Księga Izajasza 30:1 – znaczenie i zastosowanie

Częstym błędem i przejawem nierozwagi ludu judzkiego było to, że gdy jeden z sąsiadów go znieważał, szukał pomocy u innego, zamiast zwrócić się do Boga i Mu zaufać. Przeciw Izraelitom zwrócili się do Syrii (Druga Księga Królewska 16:2–3). Przeciw Syrii zwrócili się do Asyrii (Druga Księga Królewska 16:7). Teraz zaś, przeciw Asyrii, zwrócili się do Egiptu, za co wyśmiał ich Rabszake, asyryjski dowódca (Druga Księga Królewska 18:21).

Zwróćmy najpierw uwagę na to, jak opisano ten grzech i co sprawiało, że tak bardzo obrażał Boga. W niebezpieczeństwie i udręce nie szukali Bożego przewodnictwa. Działali na własną rękę, choć mieli jasną i pewną możliwość pytania Boga o wskazówki za pośrednictwem Urim, kapłańskiego środka poznawania Jego woli, albo przez proroków. Tak bardzo ufali własnym planom, że uważali, iż nie muszą pytać Boga. W gruncie rzeczy nie chcieli, by im odpowiedział.

Naradzali się między sobą, ale nie pytali Boga. Budowali sobie schronienie, licząc na ochronę przed burzą, lecz nie przed Duchem Boga przemawiającym przez proroków. Dlatego ich osłona miała okazać się zbyt krótka, a ich schronienie zawodne. Nie mogli też liczyć na Boga. Nie sądzili, że wystarczy mieć Boga po swojej stronie, i nie zależało im na tym, by zyskać Jego przychylność. Zamiast tego szukali oparcia w sile faraona. Ochronę Egiptu uważali za tarczę, choć była tylko słabym cieniem.

Po drugie, zobaczmy, jak zły był ten grzech. Dowodził, że byli zbuntowanymi dziećmi, dlatego wypowiedziano przeciw nim biada właśnie pod tym imieniem (Księga Izajasza 30:1). Nazywano ich dziećmi Boga, lecz ponieważ nie chcieli Mu ufać, słusznie okazali się buntownikami. Gdy nie ufamy Bożej opiece, w istocie odwracamy się od powinności wobec Niego.

Dodawali też grzech do grzechu. Ich kłopoty były skutkiem grzechu, a oni zamiast pokutować, nadal grzeszyli przeciw Panu (Druga Księga Kronik 28:22). Ci, którzy nadużywali Bożej dobroci, by zaspokajać własne pragnienia, wykorzystywali także swoje trudności, czyniąc z nich wymówkę dla braku zaufania. W ten sposób powiększali swoją winę. Dodawali grzech do grzechu, a skoro sami nakładali na siebie coraz większy ciężar, słuszne było, by Bóg dotkliwie ich ukarał.

Ich grzech pogłębiały przede wszystkim wysiłki, jakie podejmowali, by pozyskać Egipt jako sprzymierzeńca. Wędrowali i pokonywali daleką drogę, aby zrealizować ten plan, ale nigdy nie pytali, czy Bóg go aprobuje. Po drugie, wiele ich kosztowało doprowadzenie tego planu do skutku (Księga Izajasza 30:6). Załadowali kosztowności na zwierzęta wyruszające na południe, do Egiptu. Jak ludzie ogarnięci strachem, sądzili, że wszędzie indziej będą bezpieczniejsi niż tam, gdzie się znajdowali.

Być może wysłali tam swoje bogactwa jako dary dla urzędników faraona, by zyskać ich poparcie, albo jako zapłatę za wojsko. Bóg pomógłby im bezinteresownie, lecz jeśli wybrali pomoc Egiptu, musieli za nią drogo zapłacić. Bogactwa wydane w ten sposób nie miały im przynieść pożytku. Przewozili je przez kraj pełen utrapień i niebezpieczeństw, przez wielką pustynię między Kanaanem a Egiptem, gdzie żyły lwy i jadowite węże (Księga Powtórzonego Prawa 8:15). Byli gotowi narazić się na takie niebezpieczeństwo, by dostarczyć swoje kosztowności do Egiptu.

Możliwe też, że chodzi tu o sam Egipt, który niegdyś był domem niewoli, a więc krajem utrapień i niebezpieczeństw, pełnym groźnych stworzeń. Zobaczmy, na jakie niebezpieczeństwa narażają się ludzie, gdy porzucają Boga, i z jakimi zagrożeniami muszą się mierzyć, gdy kurczowo trzymają się ziemskich podpór i pomocy stworzeń.

