Księga Izajasza 18:1 – znaczenie i zastosowanie

Interpretatorzy od dawna nie są zgodni co do tego, jaka kraina leżała za rzekami Kusz. Niektórzy uważają, że chodzi o Egipt, kraj pełen rzek, który próbował uzależnić od siebie Izraela, lecz okazał się jak złamana trzcina. Inni sądzą, że chodzi o Etiopię albo pobliską Arabię, leżącą na wschód od Kanaanu, gdzie w tamtym czasie królem był Tirhaka. Próbował on pomóc Judzie, odciągając króla Asyrii, gdy Asyria zaatakowała zarówno jego kraj, jak i Jerozolimę (Druga Księga Królewska 19:9).

Prorok traktuje jednak tę pomoc jako bezskuteczną i mówi, że Bóg nie wyruszy z Tirhaką. Tirhaka może realizować własny plan, ale Bóg obierze inną drogę, by ochronić Jerozolimę. Sprawi, że atak Tirhaki się nie powiedzie, a jego arabska armia zostanie zniszczona. Tymczasem sama armia asyryjska stanie się darem dla Pana Zastępów i dla miejsca, w którym Pan umieścił swoje imię. Dokona się to za sprawą anioła, a nie Tirhaki (Księga Izajasza 18:7). To bardzo prawdopodobne wyjaśnienie tego rozdziału.

Mimo to, pod wpływem wskazówki dr. Lightfoota zawartej w jego „Harmonii Starego Testamentu”, skłaniam się ku temu, by widzieć w tym rozdziale proroctwo przeciw Asyrii. Jeśli tak jest, stanowi on dalszy ciąg proroctwa z trzech ostatnich wersetów poprzedniego rozdziału i należy czytać je razem. Tamto proroctwo dotyczyło armii asyryjskiej, która napierała na Judę. To zaś jest skierowane przeciw samej Asyrii, krainie leżącej za rzekami Arabii, czyli za Eufratem i Tygrysem, które graniczyły z Arabią Pustynną, suchą pustynią.

Gdy prorok nazywa ją krainą osłoniętą skrzydłami, może nawiązywać do wcześniejszych słów o Asyrii, że rozpostarcie jej skrzydeł wypełni całą ziemię Immanuela (Księga Izajasza 8:8). Być może użył tych niejasnych określeń, ponieważ nie wymienił Asyrii wprost. Podobnie później Paweł mówił o cesarstwie rzymskim pośrednio, nazywając je tym, „który teraz powstrzymuje” (Drugi List do Tesaloniczan 2:7). Mamy tu więc opis napaści tej krainy na lud „rozproszony i ogołocony”, bezbronny (Księga Izajasza 18:2).

Szybkich posłańców wysyła się drogą wodną, by wypowiedzieli temu ludowi wojnę, jakby był on przeznaczony przez Opatrzność na zdeptanie. Niezależnie od tego, czy chodzi o Etiopczyków prowadzących wojnę z Asyrią, czy o Asyrię atakującą Judę, możemy wyciągnąć z tego ważną naukę. Naród, którego długo się obawiano i który niegdyś miał wielką władzę, może zostać rozproszony i ogołocony, a nawet zrujnowany przez rzeki, które powinny go wspierać. Narody, które kiedyś napawały lękiem wszystkich wokół, mogą wskutek zmiany biegu wydarzeń osłabnąć i stać się łatwym łupem dla swoich dumnych sąsiadów.

Widać tu również, że ambitni władcy zawsze znajdują jakiś pretekst do zaatakowania tych, których chcą podbić. Mówią: „Ten naród był groźny, więc musimy się zemścić” albo: „Ten naród jest teraz rozproszony i słaby, więc łatwo go zdobyć”. Być może jednak przeciwnicy przedstawiają jego położenie gorzej, niż jest naprawdę. Lud Boży często traktuje się jak naród rozproszony i ogołocony, ale ci, którzy próbują go pochłonąć, mogą się przekonać, że pod opieką Boga wciąż jest równie silny. Może zostać powalony, ale nie jest porzucony ani zniszczony.

Następnie Bóg ogłasza alarm narodom wokół, wzywając je, by zwróciły uwagę na to, co zamierza uczynić (Księga Izajasza 18:3). Etiopczycy i Asyryjczycy mają własne plany, starannie przygotowane i pełne pewności siebie. Wysyłają ambasadorów i posłańców z miejsca na miejsce, by je realizować. Pytanie brzmi jednak: co mówi o tym wszystkim wielki Bóg?

Wznosi sztandar na górach i dmie w trąbę, wypowiadając wojnę wrogom swojego Kościoła i wzywając wszystkich, którzy go miłują, by stanęli przy nim (Księga Izajasza 18:3). Ogłasza, że jako Pan Zastępów zamierza dokonać wielkiego dzieła. Cały świat ma to dostrzec. Wszyscy na ziemi mają zobaczyć sztandar, usłyszeć dźwięk trąby, obserwować działanie Bożej opatrzności i podporządkować się Jego woli. Niech wszyscy staną pod Bożym sztandarem, opowiedzą się po Jego stronie i wsłuchają w głos trąby Jego słowa, które nigdy nie brzmi niepewnie.

Bóg daje też swojemu prorokowi obietnicę, którą ma przekazać ludowi: nawet jeśli przez pewien czas będzie się wydawało, że pozostaje bezczynny, z pewnością zadziała we właściwym czasie, przynosząc pociechę swojemu ludowi i hańbę jego wrogom (Księga Izajasza 18:4). „Tak powiedział mi Pan”. Ludzie będą mieć swoje zdanie, ale Bóg również ma swoje słowo. Możemy być pewni, że ono się ostoi, a Bóg często zawczasu objawia je swoim sługom, prorokom.

