Księga Ozeasza 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Wszyscy, bez względu na zajmowane miejsce, zostają wezwani do odpowiedzi za zarzuty, które im postawiono (Księga Ozeasza 5:1). Wezwanie skierowane do kapłanów obejmuje zarówno tych, którzy pełnili prawdziwą służbę kapłańską, jak w Judzie, jak i — zdaniem niektórych — fałszywych kapłanów cielców. Dom Izraela i dom królewski również mają słuchać, bo wszyscy przyczynili się do winy narodu i wszyscy mieli ponieść skutki sądu.

Świętość kapłaństwa ani godność królewskiego rodu nie mogły uchronić ich przed grzechem, a więc nie mogły też uchronić ich przed gniewem Boga. Jeśli kapłani i książęta grzeszą tak jak inni, ich pozycja nie jest dla nich usprawiedliwieniem. Poniosą karę tak jak inni. Zwykli ludzie nie mogli też twierdzić, że zostali jedynie zwiedzeni przez przywódców. Mieli być sądzeni razem z nimi, a ani ich niskie położenie, ani wielka liczebność nie mogły ich ocalić.

Bóg sam znał ich postępowanie i ta wiedza świadczyła przeciwko nim. Efraim nie był przed Nim ukryty; znał też cały Izrael (Księga Ozeasza 5:3). Oni nie poznali Pana, ale Pan znał ich w pełni, także ich ukryty charakter i tajemne grzechy. Odmawianie poznania Boga nie sprawia, że Bóg przestaje znać człowieka. Gdy zażąda od nich zdania sprawy, na podstawie własnej wiedzy wykaże ich winę i nie będzie sensu udawać niewinności.

Postawiono im bardzo poważne zarzuty. Byli przebiegli i gorliwi w prowadzeniu innych albo do grzechu, albo w kłopoty: stali się sidłem na Mispa i siecią rozciągniętą na Taborze (Księga Ozeasza 5:1). Były to pułapki podobne do tych, które myśliwi zastawiają na zwierzynę w górach. Kiedy w Izraelu ustanowiono kult cielców, jego zwolennicy sięgali po wszelkie podstępy, by przyciągnąć do niego ludzi i zjednać sobie tych, którzy początkowo mu się sprzeciwiali. Ci, którzy kuszą innych do grzechu, choćby powoływali się na przyjaźń, w rzeczywistości stają się dla nich sidłem i siecią (Księga Koheleta 7:26).

Jeśli nie mogli skłonić ludzi do grzechu, wykorzystywali swoje knowania, by sprowadzić na nich nieszczęście. Niektórzy sądzą, że zastawiali nawet szpiegów przy drogach, zwłaszcza na Mispa i Taborze, gdy ludzie wędrowali na uroczyste święta do Jerozolimy. Wypatrywali tych, którzy wciąż chcieli wiernie oddawać cześć Bogu, a potem ich wydawali, by można ich było ukarać. W ten sposób wykonywali dzieło diabła: dręczyli tych, których nie zdołali zepsuć.

W realizacji swoich planów byli też bardzo przebiegli i okrutni. Buntownicy byli pogrążeni w rozlewie krwi (Księga Ozeasza 5:2). Ludzie, którzy odwrócili się od prawdy Bożej, często stają się najbardziej podstępnymi i bezwzględnymi prześladowcami tych, którzy nadal przy niej trwają. Nie zadowala ich nic poza rozlewem krwi, a w czynieniu zła wydają się biegli. Pokazuje to, jak głęboko sięga działanie szatana przez jego sługi, zwłaszcza tych, którzy bardzo oddalili się od Boga (Księga Izajasza 31:6).

Sytuację pogarszało to, że otrzymali już wiele ostrzeżeń. Prorok nieustannie ich upominał i piętnował ich złe postępowanie. Mówił otwarcie do wszystkich i nie oszczędzał ani kapłanów, ani domu królewskiego. Upominał ich także sam Bóg, działając przez ich sumienia i przez wydarzenia, które ich spotykały. Grzechy popełniane mimo wielokrotnych ostrzeżeń są podwójnie ciężkie (Księga Przysłów 29:1).

