Księga Izajasza 31:6 – znaczenie i zastosowanie

To wyjaśnia obietnicę wybawienia Jerozolimy. Najpierw musi ona zostać przygotowana na wybawienie, a potem Bóg je urzeczywistni, bo tak właśnie działa. Bóg często najpierw przemienia swój lud, a następnie go ratuje.

Jerozolima się zmieni, a wtedy zostanie ocalona od wrogów, którzy są w jej murach (Księga Izajasza 31:6-7). Najpierw rozlega się łaskawe wezwanie, by wrócić do Boga. To głos Pana przemawiającego w mieście przez rózgę, miecz i proroków, którzy objaśniali znaczenie sądu: „Odwróćcie się teraz od swoich złych dróg i wróćcie do Boga. Powróćcie do wierności Temu, od którego synowie Izraela tak bardzo się oddalili”. Bóg przypomina im, że są synami Izraela, a więc mają szczególny obowiązek wobec Boga Izraela. Ich bunt jest przez to jeszcze cięższy, ale zarazem mają powód do nadziei: wciąż są Jego dziećmi i mogą do Niego wrócić.

Zbuntowali się jak dzieci, które zeszły z właściwej drogi, ale nadal są dziećmi, dlatego mogą wrócić i zostać uzdrowione. Ich bunt był głęboki. Uważali się za mądrych, lecz ich grzech rzeczywiście sięgnął głęboko i doprowadził ich do upadku. Ich zepsucie nie było powierzchowne, jak plama na skórze. Wniknęło w ich naturę i pogłębiło ich nędzę, dlatego muszą czym prędzej wrócić do Boga.

Jest też łaskawa obietnica, że to wezwanie przyniesie skutek (Księga Izajasza 31:7). W owym dniu każdy odrzuci swoje bożki, zgodnie z rozkazami Ezechiasza, którym wielu wcześniej się sprzeciwiało, dopóki zagrożenie ze strony Asyryjczyków nie napełniło ich lękiem. To dobry lęk, jeśli odciąga nas od grzechu. Odnowa obejmie wszystkich, bo każdy najpierw odrzuci własne bożki, a dopiero potem będzie burzył bożki innych. Będzie też zupełna: ludzie porzucą swoje bożki ze srebra i złota, te, które cenili najbardziej. Wielu czyni bożka z pieniędzy, a przywiązanie do nich oddala od Boga. Ci jednak, którzy zwracają się ku Bogu, wyrzucą je ze swoich serc i będą gotowi się ich wyrzec, gdy Bóg ich do tego wezwie.

Źródłem tej odnowy będzie właściwa pobudka: pobożność, a nie polityka. Odrzucą bożki, bo stały się dla nich grzechem i pułapką prowadzącą do grzechu. Nie będą już chcieli mieć z nimi nic wspólnego, choć sami je wykonali i niegdyś cenili. Grzech także jest dziełem naszych rąk, lecz popełniając go, sami sprowadzamy na siebie zgubę. Dlatego musimy go odrzucić. Zdumiewające jest to, że ludzie potrafią trzymać się grzechu nawet wtedy, gdy widzą, że prowadzi ich do zguby.

Niektórzy rozumieją te słowa jedynie jako zapowiedź, że ci, którzy ufają bożkom, wyrzucą je ze złości, kiedy przekonają się, że są bezużyteczne. Jednak słowa te tak dobrze współbrzmią z Księgą Izajasza 30:22, że lepiej rozumieć je jako obietnicę prawdziwej i szczerej odnowy.

Napastnicy oblegający Jerozolimę również zostaną odparci, a miasto będzie ocalone od wrogów stojących pod jego murami. Pierwsza przemiana przygotowuje drogę do drugiej. Jeśli lud wraca do Boga, może ufać, że Bóg obroni go przed wrogami. Gdy odrzucą swoje bożki, Asyryjczyk upadnie (Księga Izajasza 31:8-9).

Armia asyryjska zostanie na miejscu śmiertelnie rażona, nie przez człowieka silnego ani słabego, lecz bez udziału człowieka. Nie będzie to miecz Izraelity ani Egipcjanina, ale miecz anioła. Uderza z większą siłą niż najpotężniejszy człowiek, a zarazem ciszej niż zwykły człowiek. Młodzi wojownicy z armii osłabną, ogarnie ich zamęt i zostaną wydani na śmierć. Gdy Bóg występuje przeciw wrogom swojego Kościoła, często myślimy, że musi działać przez ludzką siłę, przez dowódców i żołnierzy. Bóg może jednak dokonać tego bez nich. Nie potrzebuje ludzkiej armii, skoro ma zastępy aniołów gotowych do działania (Ewangelia Mateusza 26:53).

Król Asyrii ucieknie przed tym samym niewidzialnym mieczem, chcąc znaleźć się poza jego zasięgiem. Pośpieszy do swojego kraju i swojej warowni, bo będzie się obawiał, że Żydzi ruszą za nim po klęsce jego armii. Sennacheryb był bardzo dumny i otwarcie rzucał wyzwanie zarówno Bogu, jak i Ezechiaszowi. Teraz sam drży przed nimi. Bóg potrafi napełnić lękiem najbardziej pyszną osobę i sprawić, że zadrży najodważniejsze serce (Księga Hioba 18:11; Księga Hioba 20:24).

Towarzyszący królowi książęta będą przerażeni sztandarem i stale niespokojni na wspomnienie znaku na niebie, być może tego, który anioł niosący zagładę ukazał przed zadaniem śmiertelnego ciosu. Mogą też bać się każdego sztandaru, który zobaczą, sądząc, że to oddział Żydów ruszył za nimi w pościg. Sztandar, który Bóg podnosi dla pocieszenia swojego ludu (Księga Psalmów 60:4), stanie się postrachem dla Jego wrogów i wrogów Jego ludu. Bóg odbiera odwagę książętom i budzi lęk królów ziemi.

Kto tego dokona? Pan, którego ogień płonie na Syjonie, a palenisko znajduje się w Jerozolimie. Po pierwsze, oznacza to, że Bóg tam mieszka, tak jak człowiek trzyma ogień i piec we własnym domu. To miasto wielkiego Króla, więc Asyryjczycy nie powinni sądzić, że zdołają wypędzić Go z Jego własnego domu. Po drugie, Bóg jest tam jak ogień pochłaniający Jego wrogów. W dniu swego gniewu uczyni ich jak rozpalony piec (Księga Psalmów 21:9). Jest też murem ognia wokół Jerozolimy, dlatego każdy, kto ją atakuje, naraża się na niebezpieczeństwo (Księga Zachariasza 2:5; Apokalipsa św. Jana 11:5).

Po trzecie, Bóg ma tam swój ołtarz, na którym płonie święty ogień i składane są ofiary ku Jego czci, które Mu się podobają. Dlatego będzie bronił tego miasta, zwłaszcza że właśnie tam miała zostać złożona doskonalsza ofiara, której wcześniejsze ofiary były jedynie zapowiedzią. Jeśli podtrzymujemy ogień świętej miłości i oddania w naszych sercach i domach, możemy ufać, że Bóg będzie strzegł nas i ich.