Księga Izajasza 29:17 – znaczenie i zastosowanie

Ci, którzy sądzili, że mogą ukryć swoje plany przed Panem, mieli wszystko wywrócić do góry nogami (Księga Izajasza 29:16). Zamierzali działać tak, by Bóg o niczym nie wiedział, lecz Bóg mówi, że sam wywróci wszystko do góry nogami na swój sposób. Zobaczmy więc, czyje słowo się ostoi: ich czy Jego. Nie wierzyli w Bożą opatrzność, czyli Jego mądre panowanie nad wszystkim. Bóg mówi: „Poczekajcie chwilę, a wyraźnie zobaczycie, że istnieje Bóg, który rządzi światem i kieruje każdą zmianą dla dobra swojego ludu”.

Ta wielka i zaskakująca przemiana może najpierw odnosić się do szczęśliwego powrotu do normalnego życia w Judzie i Jerozolimie po odparciu ataku Sennacheryba oraz do pokoju, którym cieszyli się wtedy ludzie prawi. Zostali uwolnieni od lęku przed wojną i prześladowaniem. Może też jednak zapowiadać odrzucenie Żydów, gdy po raz pierwszy głoszono Ewangelię, i przyjęcie pogan do Kościoła. Ich obłuda i niewiara zostały bowiem przepowiedziane w tym miejscu (Księga Izajasza 29:13).

Ogólnie rzecz biorąc, chodzi o wielką i zdumiewającą przemianę, o której mówi Księga Izajasza 29:17. Liban, niegdyś porośnięty lasem, stanie się żyznym polem, a Karmel, niegdyś żyznym polem, stanie się lasem. Nastąpi odwrócenie dotychczasowego porządku. Wielkie zmiany, zarówno na lepsze, jak i na gorsze, często zachodzą bardzo szybko. Po klęsce Sennacheryba Bóg dał im znak, sprawiając, że ziemia wydała niezwykle obfite plony (Księga Izajasza 37:30). W tamtym roku mieli żywić się tym, co samo wyrosło, pożywieniem dla ludzi podobnym do pokarmu dla zwierząt, zebranym wprost z ziemi. Liban stał się tak urodzajny, że to, co wcześniej nazywano żyznym polem, wydawało się przy nim lasem. Kiedy spośród pogan wielka rzesza ludzi przyszła do Chrystusa, pustkowie zamieniło się w żyzne pole, a żydowski Kościół, od dawna będący żyznym polem, stał się opustoszałym lasem (Księga Izajasza 54:1).

Jak mówi Księga Izajasza 29:18, ci, którzy nie rozumieli, zyskają zrozumienie. Nie pojmowali tego proroctwa, bo było dla nich jak zapieczętowana księga (Księga Izajasza 29:11). Zrozumieją je, gdy się wypełni. Dostrzegą wtedy nie tylko Boże działanie w tym, co się wydarzyło, lecz także Boży głos w samym proroctwie. Głusi usłyszą słowa księgi. Najlepszym objaśnieniem proroctwa jest jego wypełnienie.

Ubodzy poganie otrzymają wtedy Boże objawienie, a ci, którzy siedzieli w ciemności, ujrzą wielkie światło. Niewidomi przejrzą w ciemności, bo Ewangelia została posłana, aby otworzyć im oczy (Dzieje Apostolskie 26:18). Zwróć uwagę, że jeśli Bóg chce sprawić, by ludzie przynosili owoc w postaci dobrych pragnień i czynów, najpierw otwiera ich umysły i pozwala im usłyszeć słowa swojej księgi.

Jak mówi Księga Izajasza 29:24, ci, którzy błądzili, zostaną umocnieni w prawdzie. Ci, którzy byli zagubieni i mieli błędne wyobrażenia o słowach księgi i ich znaczeniu, zyskają zrozumienie i właściwe rozeznanie. Duch prawdy skoryguje ich pomyłki i poprowadzi do pełni prawdy. Powinno nas to zachęcać do modlitwy za tych, którzy się mylą i ulegają zwiedzeniu, bo Bóg może doprowadzić ich do zrozumienia i często to robi.

Ci, którzy narzekali, że prawdy Boże są trudne do przyjęcia, i chętnie się z nimi spierali, poznają prawdziwe znaczenie tych nauk, a wtedy łatwiej będzie im je przyjąć. Ci, którzy nie rozumieli Bożej opatrzności w sprawach publicznych i szemrali przeciwko temu, jak Bóg kierował wydarzeniami, lepiej ją pojmą, gdy zobaczą ich wynik. Wtedy dostrzegą, co Bóg przez to wszystko czynił (Księga Ozeasza 14:9).

