Księga Izajasza 20:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg, jako Król nad narodami, sprowadza surowy sąd na Egipt i Etiopię. Jednak jako Król swojego ludu obraca ten sąd ku jego dobru. Zwróćmy najpierw uwagę na to, kiedy zostało wypowiedziane to proroctwo. Było to w roku, w którym Asyryjczycy oblegli i zdobyli Aszdod, potężne miasto filistyńskie. Niektórzy sądzą, że Ezechiasz, król Judy, niedawno odbił je z rąk Filistynów (Druga Księga Królewska 18:8).

Asyryjski król został tu nazwany Sargonem. Niektórzy uważają, że było to inne imię Sennacheryba, inni zaś, że Sargon był jego poprzednikiem. Tartan dowodził tą wyprawą, a później był jednym z urzędników Sennacheryba. Wysłano go wraz z rabszakiem, by rzucił wyzwanie Ezechiaszowi (Druga Księga Królewska 18:17). Dzięki temu proroctwo ma wyraźne umiejscowienie w historii.

Po drugie, Izajasz stał się znakiem przez swój niezwykły wygląd, gdy pokazywał się publicznie. Już wcześniej był dla swojego ludu znakiem nadchodzących nieszczęść, ponieważ nosił wór pokutny, szorstką szatę żałobną. Niektórzy sądzą, że nosił ją z powodu niewoli dziesięciu plemion. Inni uważają, że była to zwykła szata proroka, świadcząca o tym, że nie należał do świata i był gotów znosić trudności. Miękkie szaty przystoją tym, którzy przebywają w pałacach królewskich (Ewangelia Mateusza 11:8), nie zaś tym, którzy przekazują Boże poselstwo.

Eliasz nosił szatę z sierści (Druga Księga Królewska 1:8), a Jan Chrzciciel ubierał się w odzienie z sierści wielbłądziej (Ewangelia Mateusza 3:4). Fałszywi prorocy niekiedy próbowali uwiarygodnić swoje twierdzenia, nosząc szorstkie szaty (Księga Zachariasza 13:4). Izajasz otrzymał jednak polecenie, by zdjąć wór pokutny, a nie zastąpić go lepszym ubraniem: miał nie nosić żadnego wierzchniego okrycia. Miał też zdjąć obuwie i chodzić boso, tak że na tle innych ludzi wyglądał niemal nago. Prawdopodobnie spotkały go wstyd, szyderstwa, a nawet zagrożenie dla zdrowia, lecz Bóg tego od niego wymagał.

Było to trudne polecenie, ale pokazywało, że Izajasz jest posłuszny mimo przeciwności. W ten sposób zawstydzał nieposłuszeństwo ludu, który nie chciał wypełniać nawet łatwiejszych i rozsądniejszych poleceń Boga. Gdy wiernie wykonujemy swoje obowiązki, możemy powierzyć Bogu zarówno swoją reputację, jak i bezpieczeństwo. Ludzie byli tak nieczuli, że same słowa nie mogły ich poruszyć, dlatego Bóg przemawiał do nich przez znaki. Wygląd Izajasza mógł budzić zgorszenie, lecz cel tego znaku był chwalebny. Izajasz nie miał powodu wstydzić się, że służył Panu w taki sposób.

Po trzecie, znaczenie tego znaku wyjaśniono w Księdze Izajasza 20:3-4. Zapowiadał on, że Egipcjanie i Etiopczycy zostaną uprowadzeni do niewoli przez króla Asyrii, odarci z odzieży i ubrani w hańbiące, obdarte szaty, podobne do tych, które nosił Izajasz. Bóg nazywa go „moim sługą Izajaszem”, ponieważ w tej sprawie okazał się gotowy, wierny i posłuszny. To, z czego inni mogli się śmiać, Bóg uczcił. Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara. Podoba się Bogu, przynosi Mu chwałę i zostanie przez Niego uhonorowane.

Mówi się, że Izajasz przez trzy lata chodził nago i boso, ilekroć występował publicznie jako prorok. Niektórzy rozumieją te trzy lata jako czas trwania samego znaku. Inni sądzą, że chodzi o czas między znakiem a wydarzeniem, które zapowiadał. W obu przypadkach przesłanie jest jasne: Asyryjczycy przez długi czas mieli pustoszyć Egipt i Etiopię oraz uprowadzać ich mieszkańców. Chodziło nie tylko o żołnierzy wziętych do niewoli podczas bitwy, lecz także o młodych i starych mieszkańców tych ziem. Ponieważ był to widok budzący litość, proroctwo podkreśla, że jeńcy zostaną odarci z odzieży i upokorzeni. Nazwano to hańbą Egiptu, bo Egipt był dumny, a jego upadek miał być przez to jeszcze bardziej upokarzający.

Po czwarte, proroctwo niosło praktyczną lekcję dla ludów sąsiadujących z Judą. Każdy, kto pokładał ufność w Egipcie lub Etiopii, miał teraz powody do wstydu i obaw, czy można na nich polegać. Narody zagrożone najazdem Asyrii liczyły na to, że Tirhakah, król Etiopii, ze swoim licznym wojskiem powstrzyma jej postępy. Jeszcze pewniej zakładały, że Egipt, słynący z mądrości i potęgi militarnej, zmusi Asyryjczyków do odstąpienia od oblężenia Aszdodu i ucieczki. Tymczasem, stawiając opór Asyrii, Egipt i Etiopia jedynie naraziły się na niebezpieczeństwo i same stały się jej łupem.

Wszyscy wokół wstydzili się więc, że kiedykolwiek oczekiwali pomocy od dwóch tak słabych i zawodnych potęg. Jeszcze bardziej niż wcześniej bali się króla Asyrii. Egipt i Etiopia były jak ciernie i osty próbujące zatrzymać pożerający wszystko ogień, lecz tylko sprawiły, że płonął on gwałtowniej. Ci, którzy pokładają nadzieję i chlubę w jakimkolwiek stworzeniu, stawiając je na miejscu należnym Bogu, prędzej czy później się na nim zawiodą. Rozczarowanie tylko pogłębi ich lęk (Księga Ezechiela 29:6-7).

Żydzi w szczególności powinni byli zrozumieć, jak nierozsądne jest opieranie się na tak kruchym wsparciu, i przestać liczyć na pomoc Egiptu i Etiopii. Mieszkańcy tej krainy nadmorskiej, czyli Judy, mieli w końcu przejrzeć na oczy i przyznać: „Oto na czym polegała nasza nadzieja: była pusta i nierozsądna. A oto, do czego to doprowadziło”.

„Zwróciliśmy się o pomoc do Egipcjan i Etiopczyków i liczyliśmy, że wyratują nas z rąk króla Asyrii. Lecz teraz, skoro ponieśli taką klęskę, jak możemy się ocalić, skoro nie zdołamy wystawić tak wielkich wojsk jak oni?”. Ci, którzy ufają ludzkiej sile, zawiodą się i zostaną zawstydzeni z powodu tej ufności. Pomoc człowieka jest marna, a nadzieja pokładana w wojskach, potędze czy ludzkich zasobach zawiedzie.

Gdy zawodzi ludzkie wsparcie, nie powinno to prowadzić do rozpaczy, jak w tym przypadku, gdy pojawia się myśl: „Jak możemy się ocalić?”. Powinno raczej skłonić nas do zwrócenia się ku Bogu. Jeśli to do Niego zwrócimy się po pomoc, nasza nadzieja nie okaże się daremna.