List do Hebrajczyków 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Poprzedni rozdział zakończył się przypomnieniem słów zaczerpniętych z Księgi Psalmów 110:4, że Jezus jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka. Ten rozdział można odczytać jak kazanie na temat tych słów. Apostoł przedstawia czytelnikom część głębszej nauki, o której wspominał już wcześniej, i ma nadzieję, że dzięki większemu wysiłkowi będą gotowi ją przyjąć.

Pierwsze pytanie brzmi: kim był Melchizedek? Stary Testament podaje o nim niewiele informacji — w Księdze Rodzaju 14:18 i Księdze Psalmów 110:4. Bóg celowo pozostawił nam tak skąpy opis, aby Melchizedek wyraźniej ukazywał Chrystusa, którego rodowodu nikt nie potrafi w pełni prześledzić. Ci, którzy nie chcą poprzestać na tym, co objawia Pismo Święte, popadają w niekończące się domysły. Niektórzy wyobrażali sobie nawet, że Melchizedek był aniołem albo Duchem Świętym.

Wśród poglądów, które warto rozważyć, wyróżniają się trzy. Niektórzy żydowscy pisarze i liczni rabini uważali, że był to Sem, syn Noego, który panował jako król i kapłan wśród ich przodków. Mało prawdopodobne jednak, by zmienił w ten sposób imię, a żadne źródło nie wspomina, że osiedlił się w Kanaanie. Wielu chrześcijańskich pisarzy sądziło, że Melchizedek był samym Jezusem Chrystusem, który ukazał się Abrahamowi w szczególny sposób i był znany pod tym imieniem. Taki pogląd dobrze wyjaśnia niektóre rzeczy, zwłaszcza słowa z Ewangelii Jana 8:56, że Abraham ujrzał dzień Chrystusa i ucieszył się. Dziwne wydaje się jednak uznanie Chrystusa za typ, czyli obraz samego siebie. Najczęściej przyjmuje się, że Melchizedek był kananejskim królem władającym w Salem i strzegącym prawdziwego kultu Boga. Bóg powołał go, by wskazywał na Chrystusa, a Abraham oddał mu należną cześć.

Lepiej skupić się na tym, co apostoł rzeczywiście o nim mówi, i na tym, jak te słowa wskazują na Chrystusa (List do Hebrajczyków 7:1–3). Melchizedek był królem, podobnie jak Pan Jezus. Chrystus jest namaszczonym przez Boga Królem. Spoczywa na Nim władza, a On panuje nad wszystkim dla dobra swojego ludu. Melchizedek był królem sprawiedliwości, ponieważ jego imię oznacza „król sprawiedliwości”. Jezus jest prawowitym i sprawiedliwym Królem. Ma prawo panować, a Jego panowanie jest sprawiedliwe. Jest Panem naszą sprawiedliwością. Wypełnił wszelką sprawiedliwość i przyniósł sprawiedliwość wieczną. Miłuje sprawiedliwość i tych, którzy postępują sprawiedliwie, a nienawidzi zła.

Melchizedek był także królem Salem, czyli królem pokoju. Najpierw był królem sprawiedliwości, a potem królem pokoju. Tak samo jest z Panem Jezusem. Przez swoją sprawiedliwość ustanowił pokój, a sprawiedliwość rodzi pokój. Chrystus głosi pokój, daje go i jedna nas z Bogiem. Jest tym, który przynosi nam pokój.

Melchizedek był kapłanem Boga Najwyższego, szczególnie powołanym i wyznaczonym do służby kapłańskiej wśród pogan. Tak samo Pan Jezus jest kapłanem Boga Najwyższego. Poganie, czyli narody, muszą przyjść do Boga przez Niego. Tylko dzięki Jego kapłańskiej służbie możemy otrzymać przebaczenie i powrócić do Boga.

O Melchizedeku napisano, że jest bez ojca, bez matki i bez rodowodu, nie ma początku dni ani końca życia (List do Hebrajczyków 7:3). Nie należy rozumieć tego dosłownie. Pismo Święte pomija jego rodowód oraz zapis o narodzinach i śmierci, aby lepiej ukazywał Chrystusa. Jako człowiek Chrystus nie miał ojca, a jako Bóg — matki. Jego kapłaństwo nie zostało Mu przekazane przez kogoś innego i nie przechodzi od Niego na inną osobę. Jest osobiste i trwałe.

