Księga Rodzaju 8:20 – znaczenie i zastosowanie

Oto wdzięczna odpowiedź Noego na miłosierdzie Boga, który doprowadził jego ocalenie do końca (Księga Rodzaju 8:20). Najpierw Noe zbudował ołtarz. Do tej pory nie robił niczego bez wyraźnego polecenia Boga. Otrzymał szczególne wezwanie, by wejść do arki, a potem kolejne, by ją opuścić. Składanie ofiar i budowanie ołtarzy należały jednak już do ustanowionego przez Boga sposobu oddawania Mu czci, dlatego Noe nie czekał na osobne polecenie, by wyrazić wdzięczność. Ci, którzy doświadczają Bożego miłosierdzia, powinni szybko i dobrowolnie dziękować Bogu, a nie robić tego pod przymusem.

Noe właśnie wyszedł na zimny, pusty świat. Można by sądzić, że najpierw zatroszczy się o zbudowanie dla siebie domu, on jednak zaczyna od ołtarza dla Boga. Bóg powinien być na pierwszym miejscu, a dobry początek to taki, który zaczyna się od Niego. Noe złożył też na ołtarzu ofiarę ze wszystkich czystych zwierząt i ptaków, po jednym z każdego rodzaju, czyli z dodatkowego, siódmego osobnika spośród czystych zwierząt i ptaków wymienionych w Księdze Rodzaju 7:2–3.

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Noe złożył w ofierze tylko czyste zwierzęta, bo nie wystarczy złożyć ofiarę: trzeba ofiarować to, co ustanowił Bóg, a nie coś, co się do tego nie nadaje. Choć miał bardzo niewiele zwierząt i ich ocalenie wiele kosztowało, nie zawahał się oddać Bogu tego, co Mu się należało. Mógłby pomyśleć, że zostało mu tylko siedem owiec, od których ma zacząć zaludnianie świata, i że szkoda jednej z nich na spalenie. Z radością oddał jednak Bogu siódmą, pokazując, że i tak wszystko należy do Boga.

Służenie Bogu tym, co mamy, nawet jeśli jest tego niewiele, często staje się drogą do pomnożenia tego, co otrzymaliśmy. Nic, co zostaje ofiarowane Bogu dla Jego czci, nie jest naprawdę zmarnowane. Ten fragment pokazuje też, jak dawno sięga prawdziwe oddawanie Bogu czci. Pierwszym opisanym aktem w nowym świecie był akt oddania Mu czci (Księga Jeremiasza 6:16). Dziś nie składamy ofiar całopalnych, ale nadal składamy Bogu ofiary uwielbienia, prawego postępowania i pobożnego życia.

Po drugie, widzimy, że Bóg łaskawie przyjął wdzięczność Noego. W czasach patriarchów obowiązywała już jasna zasada: jeśli postępujesz dobrze, zostaniesz przyjęty. Noe został przyjęty, a jego ofiara spodobała się Bogu (Księga Rodzaju 8:21). Biblia mówi, że Bóg poczuł „miłą woń”, co w języku hebrajskim oznacza woń przynoszącą odpoczynek. Tak jak Bóg odpoczął i doznał wytchnienia po stworzeniu świata, tak teraz, po odnowieniu świata, odpoczywa w tej ofierze siódmego dnia. Jego radość zrodziły szczere oddanie Noego i te pełne nadziei początki odnowionego świata, tak jak miła woń sprawia człowiekowi przyjemność. Choć ofiara była niewielka, odpowiadała możliwościom Noego i została przez Boga przyjęta.

Bóg pozwolił już, by Jego gniew ustał wobec świata grzeszników, a teraz pozwolił spocząć swojej miłości na tej małej garstce wierzących, która ocalała. Postanowił też, że już nigdy nie zniszczy świata potopem. Ta ofiara wskazuje dalej, na ofiarę Chrystusa złożoną z samego siebie, którą zapowiadała i symbolizowała. Ofiara Chrystusa rzeczywiście była miłą wonią (List do Efezjan 5:2).

To pewna obietnica, której można zaufać: taki sąd już się nie powtórzy. Noe mógł się zastanawiać, po co odbudowywać świat, skoro wkrótce znów zostanie zniszczony z powodu ludzkiej niegodziwości. Bóg odpowiada, że to się już nie wydarzy. W Księdze Rodzaju 6:6 czytamy, że Pan żałował, iż stworzył człowieka. Tutaj mówi tak, jakby żałował, że człowieka zniszczył. Żadne z tych stwierdzeń nie oznacza, że Bóg zmienił zdanie. Oznacza, że zmienił sposób postępowania z ludźmi. Bóg lituje się nad swoimi sługami (Księga Powtórzonego Prawa 32:36).

