Księga Aggeusza 1:12 – znaczenie i zastosowanie

Jak mówi Salomon, złoty kolczyk czy piękna złota ozdoba są miłe dla oka, a mądre upomnienie przyjęte przez posłusznego słuchacza jest cenne w oczach Boga i ludzi (Księga Przysłów 25:12). Prorok przemawiał w imieniu Boga mądrze i wiernie, a jego słowa spotkały się z posłusznym przyjęciem. Wcześniejsze kazanie przyniosło skutek, którego pragnął Bóg, a posłuszeństwo ludu spotkało się z Jego przychylnością.

Zwróćmy najpierw uwagę, jak lud powrócił do Boga tak, jak należało. Wszyscy, którzy usłyszeli to kazanie, przyjęli słowo z radością i pod jego wpływem się zmienili. Zorobabel, namiestnik, nie uważał, że jest zbyt ważny, by przyjąć napomnienie płynące ze słowa Bożego. W swoim czasie wiele zdziałał i przysłużył się wspólnocie, ale wcześniejsze zasługi nie były dla niego wymówką, by zaniedbywać obecne obowiązki. Przyjął upomnienie.

Jozue, arcykapłan, miał nauczać innych, a jednak sam był gotów przyjąć pouczenie. Z radością przyjął ostrzeżenie i wskazówki. Pozostali ludzie, choć stanowili tylko niewielką resztę spośród wielu tysięcy Izraela, również chętnie się podporządkowali. Wszyscy usłuchali głosu Pana, swojego Boga, i poddali się Jego nakazom. Pismo Święte przedstawia to jako ich zasługę (Księga Aggeusza 1:12). Ojciec powiedział do nich: „Dzieci, idźcie dziś pracować w mojej winnicy, w mojej świątyni”, a oni nie poprzestali na słowach: „Pójdziemy”. Od razu poszli.

Uznali proroka za posłańca Pana, a jego słowa za przesłanie samego Pana skierowane do nich. Nie przyjęli ich więc jako zwykłych ludzkich słów, lecz jako słowo Boga Wszechmogącego. Byli posłuszni, ponieważ posłał go Pan, ich Bóg (Księga Aggeusza 1:12). Gdy słuchamy sług Boga, powinniśmy patrzeć poza nich, ku Temu, który ich posłał, i przyjmować ich ze względu na Niego, o ile przemawiają z Jego upoważnienia.

Lud odczuwał też bojaźń przed Panem. Przez długi czas prorockie przesłania rzadko do niego docierały, więc teraz, gdy miał proroka, i to jednego, słuchał go ze szczególną uwagą. Ich ojcowie, choć mieli wielu proroków, naśmiewali się z nich i źle ich traktowali. Czasem właśnie wtedy, gdy brakuje dobrego nauczania, przynosi ono najwięcej pożytku. Kiedy jednak niebiańskiego chleba jest pod dostatkiem, ludzie często traktują go jako coś taniego i zwyczajnego.

Ponieważ tak chętnie przyjęli tego proroka, Bóg wkrótce posłał im także drugiego, Zachariasza (Księga Zachariasza 1:1). Bojaźń przed Panem oznaczała głęboki szacunek dla Jego władzy i prawdziwą obawę przed Jego gniewem. Byli pośród tych, którzy drżą przed Jego słowem. Wyroki, które już ich spotkały, nie wzbudziły w nich takiej bojaźni. Stało się to dopiero wtedy, gdy słowo Boże wyjaśniło, jak Bóg działa w ich losie. Święta bojaźń Boża ma wielką moc i prowadzi do posłuszeństwa. Służmy Panu z bojaźnią, bo bez niej nie będziemy Mu służyć.

Potem Pan poruszył ich ducha (Księga Aggeusza 1:14). Najpierw skłonił ich do wypełnienia obowiązku i wzbudził w nich gotowość, by rozpocząć pracę. Słowo Boże przynosi owoc, gdy łaska Boga porusza nasze serca, by przyjęły je z przekonaniem. Bez tej łaski pozostalibyśmy obojętni i zupełnie niechętni czynieniu dobra. To dzięki Bożej mocy ludzie stają się gotowi do działania.

Bóg dodał im też otuchy w wypełnianiu obowiązku, napełniając ich serca nadzieją i odwagą (Księga Psalmów 119:32). Gdy po raz pierwszy usłyszeli słowo, ogarnął ich lęk. Bóg nie pozwolił jednak, by lęk ich przytłoczył. Poruszył ich i napełnił radością oraz odwagą, by mogli stawić czoła wszystkim czekającym ich trudnościom. Gdy Bóg ma do wykonania dzieło, albo znajdzie ludzi, którzy się do niego nadają, albo ich do niego przygotuje i pobudzi do działania.

Zabrali się więc do pracy z całym zapałem. Przyszli i pracowali przy domu Pana Zastępów, swojego Boga. Każdy na swój sposób pomagał w miarę swoich możliwości posuwać dzieło naprzód. Mieli przed oczami Boga, zarówno jako Pana Zastępów, władcę wszelkiej potęgi, jak i jako swojego Boga, Boga Izraela. Pamięć o tym, że Bóg panuje nad wszystkim i dochowuje przymierza ze swoim ludem, powinna pobudzać nas do służenia Mu i do wspierania, na ile możemy, rozwoju Jego królestwa pośród ludzi.

Działali też bez zwłoki. Aggeusz wygłosił to kazanie pierwszego dnia szóstego miesiąca, a dwudziestego czwartego dnia tego samego miesiąca, nieco ponad trzy tygodnie później, wszyscy pracowali już przy domu Pana, swojego Boga (Księga Aggeusza 1:15). Pokazali, że wstydzą się swojego opóźnienia. Gdy już dali się przekonać i zostali wezwani do działania, postanowili dłużej nie czekać, lecz zabrać się do pracy, póki sprawa była jeszcze świeża w ich pamięci. Ci, którzy zmarnowali czas, powinni to nadrobić. Im dłużej zwlekaliśmy z czynieniem dobra, tym pilniej powinniśmy działać, gdy dostrzeżemy swój błąd.

Po drugie, widzimy, jak Bóg okazał im miłosierdzie. Ten sam prorok, który ich upomniał, przekazał im również słowa pociechy i otuchy (Księga Aggeusza 1:13). Aggeusz, posłaniec Pana, przemówił w Jego imieniu i jako Jego wysłannik, mówiąc: „Jestem z wami” — oznajmia Pan. To wystarczyło, tak jak wystarczyły słowa Chrystusa skierowane do uczniów: „Jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata” (Ewangelia Mateusza 28:20).

Słowa „Jestem z wami” oznaczały: „Przebaczę wam wcześniejsze zaniedbania i nie będę wam ich poczytywał. Odsunę wyroki, które was spotkały z powodu tych zaniedbań, i będę działał dla waszego dobra, tak jak wcześniej działałem przeciwko wam. Będę z wami, by chronić was przed wrogami, którym nie podoba się wasza praca, by wam błogosławić i zapewnić wam powodzenie. Będę z wami, by dodać sił waszym rękom i pobłogosławić waszej pracy, bo bez mojego błogosławieństwa trud tych, którzy pracują, idzie na marne”.

Bóg jest z tymi, którzy dla Niego pracują. Jeśli Bóg jest po naszej stronie, któż może wystąpić przeciwko nam? Jeśli jest z nami, żadna trudność nie zdoła stanąć nam na drodze.