Księga Ozeasza 9:7 – znaczenie i zastosowanie

Aby ich jeszcze bardziej ostrzec, prorok mówi, że zapowiedziane zniszczenie nadejdzie szybko. Nie mają powodu oczekiwać długiej zwłoki, bo sąd Boży nie zasypia. Już stoi u drzwi (Księga Ozeasza 9:7): nadeszły dni kary i nie będzie już żadnej zwłoki. To dni odpłaty, sąd, przed którym często ich ostrzegano. Prorocy zapowiadali im zniszczenie, a teraz ono nadeszło. Cierpliwość Boga się wyczerpała.

Uczy nas to dwóch rzeczy. Po pierwsze, dzień sądu Bożego jest zarówno dniem rozliczenia, jak i dniem odpłaty. Wtedy grzechy ludzi zostaną zbadane i ujawnione, a każdy otrzyma to, na co zasłużył swoimi czynami. Rzetelne rozliczenie poprzedzi sprawiedliwą odpłatę. Po drugie, ten dzień szybko się zbliża. Jest pewny, bliski, niemal już nadszedł.

Ten sąd przyniesie im też wstyd z powodu tego, co myśleli o swoich prorokach. Gdy nadejdzie dzień kary, Izrael przekona się o tym na własnej skórze, skoro nie chciał uczyć się na podstawie pouczeń. Wtedy zobaczy, jak gorzką rzeczą jest odwrócić się od Boga i jak strasznie jest wpaść w Jego ręce. Gdy Bóg podniesie rękę, by sądzić, nie będą już mogli tego nie dostrzegać. Nauczą się też odróżniać prawdziwych proroków od fałszywych.

Zobaczą wówczas, że ludzie, którzy podawali się za Bożych wysłanników, schlebiali im w grzechu i usypiali ich fałszywym poczuciem bezpieczeństwa, byli głupcami i szaleńcami, a nie prawdziwymi prorokami. Obiecywali pokój, choć lud nadal grzeszył, podobnie jak prorocy Achaba (Pierwsza Księga Królewska 22:24). Dlaczego Bóg dopuścił, by Izrael dał się zwieść takim fałszywym prorokom? Z powodu ogromu ich grzechów, pogardy dla Bożego prawa i głębokiej nienawiści do prawdziwych proroków, którzy napominali ich w imieniu Boga. Gdy ludzie odrzucają miłość do prawdy i zaczynają jej nienawidzić, Bóg może wydać ich na pastwę silnego kłamstwa. Nie dadzą się skorygować, dopóki dzień kary nie ujawni zarówno oszustów, jak i tych, którzy pozwolili się oszukać.

Wtedy dowiedzą się również, że prawdziwi prorocy, których nazywali głupcami i szaleńcami, byli w istocie mędrcami swoich czasów i wiernymi Bożymi wysłannikami. Gdy Izrael przekonał się, że żadne ze słów Samuela nie pozostało niespełnione, uznał, że Pan ustanowił go prorokiem (Pierwsza Księga Samuela 3:20). Podobnie, gdy Bóg spełni słowa swoich wysłanników o nadchodzącym sądzie, ci, którzy z nich drwili i uważali, że ich miejsce jest w domu wariatów, zawstydzą się z powodu własnego wielkiego grzechu. Drwiny z Bożych wysłanników były jednym z grzechów, za które zostali ukarani, i będą jednym z powodów ich największego wstydu.

Bóg ujawni też niegodziwość fałszywych proroków, ku ich hańbie (Księga Ozeasza 9:8). Strażnik Efraima, który miał czuwać nad Izraelem i wskazywać mu drogę, niegdyś był blisko mojego Boga. Dawniej Izrael miał sługi, którzy trwali przy Bogu i żyli z Nim w bliskiej więzi. Teraz jednak ma cały zastęp zepsutych i wrogich proroków, którzy przewodzą w czynieniu zła. Możliwe też, że chodzi o strażnika, który udaje, że był z moim Bogiem i rozpoczyna swoje kłamstwa słowami: „Tak mówi Pan”, a w rzeczywistości zastawia sidła, by łowić ptaki, usidlać prostodusznych i sprowadzać nieszczęście na prawych. Tak nienawidzi dobra i dobrych ludzi, że sam stał się nienawiścią w domu Bożym albo wymierzoną przeciwko niemu.

Niegodziwi prorocy należą do najgorszych ludzi. Ich grzechy przeciwko Bogu są wyjątkowo ciężkie, a ich knowania godzące w wiarę szczególnie niebezpieczne. Mogą chełpić się, że są strażnikami i widzącymi, i pod pewnym zewnętrznym względem mogą mieć wiedzę. Przyjrzyj się jednak ich życiu, a zobaczysz, że na każdym kroku zastawiają sidła, chwytają innych i ich wykorzystują. Zajrzyj w ich serca, a znajdziesz tam nienawiść do dobrych sług i dobrych ludzi w domu Bożym. Biada krajowi i biada wspólnocie, które mają takich strażników i proroków: ludzi, którzy widzą, lecz nie są posłuszni. Zepsuta szlachetność przeradza się w najgorszy rodzaj zła.

