Księga Izajasza 32:9 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Bóg występuje w sądzie przeciwko niegodziwym, aby ukarać ich zło, a później w miłosierdziu przychodzi do hojnych, by wynagrodzić ich dobroć. Gdy społeczeństwo pogrąża się w głębokim zepsuciu, a ludzie nieustannie występują przeciwko świętemu Bogu, należy się spodziewać ciężkich czasów. Dlatego prorok ostrzega beztroskie kobiety i pewne siebie córki (Księga Izajasza 32:9). Ich pycha, próżność i zamiłowanie do luksusu skłaniały ich mężów i ojców do zaniedbywania ubogich.

Kobiety te mają powstać i słuchać z szacunkiem oraz uwagą. Bóg miał wkrótce zesłać na kraj, w którym żyły wygodnie i zażywały przyjemności, wyniszczające i niszczycielskie sądy. Chodzi tu prawdopodobnie przede wszystkim o zniszczenia spowodowane przez wojska Sennacheryba, które zdobyły warowne miasta Judy. Sformułowanie „wiele dni i lat” może oznaczać niewiele więcej niż rok, co pasowałoby do długiego okresu spustoszenia, trwającego od pierwszej inwazji tej armii aż do jej klęski.

Ostrzeżenie to dotyczy również każdego, kto przywiązuje serce do świata i sądzi, że znajdzie w nim szczęście. „Zadrżycie, beztroskie kobiety”. Odrzucenie troski nie chroni przed kłopotami. Co więcej, nawet drobne trudności stają się bardzo dotkliwe dla tych, którzy wybierają beztroskie życie. Kobiety te żyły beztrosko, bo miały dość pieniędzy i rozrywek, lecz prorok zapowiada, że wkrótce utracą swoje wygody.

Ziemia, która dostarczała im plonów na namioty i wykwintne jedzenie, miała zostać spustoszona. Winobranie miało się nie udać, więc zabrakłoby wina na uczty. Nie byłoby też zbiorów owoców, bo nie zostałoby nic do zebrania (Księga Izajasza 32:10). Zabrakłoby im również mleka, urodzajnych pól i owoców winorośli. Zniknęłyby pożyteczne plony ziemi, wszystko, co podtrzymuje życie.

To słuszna kara, bo dostatek nadużywany w służbie grzechu często kończy się niedostatkiem. Ci, którzy wykorzystują dary Boga, by zaspokajać swoje pożądliwości i składać je w ofierze fałszywym bogom, zasługują na to, by zostały im odebrane. Zniszczeniu miały ulec także miasta Judy, w których kobiety te żyły beztrosko i cieszyły się swoim bogactwem (Księga Izajasza 32:13–14). Ciernie i osty, znaki grzechu i przekleństwa, miały zarosnąć nie tylko nieuprawiane ziemie, lecz nawet domy radości, miejsca rozrywki w tętniących życiem miastach.

Gdy obca armia pustoszy kraj, domy radości szybko stają się domami żałoby. Pałace miały opustoszeć, być może dlatego, że ich właściciele uciekli w poszukiwaniu bezpieczeństwa, a zwykli ludzie zostali pozostawieni sami sobie. Okazałe domy, niegdyś przypominające potężne wieże, miały stać się schronieniem dla dzikich zwierząt i stad. Miały opustoszeć na zawsze i nikt nie miał ich odbudować. Grzech prowadzi wiele domów do ruiny, a to, co niegdyś było wielką chwałą, może stać się pustkowiem.

Wobec nadchodzących nieszczęść prorok wzywa kobiety, by drżały, rozpaczały, zdjęły wytworne szaty i przepasały biodra worami pokutnymi (Księga Izajasza 32:11). Chodzi o coś więcej niż zewnętrzne oznaki żałoby. Jest to także wezwanie do pokuty, pokornego żalu za grzechy i zmiany życia, zanim nadejdzie sąd. Ci, którzy nie ugną się w pokucie, zostaną złamani przez sąd. To również wezwanie, by już teraz żyć w wyrzeczeniu, tak aby w chwili nadejścia trudności nie być przywiązanym do wygód tego świata.

Jednocześnie, dopóki pozostawała wierna reszta, istniała nadzieja na lepsze czasy. Prorok przedstawia ich obiecujący obraz. Można go odnieść do późniejszego okresu panowania Ezechiasza, a być może także do czasów Mesjasza, Króla sprawiedliwości i pokoju. Wielka obietnica głosi, że te błogosławione czasy rozpoczną się od wylania Ducha z wysokości (Księga Izajasza 32:15). Oznacza to nie tylko przychylność Boga wobec Jego ludu, lecz także Jego działanie w ludzkich sercach. Dobre czasy przychodzą wtedy, gdy Bóg z łaski daje ludziom dobre serca.