Melchizedek spotkał Abrahama, gdy ten wracał po pokonaniu królów, i pobłogosławił go. Opis tej historii znajduje się w Księdze Rodzaju 14:18 i kolejnych wersetach. Melchizedek przyniósł chleb i wino, by pokrzepić zmęczonego Abrahama i jego ludzi. Dał jako król i pobłogosławił jako kapłan. Podobnie Pan Jezus spotyka swój lud w duchowych zmaganiach, pokrzepia go, na nowo umacnia i błogosławi.

Abraham oddał Melchizedekowi dziesiątą część wszystkiego, czyli, jak wyjaśnia apostoł, dziesiątą część łupów (List do Hebrajczyków 7:2). Zrobił to jako podziękowanie za to, co Melchizedek dla niego uczynił, jako znak uznania go za króla albo jako dar poświęcony Bogu, przekazany przez Jego kapłana. Podobnie jesteśmy winni Panu Jezusowi wszelką miłość i wdzięczność, na jakie nas stać, za obfite błogosławieństwa, które od Niego otrzymujemy. Powinniśmy czcić Go jako naszego Króla i składać wszystkie dary w Jego ręce, aby przedstawił je Ojcu dzięki bezcennej wartości własnej ofiary.

Melchizedek został upodobniony do Syna Bożego i pozostaje kapłanem na zawsze. W swoim oddaniu i autorytecie ukazywał coś z obrazu Boga, a na kartach Pisma Świętego występuje jako kapłan, którego służba trwa. Był dawnym obrazem Tego, który jest odwiecznym Synem Ojca i pozostaje kapłanem na wieki.

Teraz warto rozważyć, jak wielki był Melchizedek i o ile wyższe było jego kapłaństwo od kapłaństwa potomków Aarona. Wielkość tego człowieka i jego kapłaństwa widać przede wszystkim w tym, że Abraham oddał mu dziesiątą część łupów. Warto też zauważyć, że Lewi złożył dziesięcinę Melchizedekowi w osobie Abrahama (List do Hebrajczyków 7:9). Lewi otrzymał od Boga kapłaństwo i miał pobierać dziesięcinę od ludu, a jednak nawet on złożył ją Melchizedekowi, ponieważ był zawarty w Abrahamie. Pokazuje to, że Melchizedek był większy od kapłanów lewickich, a zapowiedziany przez niego późniejszy arcykapłan musi być jeszcze większy.

Pomaga to także zrozumieć, jak można powiedzieć, że zgrzeszyliśmy w Adamie i upadliśmy wraz z nim przy pierwszym grzechu. Gdy Adam zgrzeszył, byliśmy w jego lędźwiach, czyli należeliśmy do jego rodu i dzieliliśmy jego naturę. Wina i skażenie, które wtedy weszły w ludzką naturę, są słusznie przypisywane tej samej naturze u wszystkich, którzy pochodzą od Adama w sposób naturalny. Rzeczywiście należą do tej natury i tylko Boża łaska może je usunąć.

Wielkość Melchizedeka widać również w tym, że pobłogosławił Abrahama, który otrzymał obietnice. Nie ulega wątpliwości, że mniejszy przyjmuje błogosławieństwo od większego (List do Hebrajczyków 7:6–7). Abraham cieszył się wielkim zaszczytem i szczęściem, bo otrzymał Boże obietnice. Żył w przymierzu z Bogiem, który dał mu bardzo wielkie i cenne obietnice. Prawdziwie bogaty i błogosławiony jest ten, kto ma Boże obietnice jak dokumenty opatrzone podpisem i pieczęcią, pochodzące z ręki samego Boga. Obejmują one błogosławieństwa na obecne życie i na życie przyszłe. Ten zaszczyt należy do wszystkich, którzy przyjmują Pana Jezusa, w którym wszystkie obietnice Boga znajdują swoje „tak” i swoje „amen”.

Wyższy zaszczyt Melchizedeka widać w tym, że to jemu przypadł przywilej pobłogosławienia Abrahama. Ustalona zasada mówi, że mniejszy przyjmuje błogosławieństwo od większego (List do Hebrajczyków 7:7). Ten, kto udziela błogosławieństwa, jest większy od tego, kto je otrzymuje.

Chrystus, na którego wskazuje Melchizedek, jest więc większy od wszystkich kapłanów z rodu Aarona. To Chrystus zdobywa dla nas te błogosławieństwa i pełni rolę Pośrednika, który jedna ludzi z Bogiem, by przekazywać wszelkie błogosławieństwa ludziom.