Teraz Bóg rozliczy ich z grzechów ojców, w których naśladowaniu trwali (Księga Ozeasza 9:9; Księga Ozeasza 9:10). Byli równie źli jak ich przodkowie. Głęboko się zepsuli. Ugrzęźli w grzechu i tkwili w nim, zabrnęli daleko w głębiny szatana (Księga Izajasza 31:6). Ich skaza jest głęboka i trudna do usunięcia, jak szkarłat albo purpura, albo jak plamy na skórze lamparta. Sami do tego doprowadzili. Zepsuli się, splamili własne serca i zatwardzili je, tak jak za dni Gibea, kiedy nałożnica Lewity została zgwałcona i zamęczona na śmierć, a plemię Beniamina broniło tego czynu. Był to czas głębokiego zepsucia, a obecne czasy bardzo go przypominały. Rozwiązłość i niegodziwość stały się równie bezwstydne i zuchwałe jak wtedy. Czego zatem mogli się spodziewać poza sądem podobnym do tego, który spadł na Gibea? Każde plemię było teraz tak złe, jak wtedy Beniamin, toteż wszystkie mogły oczekiwać, że zostaną upokorzone.

Bóg pociągnie ich więc do odpowiedzialności za grzechy ich ojców. Przypomni sobie ich winę i ukarze ich za grzechy: winę, którą odziedziczyli i w której trwali, grzech przekazywany z pokolenia na pokolenie. Teraz grzech ojca zostanie ukarany w dzieciach. Daje to prorokowi powód, by zawstydzić ich z powodu grzechów i niewierności przodków, ich zdrady i niewdzięczności (Księga Ozeasza 9:10).

Bóg najpierw obdarzył Izrael wielkim zaszczytem, gdy ukształtował go jako naród. Znalazł Izrael niczym winogrona na pustyni. Ucieszył się nim tak, jak ubogi podróżny ucieszyłby się ze znalezienia winogron na pustkowiu, gdzie były mu najbardziej potrzebne i gdzie najmniej się ich spodziewał. Można też rozumieć te słowa tak, że gdy Izrael był na pustyni, Bóg znalazł go jak winogrona: nie były cenne same w sobie, lecz były cenne dla Niego, tak jak pierwsze dojrzałe winogrona są cenne dla właściciela winnicy. Mieli wartość w Jego oczach i zostali przez Niego uhonorowani (Księga Izajasza 43:4). Zasadził ich jako szlachetną winorośl, jako prawdziwe nasienie (Księga Jeremiasza 2:21), a na początku znaleźli się dokładnie tacy, jakich sam ich uczynił: wydali dobre owoce.

Patrzył na nich z upodobaniem, jak na pierwsze dojrzałe figi na drzewie figowym (Księga Jeremiasza 24:2). Dobrych ludzi przyrównuje się do pierwszych i najlepszych owoców, bo jeden taki człowiek jest wart więcej niż wielu, którzy pojawiają się później. Pokazuje to, jak bardzo Bóg cieszył się Izraelem i jak wiele dla niego uczynił. Nie dlatego, że Izrael na to zasługiwał, lecz dlatego, że Bóg umiłował jego ojców. Troskliwie go strzegł, jak człowiek pilnujący pierwszych i najlepszych owoców w swojej winnicy.

Skoro Bóg obdarzył Izraela takim zaszczytem i tak bardzo go sobie upodobał, można było oczekiwać, że Izrael zachowa dobrą reputację. Stało się jednak inaczej i ściągnął na siebie wielką hańbę. Bóg wybrał go dla siebie jako lud szczególny, lecz Izrael poszedł do Baal-Peora i przyłączył się do Moabitów, składając ofiary temu plugawemu fałszywemu bogu (Księga Liczb 25:2–3). Oddali się tej hańbie, a jeśli — jak się wydaje — ich grzech seksualny z córkami Moabu był częścią tego kultu, hańba była jeszcze większa.

Wszystko, czemu ludzie się oddają, gdy odwracają się od Boga, prędzej czy później kończy się hańbą. O ich grzechach mówi się, że postępowali zgodnie z tym, co kochali: praktyki obrzydliwe dla Boga były właśnie tym, co ich serca lubiły najbardziej. Możliwe też, że gdy raz opuścili Boga, zaczęli mnożyć obrzydliwości, tworzyć bożki i coraz bardziej pogrążać się w bałwochwalstwie, jak tylko im się podobało. Taki był wzorzec postępowania ich ojców. Bóg dobrze ich traktował, lecz odpowiedzieli niewdzięcznością, a obecne pokolenie równie ciężko się zepsuło.