Dopuszczali się również grzechów seksualnych i bałwochwalstwa. Bezcześcili swoje ciała cielesnymi pożądliwościami, a dusze kultem bożków (Księga Ozeasza 5:3). Bóg to widział, choć próbowali ukryć swoje postępowanie i przedstawiać je jako nieszkodliwe. Widział także ducha nierządu, który w nich mieszkał, wewnętrzną skłonność do takich grzechów. Znał ich miłość do zła i siłę, z jaką grzech nimi władał. To zepsute usposobienie było korzeniem, z którego wyrosły cała gorycz i trucizna.

Nie pragnęli prawdziwej więzi z Bogiem. Duch nierządu odciągnął ich od Niego, a teraz sprawiał, że błądzili coraz dalej (Księga Ozeasza 5:4). Nie znali Pana i nie chcieli Go poznać. Unikali tej wiedzy, bo zakłóciłaby ich grzeszne życie. Nie chcieli więc tak ułożyć swojego życia, by powrócić do Boga. To jasno pokazywało, że nie poznali Go właściwie.

Nie chcieli powrócić do Pana, choć był ich Bogiem przymierza, tym, od którego wzięli swoją nazwę i któremu byli zobowiązani służyć. Odwrócili się od Jego kultu i nie chcieli do niego wrócić. Nie chcieli nawet przygotować się do szukania Boga, uważnie rozważyć swojego postępowania ani nastawić umysłu na poważne poszukiwanie Go. To prawda, że bez szczególnej łaski nie możemy zwrócić się do Boga o własnych siłach. Możemy jednak wykorzystać swoje zdolności i zwyczajną pomoc Jego Ducha, by przygotować się do szukania Go. Ci, którzy tego nie robią, sami odpowiadają za swoją zatwardziałość. Giną, bo wybierają zgubę. Tym zaś, którzy przygotowują się do szukania Boga, nie zabraknie dalszej łaski (Druga Księga Kronik 12:14).

Ich grzechowi towarzyszyły jawna pycha i bezczelność (Księga Ozeasza 5:5). Pycha Izraela świadczyła przeciwko niemu i otwarcie dowodziła, że zbuntował się przeciwko Bogu i Jego panowaniu. Duch nierządu przejawiał się w wystawnym i ostentacyjnym kulcie, który tak sobie upodobali, podobnie jak strój pozwala rozpoznać nierządnicę (Księga Przysłów 7:10). Nieprzyzwoity ubiór kobiety odsłania jej usposobienie. Być może chodziło też o ich wyniosły sprzeciw wobec proroków posłanych przez Boga i wobec ich przesłania (Księga Jeremiasza 43:2). Możliwe również, że chodzi o ich aroganckie i pogardliwe traktowanie braci oraz podwładnych. W każdym z tych przypadków pycha świadczyła przeciwko nim i dowodziła, że nie żyli jak lud Boży. Uzasadniała też upokarzające wyroki, które Bóg na nich sprowadził. Ich wyniosłe spojrzenie oskarżało ich, jak w Księdze Izajasza 3:9. Mieli w sobie ten rodzaj pychy, którego Pan nienawidzi.

Odwrócili się od Boga ku bożkom i wychowywali swoje dzieci w bałwochwalstwie (Księga Ozeasza 5:7). W ten sposób postępowali wobec Pana zdradziecko, jak żona, która łamie przymierze małżeńskie, opuszcza męża i dopuszcza się cudzołóstwa z innym mężczyzną. Także ci, którzy dopuszczają się bałwochwalstwa duchowego — czyniąc swoim bogiem pieniądze albo własne zachcianki — są niewierni Panu. Łamią Mu dane obietnice i zawodzą oczekiwania, których ma prawo wobec nich żywić.

Ludzie świadomie trwający w grzechu postępują zdradziecko. W wersecie jest mowa o tym, że zrodzili obce dzieci, czyli dzieci oddalone od Boga i wychowane w fałszywym kulcie. Była to fałszywa rodzina, podobna do potomstwa zrodzonego z cudzołóstwa (Ewangelia Jana 8:41), której Bóg nie chciał uznać za swoją. Zdradzają Boga nie tylko ci, którzy sami się od Niego odwracają, lecz także ci, którzy wychowują dzieci na złych drogach.

Zapowiedziano im bardzo smutną karę. Ogólnie rzecz biorąc, sąd miał ich dosięgnąć (Księga Ozeasza 5:1). Bóg przychodził, by się z nimi zmierzyć i okazać gniew z powodu ich grzechów. Gdy zbliża się sąd, trzeba słuchać.