Dar Ducha Świętego jest w istocie darem wszelkiego dobra. Bóg daje Ducha tym, którzy Go proszą, co widać, gdy porówna się Ewangelię Łukasza 11:13 z Ewangelią Mateusza 7:11. Wielką pociechą dla ludu Bożego jest obietnica, że Duch będzie wylewany obficiej niż wcześniej, stosownie do potrzeb Kościoła. Ponieważ dar ten pochodzi z wysokości, lud Boży zwraca się po niego ku Ojcu w niebie. Gdy Bóg zamierza okazać miłosierdzie swojemu Kościołowi, najpierw wylewa Ducha, aby przygotować ludzi na przyjęcie Jego błogosławieństw i wyposażyć tych, których używa jako swoje narzędzia. Bez Ducha wysiłki zmierzające do odbudowy ruin Kościoła zawodzą. Z Duchem dzieło postępuje szybko.

Królestwo Mesjasza zostało zapoczątkowane i ustanowione przez wylanie Ducha w dniu Pięćdziesiątnicy (Dzieje Apostolskie 2) i do dziś trwa w tej samej mocy. Tak będzie aż do końca. Wtedy nastąpi niezwykła przemiana. Pustynia, sucha i jałowa, stanie się urodzajnym polem. To, co teraz nazywamy urodzajnym polem, w porównaniu z nim będzie przypominało las. Ziemia wyda swój plon.

Obietnica ta pasuje do czasów Mesjasza, gdy plony ziemi miały obfitować niczym w Libanie (Księga Psalmów 72:16). Niektórzy rozumieją te słowa jako obraz włączenia pogan do Kościoła ewangelii: pustynia staje się urodzajnym polem, podczas gdy Żydzi, którzy odrzucili ewangelię, pozostają jak las, choć wcześniej byli urodzajni. Poganie otrzymali ducha życia, natomiast na Żydów przyszedł duch odrętwienia.

Oto dowód i skutek wylania Ducha na człowieka: staje się on płodny i wydaje owoc prowadzący do świętości. Trzy rzeczy sprawiają, że te czasy są szczęśliwe.

Po pierwsze, pojawiają się sąd i sprawiedliwość (Księga Izajasza 32:16). Gdy Duch zostaje wylany na kraj, sprawiedliwość zamieszkuje miejsca, które wcześniej przypominały pustynię, i czyni je urodzajnym polem. Prawość pozostaje na urodzajnym polu i sprawia, że staje się ono jeszcze bardziej żyzne. Słudzy Boga będą objaśniać Jego prawo, a rządzący będą je stosować mądrze i wiernie. W ten sposób to, co złe, zmieni się na lepsze, a to, co dobre, stanie się jeszcze lepsze. Wśród wszystkich grup ludzi — ubogich, pokornych i niewykształconych, których często traktuje się jak pustynię, oraz bogatych, możnych i wykształconych, cenionych jak urodzajne pole — pojawią się właściwe poglądy, dobre zasady postępowania i poważna troska o rozróżnianie dobra i zła, grzechu i obowiązku. A może chodzi o to, że na całym obszarze kraju, zarówno na ziemiach otwartych, jak i ogrodzonych, w miastach i na wsi, na terenach surowych i bardziej cywilizowanych, sprawiedliwość będzie należycie wymierzana.

Prawo Chrystusa wyznacza zasady życia, a ewangelia Chrystusa daje sprawiedliwość, czyli właściwą pozycję przed Bogiem, dzięki której dostępujemy zbawienia. Wszędzie tam, gdzie zostaje wylany Duch, obie te rzeczy trwają jako wieczna sprawiedliwość.

Po drugie, pojawiają się pokój i spokój (Księga Izajasza 32:17–18). Obiecany tu pokój ma dwa wymiary. Pierwszy to pokój wewnętrzny, który następuje, gdy sprawiedliwość zamieszkuje w człowieku. Ci, w których dokonuje się to dzieło, doświadczą tego błogosławionego skutku. Sama sprawiedliwość jest pokojem, a jej owocem są spokój i pewność na zawsze, czyli święte wyciszenie i bezpieczeństwo serca. Dzięki temu dusza znajduje radość w sobie i w Bogu, a świat nie może jej tej radości odebrać.

