także płonąca nienawiść do grzechu, skłaniają do zdecydowanego odwracania bezbożności od Jakuba. Zobacz Księgę Izajasza 32:15–16.

Bóg będzie także chronił swój Kościół i wszystkich, którzy do niego należą (Księga Izajasza 4:5–6). Gdy zostaną oczyszczeni i zapanuje wśród nich porządek, nie będą już pozostawieni bez ochrony. Bóg otoczy ich szczególną opieką. Uświęceni są też dobrze chronieni, bo Bóg będzie ich przewodnikiem i stróżem.

Ich domy będą bezpieczne (Księga Izajasza 4:5). Ta obietnica dotyczy miejsc, w których mieszkają i odpoczywają, ich własnych domów, gdzie oddają cześć Bogu zarówno w samotności, jak i w gronie rodzinnym. Błogosławieństwo spoczywające na domu sprawiedliwych będzie jego ochroną (Księga Przysłów 3:33). W domach sprawiedliwych rozlegają się głosy radości i ocalenia (Księga Psalmów 118:15). Bóg czuwa nad domami wszystkich swoich ludzi, od najuboższej chaty po najwspanialszy pałac. Gdy grzech zostanie usunięty z domu, Wszechmogący będzie go bronił (Księga Hioba 22:23, 26).

Obietnica ta dotyczy także zgromadzeń na nabożeństwach. Nie wspomina się tu o świątyni, ponieważ obietnica ta wskazuje na czas, gdy nie pozostanie z niej kamień na kamieniu. Jednak wszystkie chrześcijańskie zgromadzenia, nawet jeśli zbierze się zaledwie dwóch lub trzech w imię Chrystusa, znajdują się pod szczególną opieką nieba. Nie będą już rozpraszane ani niepokojone, a żadna broń wymierzona przeciwko nim nie okaże się skuteczna. Powinniśmy uważać za wielkie miłosierdzie możliwość publicznego oddawania czci Bogu bez obawy przed wojną czy prześladowaniem.

Obietnicę tę przedstawiają dwa obrazy. Pierwszy przypomina bezpieczeństwo, jakim cieszył się Izrael podczas wędrówki przez pustynię. Bóg da Kościołowi chrześcijańskiemu równie wyraźne dowody swojej opieki, choć nie zawsze będą one widoczne w ten sam sposób. Ponownie stworzy obłok i dym za dnia, by osłaniać ludzi przed upałem słońca, a nocą jaśniejący ogień, by dawał światło i ciepło pośród ciemności i chłodu (Księga Wyjścia 13:21; Księga Nehemiasza 9:19). Słup obłoku i ognia stanął między Izraelem a Egipcjanami (Księga Wyjścia 14:20). Choć czas cudów przeminął, Bóg pozostaje dla Kościoła Nowego Testamentu taki sam, jak był dla Izraela przed wiekami: taki sam wczoraj, dziś i na wieki.

Drugi obraz przypomina osłonę z baranich i borsuczych skór nad zasłonami przybytku. Tak jakby każde mieszkanie na górze Syjon i każde zgromadzenie były dla Boga równie drogie jak tamten przybytek. „Nad całą chwałą” będzie osłona, która ochroni ją przed wiatrem i niepogodą. Kościół na ziemi ma swoją chwałę: prawdę Ewangelii, oddawanie czci Bogu, Pismo Święte i posługę. Nad całą tą chwałą jest i zawsze będzie ochrona, bo bramy piekielne nie przemogą Kościoła. Jeśli Bóg sam jest jego chwałą pośród niego, będzie też otaczającym go murem ognia, bezpiecznym i niezawodnym. Chwałą jest również łaska w duszy, a ci, którzy ją mają, są strzeżeni mocą Boga jak w twierdzy (Pierwszy List Piotra 1:5).

Przybytek będzie dla nich również schronieniem (Księga Izajasza 4:6). Przybytek Boga był osłoną dla świętych (Księga Psalmów 27:5), ale gdy zostanie usunięty, nie zabraknie im schronienia. Moc i dobroć samego Boga będą przybytkiem dla wszystkich świętych. Bóg sam będzie ich kryjówką (Księga Psalmów 32:7). Znajdą dom w Nim (Księga Psalmów 91:9). Będzie dla nich jak cień wielkiej skały (Księga Izajasza 32:2), a Jego imię będzie potężną wieżą (Księga Przysłów 18:10). Będzie dla nich nie tylko cieniem w dziennym upale, lecz także schronieniem przed burzą i deszczem.

Na tym świecie musimy liczyć się ze zmienną pogodą i wszystkimi związanymi z nią trudnościami. W tym ziemskim życiu napotkamy burze i deszcze, a innym razem równie trudno będzie znieść upał dnia. Jednak Bóg jest schronieniem dla swojego ludu w każdych warunkach.