Księga Izajasza 36:1 – znaczenie i zastosowanie

Z tego fragmentu możemy wyciągnąć kilka praktycznych lekcji.

Po pierwsze, lud może postępować słusznie, a mimo to doświadczać kłopotów i cierpienia. Ezechiasz prowadził reformy, a ludzie w pewnej mierze się zmienili, jednak ich kraj został najechany, a znaczna jego część spustoszona. Być może zaczęli podchodzić do reform coraz mniej gorliwie, poprzestając na częściowych zmianach zamiast dążyć do pełnej przemiany. Jeśli tak było, Bóg posłużył się tym sądem, by ich przebudzić i umocnić to dobre dzieło. Nie powinniśmy się dziwić, gdy Bóg dopuszcza trudności, nawet kiedy postępujemy dobrze, aby pobudzić nas do dalszego wzrostu, większej gorliwości i dążenia ku dojrzałości.

Po drugie, nigdy nie powinniśmy czuć się zbyt bezpiecznie, jeśli chodzi o pokój w tym świecie. Nie powinniśmy sądzić, że nasza góra jest tak niewzruszona, iż nic nie może jej zachwiać. Ezechiasz był nie tylko pobożnym królem, lecz także mądrym władcą, zarówno w rządzeniu krajem, jak i w stosunkach z innymi narodami. Jego sprawy były dobrze uporządkowane. Wydawało się też, że pozostaje w dobrych stosunkach z królem Asyrii, skoro niedawno zawarł z nim pokój, przekazując mu cenny dar (Druga Księga Królewska 18:14). Mimo to ten wiarołomny król niespodziewanie wysłał wojsko do kraju Ezechiasza i spustoszył go. Mądrze jest liczyć się z tym, że trudności mogą nadejść w każdej chwili. Dzięki temu nie zaskoczą nas tak bardzo i nie wydadzą się jeszcze bardziej przerażające.

Po trzecie, Bóg czasem pozwala wrogom swojego ludu, nawet tym najbardziej niegodziwym i podstępnym, zdobyć nad nim wielką władzę. Król Asyrii zdobył wszystkie, a przynajmniej niemal wszystkie, warowne miasta Judy, więc reszta kraju stała się łatwym łupem. Nieprawość może przez pewien czas odnosić sukcesy, ale nie będzie tak zawsze.

Po czwarte, ludzie pyszni lubią głośno mówić o tym, kim są, co mają, czego dokonali i co zamierzają zrobić. Obrażają w ten sposób innych i rzucają wyzwanie wszystkim wokół, a jednak w oczach mądrych ludzi sami wypadają głupio i narażają się na gniew Boga, który sprzeciwia się pysznym. Chcą wzbudzać strach, lecz często budzą nienawiść. Próbują forsować swoje zamiary napuszonymi słowami, pełnymi pustej chełpliwości (List Judy 1:16).

Po piąte, wrogowie ludu Bożego często próbują zwyciężyć, siejąc strach, zwłaszcza podważając zaufanie do Boga. Rabszake, rzecznik Asyrii, używał hałaśliwych drwin, by przedstawić Ezechiasza jako bezsilnego wobec swojego pana. Dlatego jeśli chcemy niezłomnie stawiać opór wrogom naszej duszy, musimy umacniać odwagę, pokładając coraz większą nadzieję w Bogu.

Po szóste, powszechnie przyjmuje się, że ci, którzy porzucają służbę Bogu, tracą Jego ochronę. Gdyby Rabszake miał rację, twierdząc, że Ezechiasz zburzył ołtarze Boga, mógłby słusznie argumentować, że Ezechiasz nie ma powodu oczekiwać od Boga pomocy (Księga Izajasza 36:7). To samo możemy powiedzieć o nieuważnych grzesznikach, którzy wciąż twierdzą, że ufają Panu i liczą na Jego miłosierdzie. Nie mogą oczekiwać Jego przychylności, skoro żyli w pogardzie dla Jego przykazań, znieważali Jego imię i zaniedbywali Jego ustanowienia.

Po siódme, ludzie prześladujący Kościół Boży i Jego lud łatwo i często twierdzą, że działają w Jego imieniu. Rabszake mógł powiedzieć: „Czy wyruszyłem przeciwko temu krajowi bez Pana?”, choć w rzeczywistości wystąpił przeciwko Panu (Księga Izajasza 37:28). Ci, którzy zabijają sługi Pana, sądzą, że oddają Mu przysługę, a nawet mówią: „Niech Pan będzie uwielbiony”. Prędzej czy później zrozumieją swój błąd, a odkrycie prawdy przyniesie im wstyd i ból.