Po trzecie, rozważmy skutki. Egipcjanie życzliwie przyjęli wysłanników Judy i byli gotowi do rozmów (Księga Izajasza 30:4). Ich książęta przebywali w Soan, gdzie mieścił się dwór faraona, i zostali przyjęci przez króla. Zachęcał ich, by polegali na jego przyjaźni i obiecanej pomocy. Egipt nie spełnił jednak ich oczekiwań. Nie mógł im pomóc (Księga Izajasza 30:5). A skoro Bóg mówi, że nie udzieli im pomocy (Księga Izajasza 30:6), sprawa jest przesądzona, bo każde stworzenie jest tylko tym, czym On je czyni.

Wojska, które Egipt miał wysłać, mogły nie być gotowe na czas. A jeśli już je zgromadzono, mogły nie nadawać się do walki. Być może Egipt nie chciał wysłać najlepszych żołnierzy. Droga mogła też być zbyt długa, by pomoc dotarła wtedy, gdy była potrzebna. Możliwe również, że Egipcjanie nie byli lojalni i z jakiegoś powodu potajemnie sprzyjali Asyrii. Ostatecznie pomoc Egiptu miała się okazać bezużyteczna, daremna i próżna (Księga Izajasza 30:7). Zamiast pomóc, miała zaszkodzić.

Ludzie tak zabiegający teraz o przyjaźń Egiptu mieli później wstydzić się zarówno Egiptu, jak i swojej ufności w niego (Księga Izajasza 30:3). Siła faraona, którą się chlubili, miała stać się ich hańbą. Sąsiedzi mieli z nich szydzić, a oni sami mieli mieć do siebie żal, że zaufali Egiptowi. Cień Egiptu, kraju opisanego jako osłaniający skrzydłami (Księga Izajasza 18:1), miał skończyć się hańbą. Egipt nie tylko miał ich zawieść, lecz także osłabić inne źródła ich oparcia i sprowadzić na nich szkodę.

Później Bóg zapowiedział zagładę Egiptu właśnie z tego powodu: Egipt postąpił zdradziecko wobec Izraela i stał się dla niego jak złamana trzcina (Księga Ezechiela 29:6–7). Książęta i posłańcy Izraela tak gorliwie zabiegający o przymierze mieli zobaczyć słabość Egiptu, a właściwie jego nikczemność. Mieli się wstydzić narodu, który nie mógł im ani pomóc, ani przynieść korzyści, a jedynie ściągnąć na nich hańbę (Księga Izajasza 30:5).

Ci, którzy ufają Bogu, Jego mocy, opiece i obietnicom, nigdy nie zostaną zawstydzeni z powodu pokładanej w Nim nadziei. Natomiast ci, którzy polegają na jakimkolwiek stworzeniu, prędzej czy później przekonają się, że taka ufność przynosi hańbę. Bóg jest wierny i można Mu zaufać. Każdy człowiek jest kłamcą i trzeba na niego uważać. Stwórca jest wieczną skałą, stworzenie zaś złamaną trzciną. Nie możemy oczekiwać zbyt mało od człowieka ani zbyt wiele od Boga.

Po czwarte, płynie stąd nauka i ostrzeżenie (Księga Izajasza 30:7): „Dlatego wołałem w tej sprawie, dotyczącej ich planu. Oznajmiłem ją, aby wszyscy ją dostrzegli, i mówiłem o niej stanowczo, jak ktoś, kto naprawdę tak uważa”.

Ich siłą jest spokojnie czekać, pokornie polegać na Bogu i Jego dobroci oraz cicho poddawać się Jego woli. Nie powinni w udręce biegać tu i tam, narażając się na wielkie trudy, by szukać pomocy u kolejnych ludzi. Jeśli w czasie utrapienia zachowujemy spokój, pokładamy nadzieję w wybawieniu od Pana i cierpliwie na nie czekamy, a zarazem korzystamy tylko z dozwolonych i właściwych sposobów ochrony, umacnia to naszą duszę zarówno do wypełniania obowiązków, jak i do znoszenia cierpienia. Sprowadza też na nas Bożą pomoc.

Osłabiamy samych siebie i sprawiamy, że Bóg się od nas odsuwa, gdy za oparcie obieramy ludzką siłę, bo wtedy nasze serca odwracają się od Pana. Gdy wyczerpiemy się, szukając pomocy u stworzeń, przekonamy się, że najlepiej odzyskać siły, odpoczywając w Stwórcy. Wtedy możemy powiedzieć: „Oto jestem. Niech uczyni ze mną, co zechce”.