Bóg wyjaśnia swoje postanowienie na dwa sposoby. Po pierwsze, nie będzie już więcej przeklinał ziemi. Hebrajski sens tych słów jest taki, że Bóg nie będzie już dokładał do przekleństwa ciążącego na ziemi. Przeklął ją już wtedy, gdy na świat wszedł grzech (Księga Rodzaju 3:17). Kiedy zesłał potop, dołożył do tego przekleństwa, teraz jednak nie będzie już tego robił. Po drugie, nie zniszczy ponownie wszystkiego, co żyje. Bóg może sprowadzić zagładę na poszczególnych ludzi, rodziny czy narody, ale nie zniszczy już całego świata aż do końca czasów.

Podany przez Boga powód jest zaskakujący, bo przypomina przyczynę potopu (Księga Rodzaju 6:5). Wtedy czytamy, że zamysły ludzkiego serca są nieustannie złe. Teraz Bóg mówi, że człowiek skłania się ku złu od młodości, a nawet od dzieciństwa. Zło jest wrodzone. Człowiek przychodzi na świat z grzechem, ukształtowany i poczęty w grzechu. Można by się spodziewać, że Bóg powie: „Trzeba więc zgładzić ten winny ród”. Bóg mówi jednak, że nie zastosuje już tak surowego środka. Po pierwsze, grzeszny człowiek zasługuje raczej na współczucie, bo zło bierze się z grzechu, który w nim mieszka, i jest tym, czego można się spodziewać po upadłym rodzaju ludzkim. O człowieku mówi się, że jest występny już od łona matki, więc nie dziwi, że postępuje zdradliwie (Księga Izajasza 48:8). Bóg pamięta, że człowiek jest cielesny, zepsuty i grzeszny (Księga Psalmów 78:39). Po drugie, gdyby Bóg traktował ludzi dokładnie tak, jak na to zasługują, jeden potop musiałby następować po drugim, aż wszyscy zostaliby zniszczeni.

Wynikają z tego dwie nauki. Zewnętrzne sądy mogą napawać ludzi lękiem i powstrzymywać ich od złego, ale same nie mogą uczynić ich świętymi ani przemienić ich życia. Potrzebna jest do tego łaska Boga, która działa wraz z tymi sądami. Po potopie ludzka natura była równie grzeszna jak przed nim. Widzimy też, że Boża dobroć sprawia, iż grzeszność człowieka wyraźniej ukazuje Jego miłosierdzie. Przyczyny Jego miłosierdzia tkwią w Nim samym, a nie w czymkolwiek, co jest w nas.

Na koniec Bóg obiecuje, że porządek natury będzie trwał nadal (Księga Rodzaju 8:22): dopóki będzie istnieć ziemia, nie ustaną siew i żniwa, zimno i upał, lato i zima, dzień i noc. Oznacza to, że zima, jak w roku potopu, nie będzie trwała bez końca ani noc, jak prawdopodobnie podczas padającego deszczu. Te słowa wskazują też, że ziemia nie będzie istnieć wiecznie. Pewnego dnia ona i wszystkie dzieła, które na niej powstały, zostaną spalone, a my oczekujemy nowego nieba i nowej ziemi, gdy wszystko to przeminie.

Dopóki jednak ziemia trwa, Boża opatrzność utrzymuje właściwy porządek pór roku. Bóg zachowuje regularny cykl czasu i pór roku, wyznaczając każdej z nich jej miejsce. To Jego trosce zawdzięczamy, że świat trwa, a porządek natury nie ustaje. Pokazuje to, jak zmienny jest czas, a zarazem jak stały pozostaje pośród zmian. Pory wciąż się zmieniają, tak jak dzień i noc, lato i zima, lecz pośród tych zmian utrzymuje się stały porządek. Ta niezmienność pośród zmian jest częścią wiernych rządów Boga nad światem.

Pory roku nigdy nie przestały następować po sobie i nie ustaną, dopóki słońce będzie tak regularnie odmierzać czas, a księżyc pozostanie wiernym świadkiem na niebie. To Boże przymierze dotyczące dnia i nocy. Trwałość tego porządku ma umacniać naszą wiarę w przymierze łaski, czyli Bożą obietnicę zbawienia i błogosławienia Jego ludu, która jest równie niezłomna (Księga Jeremiasza 33:20–21).

Widzimy, że Bóg w pełni dotrzymuje obietnic danych swoim stworzeniom. Możemy więc być pewni, że dotrzyma także obietnic danych wszystkim wierzącym.