Księga Izajasza 29:7 – znaczenie i zastosowanie

Księga Izajasza 29:7 mówi: „Jak sen, jak nocne widziadło wyda się zgraja wszystkich narodów, które wojują przeciw Arielowi.” Ariel to w tym rozdziale miasto związane z górą Syjon. Obraz jest niepokojący, bo wrogowie z wieżami oblężniczymi wydają się silni i nieprzeparci, a jednak tekst porównuje ich do widziadła, które rozpływa się w chwili przebudzenia. Ten obraz szczególnie porusza, bo dobrze pokazuje, jak lęk w nocy potrafi wydawać się twardy i bliski, choć jest przeżyciem, a nie ostatecznym stanem rzeczy. Werset 8 rozwija tę myśl. Głodny śni, że je, lecz budzi się z pustym żołądkiem, a spragniony śni o piciu i budzi się z wyschniętym gardłem. Tekst nie opisuje wroga, który ustępuje w bitwie. Pokazuje raczej, że jego potęga okazuje się złudzeniem, które nikogo nie nasyca. Należy pamiętać, że ta zapowiedź dotyczy konkretnego miasta i jego historycznej sytuacji, a nie ogólnej obietnicy dla każdego, kto cierpi. Ten sam rozdział mówi też o ucisku i żalu, jakie mają spaść na Ariela, dlatego fragment nie jest prostą pociechą. Jego siła tkwi w tym, że ostatnie słowo nie należy do lęku ani do najgroźniejszego tłumu, nawet gdy noc wydaje się trwać bez końca.

W Księdze Izajasza 29:7 potęga oblegających zostaje porównana do snu: zgraja narodów, jej wojska i machiny oblężnicze okażą się jak nocne widziadło. Obraz nie opisuje zwykłego odwrotu ani długiego osłabiania przeciwnika. Podważa samą pewność, że oblężenie przesądzi o losie Ariela, czyli Jerozolimy. Sąsiednie wersety rozwijają tę myśl. Wcześniej miasto zostaje ukazane jako otoczone i upokorzone, a zaraz potem wrogowie stają się jak drobny pył i rozwiane plewy. Werset 8 dopowiada, że ich oczekiwane zwycięstwo przypomina sen głodnego człowieka, który śni o jedzeniu, lecz budzi się bez sytości. Zatem sen z wersetu 7 nie oznacza, że zagrożenie było nierzeczywiste: oblężenie jest realne, ale jego rezultat nie należy do napastników. Warto zachować tę granicę w odczytaniu. Izajasz nie obiecuje każdemu człowiekowi, że każdy ucisk nagle zniknie. Wypowiada proroctwo o konkretnym mieście i narodach występujących przeciw niemu, ukazując ograniczoność ich siły wobec działania Boga. Groźba może wypełnić pole widzenia, lecz nie staje się przez to ostateczną rzeczywistością.

„Jak sen, jak nocne widziadło wyda się zgraja wszystkich narodów, które wojują przeciw Arielowi” to porównanie, które zmienia perspektywę. Wrogie zgromadzenie zostaje zestawione ze snem, czyli z czymś, co wydaje się prawdziwe tylko przez chwilę. Werset wymienia wrogie działania wprost: walkę, wieże oblężnicze i oblężenie. Nie pomniejsza ich wagi. Stawia je jednak obok nocnej zjawy, która rozwiewa się przy przebudzeniu. Następny werset, Księga Izajasza 29:8, rozwija tę myśl. Głodny człowiek śni, że je, lecz budzi się z pustym żołądkiem. Obraz pokazuje, że nadzieje wroga zostają zawiedzione, bo to, po co sięgał, okazuje się złudzeniem. Fragment nie podaje, jak długo trwa ucisk ani kiedy nadchodzi przebudzenie. Izajasz nie obiecuje, że każdy kryzys minie szybko, ale pokazuje, że przeciwnicy wyglądający na potężnych mogą okazać się snem. Najmocniejsza myśl tego wersetu jest zwyczajna i spokojna: to, co w nocy wydaje się ogromne, w świetle poranka traci swoją moc.

Księga Izajasza 29:7 ukazuje wrogie narody oblegające Ariela jako senne widziadło: ich potęga, wieże i oblężenie nie będą trwałe. Ariel, nazwany wcześniej miastem, gdzie obozował Dawid, jest tu miejscem zagrożonym, lecz nie porzuconym. Obraz snu nie umniejsza cierpienia oblężonych. Odsłania raczej kruchość siły, która wydaje się nie do powstrzymania. Najbliższy kontekst dopowiada, że napastnicy będą jak głodni i spragnieni śniący, którzy budzą się bez posiłku i wody. Ich zamiar zdobycia Syjonu nie przyniesie spełnienia, którego się spodziewali. Proroctwo mówi o konkretnym zagrożeniu dla miasta i o niespodziewanym działaniu Pana Zastępów; nie jest obietnicą, że każde doczesne oblężenie lub krzywda natychmiast się skończy. Nocne widziadło rozpada się o świcie, choć dla śpiącego w chwili snu było rzeczywiste. Ten obraz pozwala spojrzeć na przemoc bez oddawania jej ostatniego słowa. Wierność Boga nie oznacza, że zagrożenie jest pozorne. Oznacza, że jego pozorna nieuchronność nie jest miarą ostatecznej rzeczywistości. W tym proroctwie kres nie należy do oblegających.