Księga Izajasza 3:9 – znaczenie i zastosowanie

Bóg dalej przedstawia sprawę przeciwko swojemu ludowi. Powodem Jego skargi jest ich grzech. Gdyby przyjrzeli się temu uważniej, zobaczyliby, że sami ściągnęli na siebie nieszczęście: „Biada ich duszy, bo sami sprowadzili na siebie nieszczęście!” (Księga Izajasza 3:9). Grzesznicy są więc w smutnym i opłakanym położeniu. Grzech szkodzi duszy, nawet gdy komuś z pozoru dobrze się wiedzie.

Każde nieszczęście, które spada na grzeszników, sami na siebie sprowadzili (Księga Jeremiasza 2:19). Przede wszystkim zarzuca się im, że odrzucili wstyd, który powinien powstrzymywać ich od grzechu. Byli zuchwali i bezwstydni w czynieniu zła, a przez to jeszcze bardziej zamykali się na pokutę. Ich wygląd zdradzał, co kryło się w ich wnętrzu. Ich oczy wyraźnie pokazywały, że nie potrafią przestać grzeszyć (Drugi List Piotra 2:14). Wystarczyło na nich spojrzeć, by dostrzec głęboką niegodziwość ich serc.

„O swoim grzechu mówią otwarcie jak Sodomczycy”. Ich pożądliwości były tak gwałtowne i nieopanowane, że nie znosili nawet najmniejszego upomnienia. Nie pozostał w nich żaden ślad cnoty. Mieszkańcy Sodomy ujawniali swój grzech nie tylko przez jego ogrom, lecz także przez to, że otwarcie przyznawali się do tego, co haniebne (Księga Rodzaju 13:13; Księga Rodzaju 18:20; Księga Rodzaju 19:5). To samo czynili mieszkańcy Judy i Jerozolimy. Nie ukrywali grzechu. Byli z niego dumni, a nawet chełpili się tym, że zagłuszyli głos sumienia. Mieli czoło jak nierządnica i nie potrafili się zarumienić (Księga Jeremiasza 3:3; Księga Jeremiasza 6:15). Ci, którzy całkowicie utracili wstyd z powodu grzechu, są gotowi na zagładę. Gdy człowiek przestaje się wstydzić grzechu, jest już poza łaską, a potem także poza nadzieją.

Po drugie, ci, którzy mieli nimi właściwie kierować, sprowadzali ich na manowce (Księga Izajasza 3:12). Przywódcy — książęta, kapłani i prorocy — zwodzili lud. Albo nauczali rzeczy fałszywych i zepsutych, albo swoim postępowaniem zaprzeczali temu, co głosili. Ludzie zwykle chętniej naśladują zły przykład, niż słuchają dobrego ostrzeżenia. W ten sposób niszczyli drogi, które powinni byli umacniać. Można to też rozumieć tak: „Ci, którzy nazywają was szczęśliwymi, sprowadzają was na manowce”. Kapłani chwalili lud tak, jakby nic złego się nie działo. Wciąż zapewniali o pokoju, choć groziło im prawdziwe niebezpieczeństwo, i w ten sposób pomagali im trwać w błędzie.

Po trzecie, sędziowie, którzy powinni bronić uciśnionych, sami stali się najgorszymi ciemiężycielami (Księga Izajasza 3:14–15). Starsi i książęta wiedzieli, co jest słuszne. Mieli wykształcenie, bogactwo i szacunek, nie mogli więc się usprawiedliwić. A jednak „zjedli winnicę” — winnicę Boga, czyli lud, którym powinni się opiekować i którego powinni strzec. To wyrażenie może też sugerować, że ją spalili. Potraktowali ją tak źle, jak nie uczyniłby tego żaden wróg (Księga Psalmów 80:16). Zabierali też winnice ubogim, jak niegdyś Jezebel zabrała winnicę Nabota, albo pożerali jej owoce i zaspokajali swoje żądze tym, co powinno wyżywić potrzebujące rodziny.

