Księga Ozeasza 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Słowa te można rozumieć dwojako: albo jako wezwanie proroka skierowane do ludu, by się nawrócił, albo jako wzajemne zachęcanie się ludzi do szukania Pana. W obu przypadkach mają one obudzić miłosierdzie przez pobudzenie do nawrócenia. Bóg już zapowiedział, że w swoim utrapieniu ludzie będą Go szukać. Teraz prorok i ci, którzy myśleli rozsądniej, chcieli działać, póki ich sąsiedzi wciąż odczuwali ciężar przekonania o swojej winie.

Nauka jest jasna: jeśli sami chcemy wrócić do Boga, powinniśmy też zachęcać innych, by do Niego wrócili. Ich obietnica jest prosta i bezpośrednia: „Chodźcie, zawróćmy do Pana” (Księga Ozeasza 6:1). Chcą przestać szukać pomocy u Asyrii i wysyłać prośby o wsparcie do króla Jareba, prawdopodobnie obcego władcy, któremu ufali zamiast Bogu. Mają już tego dość i pragną wrócić do Pana: od bożków do oddawania Mu czci, a od pokładania ufności w ludzkiej pomocy do nadziei w Nim.

To wielki obowiązek tych, którzy odwrócili się od Boga. A jeśli zbłądzili razem i nawzajem pociągali się ku grzechowi, powinni też razem wrócić do Boga. W ten sposób oddadzą Mu cześć i pomogą sobie nawzajem wzrastać.

Podają sobie również mocne powody, by tak postąpić. Po pierwsze, pamiętają o niezadowoleniu Boga: to On ich rozszarpał, ale też ich uleczy; to On ich zranił, ale też opatrzy ich rany. Zostali rozdarci i to On ich rozdarł. Zostali powaleni i to On zadał cios. Powinni więc do Niego wrócić, bo ich bunt przeciw Niemu sprowadził na nich to cierpienie. Nie mogą oczekiwać pokoju z Nim, dopóki do Niego nie wrócą. Bóg ich dotknął właśnie po to, by sprowadzić ich z powrotem do domu. Jeśli ludzie nie zwrócą się do Tego, który ich uderza, Jego ręka nadal będzie wyciągnięta przeciwko nim (Księga Izajasza 9:12–13).

Boże sądy nad nami, zwłaszcza gdy są dotkliwe i rozdzierające, powinny skłaniać nas do nawrócenia, modlitwy i zmiany postępowania. Niosą jednak także nadzieję. Ten sam Bóg, który rani, może uleczyć, a Ten, który przekonuje o grzechu, może pocieszyć. To, co początkowo przypomina ducha niewoli, czyli lęk i udrękę z powodu grzechu, z czasem staje się duchem usynowienia, czyli pewnością, że Bóg przyjmuje nas jako swoje dzieci.

Widać tu zarówno moc Boga, jak i Jego miłosierdzie. Może uleczyć nawet głęboką ranę i rzeczywiście to uczyni. Rozdarł ich po to, by ich uleczyć. Niektórzy uważają, że słowa te odnoszą się szczególnie do powrotu Żydów z Babilonu, gdy szukali Pana, ufając, że w swoim miłosierdziu łaskawie znów się do nich zwróci.

Nadzieja ta zostaje następnie opisana na kilka sposobów. Po pierwsze, wybawienie z ucisku będzie jak powrót do życia pośród umarłych (Księga Ozeasza 6:2). Po dwóch dniach Bóg ich ożywi, a trzeciego dnia podźwignie. Sens jest taki, że Boża pomoc nadejdzie szybko, po krótkim oczekiwaniu. Nawet gdy wszystko wydaje się martwe i pozbawione nadziei, Bóg może podźwignąć swój lud. Może opuścić go na krótki czas, ale nie opuści go na zawsze.

Słowa te mają też głębsze znaczenie i wskazują na zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Wzmianka o dwóch dniach i trzecim dniu dobrze odpowiada zmartwychwstaniu Chrystusa trzeciego dnia, zgodnie z zapowiedzią Pisma. Prorocy mówili o cierpieniach Chrystusa i następującej po nich chwale. Warto podziwiać dobroć i mądrość Boga, który tak ułożył słowa proroka, by mówiły jednocześnie o wybawieniu Kościoła i o naszym zbawieniu przez Chrystusa. Wcześniejsze wybawienia były zarówno obrazami tego większego zbawienia, jak i owocami, które z niego wypływają.

Nawet jeśli pierwsi słuchacze nie dostrzegali w tych słowach tej tajemnicy, ich wypełnienie w zmartwychwstaniu Chrystusa umacnia teraz naszą wiarę, że to On jest Tym, który miał przyjść. Nie powinniśmy oczekiwać nikogo innego. Pasują tu również słowa, że Bóg nas podźwignie i będziemy żyć, ponieważ Chrystus zmartwychwstał jako pierwocina, a wierzący żyją dzięki Niemu. Zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, czyli uznania nas za sprawiedliwych przed Bogiem, a o wierzących mówi się, że zmartwychwstali razem z Chrystusem (Księga Izajasza 26:19). To pociecha dla Kościoła i obietnica, że Bóg podźwignie swój lud z niskiego i trudnego położenia. We właściwym czasie wskrzesił też swojego Syna z grobu, aby stał się życiem i chwałą swojego ludu, Izraela.