Kiedy Bóg mówi: „Odpocznę”, nie oznacza to, że ma dość rządzenia światem albo chce się od niego odsunąć. Oznacza to, że wielki Bóg znajduje w sobie doskonałą, spokojną pełnię, nawet gdy świat wokół Niego chwieje się i zmienia. Pan nadal zasiada ponad potopem i nic nie może Go poruszyć. Jego myśli są zawsze spokojne. Choć czasem Jego ludowi może się wydawać, że Bóg nie zwraca uwagi, jakby spał albo niczego nie wiedział (Księga Psalmów 44:23; Księga Jeremiasza 14:9), On zawsze dokładnie wie, co robią ludzie i co sam zamierza uczynić.

Po pierwsze, zatroszczy się o swój lud i będzie dla niego schronieniem. Będzie czuwał nad swoim przybytkiem, a Jego spojrzenie i serce pozostaną przy nim dla jego dobra. Syjon jest Jego odpoczynkiem na wieki, miejscem, w którym zamieszka, i będzie się o nie troszczył. Zwróci ku niemu swoje oblicze, rozważy, co należy uczynić, i zrobi to, co najlepsze. Dopasuje pociechę, którą daje swojemu ludowi, do jego potrzeb, tak by przyszła we właściwym czasie i odpowiadała trudnościom, z którymi lud się zmaga.

Ta pociecha jest jak ciepłe promienie słońca po deszczu, które ożywiają ziemię i pomagają roślinom rosnąć. Jest też jak rosa i chmura w upalne dni żniw, tak upragnione przez ziemię i pracujących w polu. W Bogu zawsze jest coś, co daje Jego ludowi schronienie i pokrzepienie w każdej porze roku oraz chroni go pośród wszelkich zmian. Kiedy jest chłodno, Jego łaska ogrzewa. Kiedy jest gorąco, Jego łaska przynosi ochłodę. Wielcy tego świata mogą mieć dom zimowy i letni (Księga Amosa 3:15), ale ci, którzy żyją z Bogiem, mają w Nim jedno i drugie.

Bóg rozliczy się ze swoimi wrogami i wrogami swojego ludu, jak mówią wersety 5 i 6. Armia asyryjska liczyła na obfite plony, gdy napadnie na Jerozolimę i złupi to bogate miasto. Bóg zniszczy tę armię, gdy plon będzie niemal gotowy, ale zanim nadejdzie czas żniwa. Uczyni to tak łatwo, jak rolnik odcina nożem pędy winorośli albo, jeśli winogrona są kwaśne i bezużyteczne, ścina całą gałąź.

Wskazuje to na zniszczenie armii asyryjskiej przez anioła zagłady. Jej martwe ciała leżały rozrzucone niczym odcięte gałęzie dzikiego krzewu winnego. Zostawiono je na żer ptakom i dzikim zwierzętom, zarówno zimą, jak i latem. Bóg chroni swój lud o każdej porze roku, zarówno od zimna, jak i od upału (Księga Izajasza 18:4), ale Jego wrogowie przez cały rok pozostają wystawieni na niebezpieczeństwo. Ptaki i drapieżne zwierzęta będą się nimi żywić latem i zimą, aż zostaną całkowicie zgładzeni.

W tym czasie, gdy proroctwo się wypełni, dar zostanie przyniesiony Panu Zastępów (Księga Izajasza 18:7). Niektórzy rozumieją to jako nawrócenie Etiopczyków na wiarę w Chrystusa w późniejszych czasach, którego zapowiedzią ma być ochrzczenie etiopskiego eunucha przez Filipa (Dzieje Apostolskie 8:27 i następne). Lud, który był rozproszony i ogołocony, wymierzony i zdeptany (Księga Izajasza 18:2), zostanie przyniesiony Panu jako dar. Choć wydawał się bezużyteczny i bezwartościowy, stanie się dla Niego darem miłym, bo Bóg ocenia ludzi według szczerości ich wiary i miłości, a nie zewnętrznego bogactwa czy zaszczytów. Dlatego właśnie głoszono Ewangelię poganom, aby ofiara pogan była miła Bogu (List do Rzymian 15:16). Przepowiedziano, że Etiopia wkrótce wyciągnie ręce ku Bogu (Księga Psalmów 68:31).

Inni rozumieją ten dar jako łupy zdobyte na armii Sennacheryba, z których, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, przynoszono dary Panu Zastępów (Księga Liczb 31:50). Był to dar pochodzący od ludu rozproszonego i ogołoconego. Zabrano go Asyryjczykom, którzy sami zostali teraz doprowadzeni do stanu, jaki szyderczo przypisywali Judzie (Księga Izajasza 18:1). Ci, którzy niesłusznie depczą innych, sami zostaną sprawiedliwie zdeptani. Dar złożył też lud Boży, który pogardliwie nazywano rozproszonym i ogołoconym. Bóg okaże swojemu ludowi cześć, nawet gdy inni nim gardzą.

Na koniec warto zauważyć, że dar przynoszony Panu Zastępów trzeba złożyć w miejscu, w którym Pan Zastępów umieścił swoje imię. To, co ofiaruje się Bogu, należy ofiarowywać w sposób, który On ustanowił. Trzeba przychodzić do Niego tam, gdzie obiecał się z nami spotkać.