Łup zabrany ubogim przechowywali w swoich domach. Gdy Bóg przeprowadził dochodzenie, znalazł go tam, a łup stał się dowodem przeciwko nim. Mogli go zwrócić, ale nie chcieli. Bóg pyta tych możnych: „Dlaczego gnębicie mój lud? Cóż wam uczynił? Czy po to dano wam władzę?”. Niewiele rzeczy trudniej wytłumaczyć, a zarazem niewiele z pewnością spotka się z surowszym sądem niż krzywdy wyrządzane ludowi Bożemu przez jego ciemiężycieli. „Mielicie twarze ubogich” — jakbyście rozcierali je w żarnach. Obracacie ich w proch, wyrządzając im krzywdę za krzywdą. Możliwe też, że ich twarze są posiniaczone i poranione od ciosów, które im zadaliście. Nie tylko zrujnowaliście ich majątek, lecz także osobiście ich skrzywdziliście. Nasz Pan Jezus został uderzony w twarz (Ewangelia Mateusza 26:67).

Teraz ukazany zostaje sposób, w jaki Bóg prowadzi tę sprawę. To sam Bóg wnosi oskarżenie (Księga Izajasza 3:13). Pan staje, by przedstawić swoją sprawę, i zajmuje miejsce sędziego nad ludem, a szczególnie nad tymi, którzy byli uciskani. Pociągnie też do sądu książąt (Księga Izajasza 3:14). Najmożniejsi nie zdołają uniknąć Bożej kontroli ani uchronić się przed wyrokiem Jego sądu.

Oskarżenie potwierdzają jasne i jawne dowody. Spójrzcie na ciemiężycieli: sam ich wygląd świadczy przeciwko nim (Księga Izajasza 3:9). Spójrzcie na uciśnionych, a zobaczycie ich pobite i poranione twarze (Księga Izajasza 3:15). Sąd już się rozpoczął wraz ze zmianą władców. Aby ukarać tych, którzy źle używali swojej władzy, Bóg daje im rządzących zbyt słabych i nierozsądnych, by dobrze z niej korzystać. „Dzieci są ich ciemiężycielami, a kobiety nad nimi panują” (Księga Izajasza 3:12). W tamtej kulturze dzieciom i kobietom przypisywano słaby osąd, a zarazem silne namiętności. Grzechem ludu było to, że tacy władcy nad nim panowali, a zarazem stało się to jego karą.

W miarę jak ten sąd będzie postępował, wyraźnie rozdzieleni zostaną ludzie (Księga Izajasza 3:10–11). „Powiedzcie sprawiedliwemu, że będzie mu się dobrze wiodło. Biada bezbożnemu — spotka go nieszczęście”. Bóg już powiedział, że sami sprowadzili na siebie zło, a teraz pokazuje, że odda każdemu według jego czynów. Gdyby byli sprawiedliwi, dobrze by im się wiodło. Jeśli spotyka ich nieszczęście, dzieje się tak dlatego, że są bezbożni i nie porzucają tej drogi. Bóg postąpił podobnie z Kainem, by pokazać mu, że nie ma powodu do gniewu (Księga Rodzaju 4:7).

Sprawiedliwy będzie doświadczał Bożej pomocy i pocieszenia, które będą wzrastać wraz z jego utrapieniami. Nawet gdy zabraknie wszelkiego pożywienia, sprawiedliwy będzie nasycony w dniu głodu. Będzie cieszył się owocem swoich czynów, bo sumienie zaświadczy, że nie splamił się powszechnym grzechem. Dlatego to samo nieszczęście, które dotknie wszystkich, nie będzie dla niego tym samym, czym będzie dla innych. Nie podsycał pożaru, więc ogień go nie pochłonie.

Niektórzy bezbożni mogą mieć nadzieję, że unikną zagłady, dlatego Bóg poleca prorokom odebrać im te złudne nadzieje. „Biada bezbożnemu” — mówi. „Spotka go nieszczęście” (Księga Izajasza 3:11). Sąd będzie dla niego gorzki, pełen smutku i cierpienia. Bezbożnych czeka biada i nawet jeśli sądzą, że ukryją się przed publicznymi wyrokami, i tak spotka ich nieszczęście. Jeśli nie porzucą grzechu, będzie tylko gorzej, a najgorsze nadejdzie na końcu. Otrzymają to, na co zasłużyli własnymi czynami, w dniu, gdy każdy zostanie osądzony za to, czego dokonał w ciele.