W szczególności mieli upaść z powodu swojej winy. Wynikało to z ich pychy, która świadczyła przeciwko nim (Księga Ozeasza 5:5). Izrael i Efraim mieli upaść przez swoje nieprawości. Pycha prowadzi do upadku: ci, którzy sami się wywyższają, zostaną poniżeni. Mieli nie tylko upaść, lecz upaść w grzechu, a to najsmutniejszy rodzaj upadku. Pycha powstrzymywała ich przed pokutą, więc mieli upaść właśnie przez te grzechy, od których nie chcieli się odwrócić. Ci, którzy nie uniżają się z powodu swoich grzechów, narażają się na to, że w nich zginą.

Juda miała upaść razem z nimi z powodu swojej nieprawości. Dziesięć plemion uprowadzono do Asyrii za bałwochwalstwo, a później dwa plemiona uprowadzono do Babilonu, ponieważ poszły za złym przykładem Izraela. Pierwszy upadek był ostateczny, natomiast po upadku Judy miało nastąpić odnowienie. Juda miała świątynię i kapłaństwo, ale nie mogły jej ochronić. Jeśli grzeszyła tak jak Izrael i Efraim, miała upaść razem z nimi.

Nie mieli też znaleźć Bożej przychylności, choćby udawali, że jej szukają (Księga Ozeasza 5:6). Wyruszą ze swoimi stadami i trzodami, by szukać Pana, ale bez skutku, bo Go nie znajdą. Wydaje się, że chodzi tu przede wszystkim o Judę, gdy popadła w grzech i coraz bardziej w nim brnęła. Mimo grzechu nadal szukała Pana, ale nie szukała Go jako jedynego, dlatego nie mogła Go znaleźć. Podczas świąt zachowywała zewnętrzne pozory kultu i przynosiła trzody oraz stada, lecz jej serce nie było prawe przed Bogiem. Ponieważ nie była całkowicie oddana Bogu, nie mógł jej przyjąć. Znajdujemy Go tylko wtedy, gdy szukamy Go całym sercem, a nie wtedy, gdy nasze serca są podzielone między Boga a bożki (Księga Ezechiela 14:3).

Gdy widzieli, że nadciąga zagłada, próbowali w udręce szukać Pana, licząc, że ułagodzą Jego gniew całopaleniami i ofiarami. Gdy jednak wyrok został już ogłoszony, było za późno, by odwrócić gniew. Nawet reforma Jozjasza nie odwróciła gniewu Boga (Druga Księga Królewska 23:25–26). Ci, którzy składają same ofiary, nie oddając Bogu serca i duszy, nie mogą liczyć na to, że Go znajdą. Jego przychylności nie da się kupić licznymi ofiarami.

Ci, którzy nie szukają Pana, póki można Go znaleźć, nie odniosą powodzenia, bo przychodzi czas, gdy nie można Go już znaleźć. Bóg odsunie się od nich i nie wysłucha ich ofiar. Pokazuje to, jak ważne jest, by szukać Boga zawczasu, teraz, póki trwa czas łaski i dzień zbawienia.

Oni i wszystko, co do nich należy, zostaną pochłonięci. Postępowali zdradziecko wobec Pana i sądzili, że umocnią się dzięki sojuszom z obcymi mocarstwami i fałszywemu kultowi. Teraz jednak miesiąc pochłonie ich wraz z ich działami, czyli posiadłościami i dziedzictwem albo bożkami, które wybrali sobie za dział zamiast Boga. Ci, którzy czynią bożka ze świata, uznając go za swój udział, zginą razem z nim.

Miesiąc ich pochłonie: to czas określony, lecz krótki. Gdy zaczynają się sądy Boże, szybko doprowadzają dzieło do końca. Wystarczy jeden miesiąc. Miesiąc choroby może wyniszczyć człowieka, a miesiąc wojny zrujnować królestwo. Bóg powiedział, że w ciągu jednego miesiąca usunął trzech pasterzy (Księga Zachariasza 11:8). Sądy Boże mogą bardzo szybko dosięgnąć grzeszny lud. Jeden miesiąc może przynieść więcej zniszczeń i strat majątkowych, niż da się naprawić przez wiele lat.