Jak czytamy w Księdze Izajasza 29:19, smutni staną się radośni i weseli: „Pokorni pomnożą swoją radość w Panu”. Pokorni to ludzie ubodzy w oczach świata i ubodzy duchem. Gdy spotykają ich trudności, przyjmują je spokojnie i nie ulegają gwałtownym emocjom. Kiedy zobaczą, że Bóg działa na ich rzecz, ich radość w Panu, którą już mają, jeszcze wzrośnie. Oznacza to, że nawet w ucisku nadal ufali Bogu i radowali się Nim, a teraz ich radość staje się większa. Ci, którzy potrafią prawdziwie radować się Bogiem w trudnych chwilach, wkrótce zyskają jeszcze więcej powodów do radości. Gdy radość ze spraw tego świata przemija, radość w Bogu wzrasta i się umacnia. Jej światło świeci coraz jaśniej, aż do pełni radości. Nawet ubodzy mogą radować się Świętym Izraela, a ubóstwo nie może im tego odebrać (Księga Habakuka 3:17–18). Łagodność, pokora, cierpliwość i spokój pomagają wzrastać w świętej radości.

Wrogowie, którzy tak bardzo przerażali, staną się słabi i bezsilni. Sennacheryb, ten budzący grozę człowiek, i jego potężna armia, która napawała lękiem cały kraj, zostaną unicestwieni (Księga Izajasza 29:20). Nie będą już w stanie wyrządzić żadnej szkody. Moc szatana, który naprawdę budzi grozę, zostanie złamana przez moc Ewangelii Chrystusa, a ci, którzy żyli w niewoli z powodu lęku przed śmiercią, zostaną uwolnieni (List do Hebrajczyków 2:14–15).

Prześladowcy, którzy przysparzali ludziom tyle cierpienia, zostaną uciszeni, a ci, których dręczyli, będą mogli żyć bez lęku przed nimi. Aby zapewnić swojemu ludowi pełny pokój, Bóg unicestwi strasznego wroga z zewnątrz, a z szydercami w kraju rozprawi się także przez reformy Ezechiasza. Szczęśliwy jest lud, który po zwycięstwie nad groźnymi wrogami zewnętrznymi podejmuje też działania, by położyć kres występkom, bezbożności i duchowi prześladowania, czyli jeszcze groźniejszym wrogom we własnym kraju. Możliwe też, że szydercy zostaną zgładzeni i odcięci przez Boże sądy, wyróżnieni jako przestroga dla innych. Albo będą stopniowo marnieć i zostaną zawstydzeni przez wydarzenia, z których wcześniej szydzili.

Zwróć uwagę na niegodziwość tych szyderców, przez którą zostali odcięci. Prześladowali lud Boży i Jego proroków, być może także samego Izajasza, który z wielkim przejęciem mówi o ich podstępnej złośliwości. Niektórzy donosili na innych i ich prześladowali, inni zaś występowali jako sędziowie. Próbowali jedynie odebrać Izajaszowi życie albo przynajmniej wolność. Podobnie postępowali arcykapłani i faryzeusze, którzy prześladowali Chrystusa i Jego apostołów. Z powodu tego grzechu oni sami oraz ich szyderczy naród zostali odcięci i zgładzeni.

Szydzili z proroków i ludzi traktujących swoją wiarę poważnie. Gardzili nimi i robili wszystko, by wystawić ich na pośmiewisko. Szydzili z innych i zasiadali w gronie szyderców. Wypatrywali też okazji do oskarżenia ich. Za pośrednictwem swoich szpiegów obserwowali ich postępowanie, szukając czegokolwiek, co mogli nazwać grzechem.

Mogli też wypatrywać okazji, by wyrządzić komuś krzywdę, jak Judasz, który zdradził naszego Pana Jezusa. Wykorzystywali nawet najmniejsze potknięcie w czyjejś wypowiedzi. Jeśli ktoś powiedział coś nie całkiem właściwie, używali tego jako oskarżenia. Z jednego słowa czynili winowajcę nawet z człowieka mądrego i prawego, nawet z człowieka Bożego. Chodziło o słowo nie na miejscu lub niefortunnie dobrane, choć wiedzieli, że zostało wypowiedziane w dobrej intencji (Księga Izajasza 29:21).

Sprzeciwiali się każdemu słowu, którym prorocy ich napominali, nawet gdy było ono nieszkodliwe i nie miało na celu ich obrazić. Przekręcali wypowiedzi, przypisywali im najgorsze znaczenie i za pomocą naciąganych sugestii przedstawiali je jako obciążające. Kto zastanowi się, jak często wszyscy mówimy nieuważnie i jak łatwo błędnie rozumiemy to, co słyszymy, zobaczy, jak niesprawiedliwe jest uznawanie kogoś za winnego z powodu jednego słowa.