Pokoju, spokoju i trwałej pewności można oczekiwać i można je znaleźć na drodze sprawiedliwości oraz w jej dziele. Prawdziwe zadowolenie można znaleźć tylko w prawdziwej pobożności, ale tam nie zawodzi. Takie spokojne i ciche życie prowadzi się w pobożności i uczciwości (Pierwszy List do Tymoteusza 2:2). Samo dzieło sprawiedliwości jest pokojem. Wypełnianie obowiązków przynosi wielką radość i jest obfitą nagrodą już teraz. Choć praca na rzecz sprawiedliwości może być trudna, kosztowna i prowadzić do pogardy, nadal jest pokojem, dość wielkim, by zaspokoić wszystkie potrzeby.

Owocem sprawiedliwości są spokój i pewność nie tylko aż do kresu naszego czasu i chwili śmierci, lecz także przez nieskończone wieki wieczności. Prawdziwa świętość już teraz jest prawdziwym szczęściem, a na zawsze stanie się szczęściem doskonałym, czyli doskonałą świętością.

Istnieje także pokój zewnętrzny. Wielkim miłosierdziem jest to, że osoby, które dzięki łasce Boga mają spokojne i pokojowe usposobienie, z Jego opatrzności trafiają do spokojnych domów, w których nie ma niepokojów ani kłótni, także podczas wspólnych spotkań. Gdy minęło zagrożenie związane z najazdem Sennacheryba, króla Asyrii, lud prawdopodobnie głębiej niż kiedykolwiek docenił dobrodziejstwo spokojnego domu, wolnego od wojennego alarmu. Każda rodzina powinna dbać o pokój w swoim domu, bez sporów i kłótni, a potem ufać Bogu, że pozwoli jej mieszkać bezpiecznie i nie lękać się tego, co dzieje się na zewnątrz.

Jerozolima będzie spokojnym domem (Księga Izajasza 33:20). Nawet gdy spadnie grad i gwałtowna burza uderzy w nagi las, Jerozolima pozostanie cichym miejscem odpoczynku. Miasto leży nisko i jest osłonięte otaczającymi je górami (Księga Psalmów 125:2). Wysokie twierdze i wieże zostaną zburzone (Księga Izajasza 32:14), lecz miasto położone nisko będzie cichym miejscem odpoczynku.

Najbezpieczniej i najspokojniej żyje się tym, którzy są pokorni i gotowi zajmować niskie miejsce (Księga Izajasza 32:19). Jeśli chcemy mieszkać w spokojnym domu, musimy być gotowi żyć pokornie i nie wynosić się ponad innych. Niektórzy sądzą, że chodzi tu o to, jak ziemia Goszen była chroniona przed gradem, który zniszczył znaczną część Egiptu.

Po trzecie, zapanują dostatek i obfitość. Plony będą tak dobre, zbierane wszędzie i każdego roku, że rolnik będzie chwalony. Szczęśliwy jest człowiek, który sieje przy wszystkich wodach (Księga Izajasza 32:20), wykorzystuje każde pole nadające się pod uprawę i rzuca ziarno na wodę, czyli korzysta z każdej sposobności (Księga Koheleta 11:1). Bóg daje wzrost, ale rolnik nadal musi pilnie pracować i robić to, co do niego należy: siać przy wszystkich wodach. Jeśli tak postąpi, zboże wyrośnie tak gęsto i bujnie, że bydło, nawet woły i osły, będzie mogło paść się na jego wierzchołkach, nie dopuszczając do nadmiernego wybujałego wzrostu.

Można odnieść to do głoszenia Słowa. Niektórzy sądzą, że chodzi o apostołów, którzy jako siewcy wyruszyli, by siać ziarno (Ewangelia Mateusza 13:3). Siali przy wszystkich wodach, głosząc Ewangelię wszędzie, dokądkolwiek docierali. Wody symbolizują ludzi, a oni głosili wielkim tłumom. Gdziekolwiek znajdowali serca otwarte, gotowe i chętne przyjąć Słowo, zasiewali dobre ziarno.

Prawo Mojżesza zabraniało Żydom orania pola razem wołem i osłem (Księga Powtórzonego Prawa 22:10). Miało to pokazywać, że w tamtym czasie Żydów i pogan nie należało ze sobą łączyć. Teraz jednak ten podział został usunięty: zarówno wół, jak i osioł, czyli Żydzi i poganie, będą uczestniczyć w dziele Ewangelii i dzielić jego błogosławieństwo.

Dotyczy to również dzieł miłosierdzia. Gdy Bóg zsyła te pomyślne czasy, błogosławieni są ci, którzy najlepiej z nich korzystają. Czynią dobro tym, co mają, sieją przy wszystkich wodach i wykorzystują każdą sposobność, by pomagać potrzebującym, bo we właściwym czasie zbiorą plon.