Dla cierpiącego chrześcijanina wiara w zmartwychwstałego Chrystusa jest mocnym oparciem. Grzesznikowi, który wraca do Boga, daje zaś wielką zachętę. Chrystus powiedział, że ponieważ On żyje, również my będziemy żyć.

Po drugie, lud oczekuje wzrostu w poznaniu Boga (Księga Ozeasza 6:3). Jeśli będziemy wytrwale dążyć do poznania Pana, poznamy Go. Gdy Bóg w miłosierdziu powraca do swojego ludu i zamierza mu błogosławić, daje mu głębsze poznanie siebie — jako dar i znak swojej przychylności. Ziemia napełni się poznaniem Pana (Księga Izajasza 11:9). Poznanie będzie wzrastać (Księga Daniela 12:4), a wszyscy poznają Pana (Księga Jeremiasza 31:34).

Słowa te można też oddać tak: „Poznamy Pana i będziemy coraz lepiej Go poznawać”. Można je rozumieć jako owoc zmartwychwstania Chrystusa i życia, które mamy przed Bogiem dzięki Niemu. Otrzymujemy nie tylko lepsze możliwości uczenia się, ale także łaskę, by z nich korzystać. Gdy Bóg zamierza okazać miłosierdzie jakiemuś ludowi, daje mu serce zdolne Go poznać (Księga Jeremiasza 24:7). Ci, którzy zmartwychwstali razem z Chrystusem, otrzymują Ducha mądrości i objawienia.

Jeśli słowa o życiu w Bożej obecności odczytamy tak, jak czyni to dawna parafraza, czyli jako odniesienie do zmartwychwstania umarłych, werset nadal dobrze pasuje do tego sensu. W owym dniu poznamy Pana, a nasze poznanie Go będzie pełne i zarazem będzie wciąż wzrastać. Albo, zgodnie z prostym brzmieniem wersetu: jeśli wytrwale będziemy Go poznawać, ci, którzy przychodzą do Boga, będą mogli naprawdę Go poznać.

Bóg nie tylko przeznacza nas do życia w swojej obecności, ale też pozwala nam Go poznawać. Na tym polega życie wieczne: na poznaniu Boga (Ewangelia Jana 17:3). Drogą do tego błogosławieństwa jest coraz głębsze poznawanie Go. Powinniśmy cenić poznanie Boga jako najcenniejszą wiedzę, wołać o nią i szukać jej jak skarbu (Księga Przysłów 2:3–4). Powinniśmy zabiegać o mądrość i wytrwale dążyć do lepszego zrozumienia Boga (Księga Przysłów 18:1). Jeśli czynimy to, czego Bóg od nas oczekuje, mamy dobry powód, by spodziewać się Jego miłosierdzia: będziemy poznawać Go coraz pełniej, aż w końcu poznamy Go doskonale.

Lud Boży zazna też obfitej pociechy. Jego przyjście z pomocą jest pewne jak poranek po nocy. Bóg się od nich odwrócił, ale Jego powrót jest tak pewny jak światło dnia po ciemności. Możemy czekać na Niego z ufnością, jak ludzie czekają na poranek po długiej nocy, wiedząc, że nadejdzie we właściwym czasie i nie zawiedzie. Jego przychylność będzie wyczekiwana z radością, a jej blask będzie stawał się coraz jaśniejszy, aż nastanie pełnia dnia — jak światło brzasku.

Przyjdzie do nas jak deszcz, jak wiosenne i jesienne opady, które odświeżają ziemię i sprawiają, że wydaje plon. Sens tych słów wykracza poza wyzwolenie z niewoli, a ich pełne znaczenie z pewnością objawia się w Chrystusie i łasce Ewangelii. Wierzący Starego Testamentu wytrwale wzrastali w poznawaniu Boga i tęsknili za odkupieniem w Jerozolimie. Ostatecznie dary Bożej łaski w Chrystusie, gdy przyszedł na świat, stały się jak poranne światło dla pogrążonej w ciemności ziemi. Przyszedł jako Słońce sprawiedliwości, a przez Niego nawiedziło nas światło wschodzące z wysoka. Jego przyjście było przygotowane jak poranek, bo nastąpiło wtedy, gdy dopełnił się właściwy czas. Jan Chrzciciel poprzedził Jego przyjście, a sam Chrystus jest jasną gwiazdą poranną.

Jego przyjście przypominało także deszcz padający na wyschniętą ziemię. Zstąpił jak deszcz na skoszoną łąkę (Księga Psalmów 72:6). W Nim na świat spływają obfite błogosławieństwa. Dają siewcy ziarno, a jedzącemu chleb (Księga Izajasza 55:10). Boża przychylność w Chrystusie przypomina chmurę niosącą późny deszcz, który nawiedza ziemię pod koniec pory deszczowej i ją odświeża (Księga Przysłów 16:15). Łaska Boża w Chrystusie jest zarówno deszczem wczesnym, jak i późnym: zapoczątkowuje nasz wzrost i podtrzymuje go.