Księga Izajasza 35:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o drodze, na której nie będzie drapieżników. Lew i najdzikszy zwierz pozostają poza nią, a ci, którzy po niej idą, są nazwani wyzwolonymi. Serce zatrzymuje się przy tym słowie, bo opisuje kogoś, kto długo żył w napięciu i nagle może odetchnąć. Izajasz nie przedstawia wędrowca, który sam przepędził niebezpieczeństwo. Wolność przychodzi tu z zewnątrz, a idący po prostu kroczą drogą przygotowaną dla nich. Kontekst rozdziału wyjaśnia, kim są ci wędrowcy. W Księdze Izajasza 35:10 czytamy o odkupionych przez Pana, którzy wracają na Syjon z radosnym śpiewem. Obietnica dotyczy więc tych, których Bóg wyprowadza, i nie jest zapewnieniem, że każda życiowa droga będzie wolna od zagrożeń. Werset raczej otwiera widok przyszłości, w której zagrożenie nie ma już ostatniego słowa. Komuś, kto dziś zmaga się z lękiem, ten obraz może przynieść ulgę, bo pokazuje koniec drogi, do którego bestie nie mają dostępu. Serce nie przyspiesza jednak tej nadziei. Obraz nie znosi drogi, lecz zapowiada, że wolność towarzyszy tym, którzy po niej idą.

Pustynia w tym rozdziale nie zostaje po prostu ominięta: rozkwita, a przez jej dawniej niebezpieczną przestrzeń prowadzi święta droga. Werset 9 dopełnia ten obraz zapewnieniem, że „nie będzie tam lwa” ani innego dzikiego zwierzęcia. To język bezpieczeństwa dla tych, którzy wędrują: zagrożenie nie zatrzyma wyzwolonych w drodze ku Syjonowi. Kluczowe rozróżnienie dotyczy obrazu i obietnicy. Izajasz nie opisuje tu ogólnej gwarancji, że wierzącym nie przydarzy się krzywda. Mówi o drodze przygotowanej dla odkupionych przez Pana, którzy w wersecie 10 wracają z radością. Groźne zwierzęta należą do poetyckiego obrazu pustyni przemienionej przez Boże zbawienie; nie są zapowiedzią, że każda życiowa podróż będzie wolna od niebezpieczeństw. Wersety 8–10 wiążą bezpieczeństwo z drogą, którą idą wyzwoleni, i z powrotem ku Syjonowi. Sens nie polega na tym, że człowiek sam usuwa każde zagrożenie, lecz że Bóg otwiera drogę i prowadzi swój lud. Radość końcowego powrotu wyrasta z tej nadziei: niebezpieczna przestrzeń nie ma ostatniego słowa.

Ten werset zamyka obraz drogi, którą w Księdze Izajasza 35:8 nazwano Drogą Świętą. Czytamy tam o czystej drodze, na której nie będzie nieczystych ani głupich wędrowców. W Księdze Izajasza 35:9 widzimy, kto po niej idzie: wyzwoleni. Prorok mówi: „Nie będzie tam lwa, ani najdzikszy zwierz nie wstąpi na nią ani się tam nie znajdzie”. Zwierzęta nie zostają tu pokonane w walce. Po prostu nie ma ich na tej drodze. Izajasz opisuje miejsce przygotowane przez Boga, a nie historię o tym, jak odkupieni sami wywalczyli sobie bezpieczeństwo. Dla kogoś, kto wraca po latach do miejsca pełnego lęku, ten obraz może być pocieszeniem. Chodzi o drogę, którą można przejść krok po kroku, a nie o szczyt, który trzeba zdobyć za jednym zamachem. Słowo „tamtędy” też coś mówi. Wyzwolenie ma tu wyraźny kierunek i konkretną trasę. Najmocniejsze w tym wersecie jest to, że bezpieczeństwo drogi opiera się na tym, kto ją przygotował. Izajasz nie obiecuje, że odkupieni nie napotkają trudności. Pokazuje jednak, że droga powstała z myślą o wyzwolonych. Wyzwolenie jest tu nie nagrodą za dobrze przebytą drogę, lecz samą drogą, którą Bóg prowadzi odkupionych.

Księga Izajasza 35:9 opisuje drogę, na której nie ma lwa ani dzikiego zwierza. Tędy pójdą wyzwoleni. Obraz niebezpieczeństwa, które ustępuje, należy do wizji odnowienia: pustynia rozkwita, na spieczonej ziemi pojawia się woda, a ślepi widzą i kulawi odzyskują siły. W następnym wersecie powracający są nazwani odkupionymi przez Pana. Nie jest to obietnica, że każdy człowiek wierzący uniknie zagrożeń w obecnym życiu. Izajasz ukazuje nadzieję dla ludu, któremu otwiera się bezpieczna droga powrotu. Wyzwolenie nie jest tu samotną ucieczką z niebezpieczeństwa, lecz wspólnym podążaniem ku miejscu, gdzie smutek i wzdychanie ustępują radości. Droga Święta z poprzedniego wersetu nie prowadzi przez przypadkowy, dziki teren. Należy do Bożego odnowienia i jest związana z Jego obecnością. Obraz można odczytać jako przypomnienie, że ostateczne bezpieczeństwo nie zależy od ludzkiej odwagi ani od braku trudności po drodze. W centrum wizji pozostaje Bóg, który wyzwala i sprowadza swój lud. Nadzieja tego fragmentu sięga poza chwilową ulgę: ku powrotowi, którego kresem jest radość przed Bogiem.