Robili też wszystko, co mogli, by zaszkodzić tym, którzy uczciwie z nimi postępowali i wskazywali im ich winy. Nienawidzili tych, którzy napominali ludzi u bram, czyli z racji swojego powołania mieli obowiązek ukazywać im ich grzechy, jak prorocy, sędziowie i urzędnicy. Zastawiali na nich pułapki. Podobnie postępowali wysłannicy faryzeuszów, których posłano, by obserwowali Jezusa i przyłapali Go na czymś, co powiedział (Ewangelia Mateusza 22:15). Chcieli znaleźć powód do oskarżenia Go, by nastawić przeciwko Niemu ludzi albo doprowadzić do konfliktu z władzą. W ten sposób prześladowali proroków.

Nawet osobie najbardziej uważającej na słowa niemal nie sposób wyrażać się tak ostrożnie, by uniknąć takich pułapek. Zobacz, jak nikczemni potrafią być niegodziwi ludzie, gdy żywią urazę do tych, którzy z miłości próbują ocalić ich dusze od śmierci. Zobacz też, jak bardzo osoby napominające potrzebują zarówno odwagi, by wypełniać swój obowiązek, jak i mądrości, by nie dać się usidlić.

Wypaczali również sprawiedliwość i nie pozwalali uczciwemu człowiekowi wygrać uczciwej sprawy. Bez żadnego powodu odmawiali sprawiedliwości człowiekowi prawemu. Potępiali go lub rozstrzygali sprawę przeciwko niemu, nie mając dowodów ani rzeczywistej przyczyny. Nastawali na niego i na wszelkie drobne sposoby przedstawiali go w fałszywym świetle, tak jak postąpili z naszym Zbawicielem. Nie powinniśmy się dziwić, gdy najlepsi ludzie są tak traktowani. Uczeń nie jest większy od swego Mistrza. Poczekaj jednak chwilę: Bóg nie tylko ujawni ich prawość, lecz także odetnie i zgładzi tych szyderców.

Jakub, którego zniewagi wrogów wprawiały w zakłopotanie, a ich groźby napawały lękiem, otrzyma teraz pomoc w przezwyciężeniu wstydu i strachu. Zniewagi ustaną, a groźby okażą się bezskuteczne (Księga Izajasza 29:22). Tak mówi Pan, który odkupił Abrahama, czyli powołał go z Ur chaldejskiego i ocalił od bałwochwalstwa jego ojców, wyrywając go z ognia jak płonącą głownię. Ten, który wybawił Abrahama z sideł i utrapień, wybawi z nich także wszystkich, którzy naprawdę należą do Niego przez wiarę.

Ten, który otoczył swój Kościół opieką, ratując Abrahama, gdy Abraham i Odkupiciel Kościoła należeli jeszcze do tego samego rodu, nie odwróci się teraz od troski o niego. Ponieważ wrogowie Jego ludu usilnie próbują go zniesławić i zastraszyć, Pan wystąpi w obronie domu Jakuba. Lud ten nie będzie już zawstydzony jak dotąd. Odpowie tym, którzy go znieważają, a jego twarze nie będą już blednąć ze strachu. Nabierze odwagi i bez lęku spojrzy wrogom w oczy, bo po jego stronie stoi Bóg Abrahama.

Jakub obawiał się, że jego ród wymrze, a linia prawdziwej wiary zostanie przerwana. Będzie jednak miał radość oglądania wielu dzieci oddanych Bogu w kolejnych pokoleniach (Księga Izajasza 29:23). Zobaczy swoich potomków: wielu wierzących i modlących się ludzi, duchowych potomków wiernego Abrahama i zmagającego się Jakuba. Gdy jego kołczan będzie pełen takich strzał, nie będzie się wstydził (Księga Izajasza 29:22), lecz przemówi do wroga w bramie (Księga Psalmów 127:5). Również Chrystus nie będzie się wstydził (Księga Izajasza 50:7), bo ujrzy swoje potomstwo (Księga Izajasza 53:10). Już teraz widzi niektórych, a w przyszłości zobaczy kolejnych, którzy będą dołączać do Kościoła i w nim żyć.

Te dzieci są dziełem rąk Boga. Skoro je ukształtował, stworzył je dla siebie. Są Jego dziełem, stworzonym do dobrych uczynków. Rodzicom przynosi pociechę pamięć o tym, że ich dzieci są stworzeniami Boga, dziełem Jego łaskawych rąk.

Jakub i jego dzieci będą czcić Boga jako swojego Boga, Świętego Jakuba, oraz bać się Boga Izraela i oddawać Mu cześć. To przeciwieństwo wstydu i strachu. Gdy zostanie uwolniony od zniewag i niebezpieczeństwa, nie powinien wywyższać siebie, lecz oddawać cześć Świętemu Jakuba. Jeśli Bóg przynosi ulgę w naszym położeniu, powinniśmy starać się jeszcze bardziej rozsławiać Jego imię.

Rodzice i dzieci są dla siebie prawdziwą radością i błogosławieństwem, gdy wspólnie czczą Boga. Gdy rodzice oddają Mu swoje dzieci, a dzieci oddają Mu siebie, by być Jego chwałą i chlubą, las wkrótce stanie się urodzajnym polem.