Księga Rodzaju 6:13 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie wyraźnie widać, że Noe znalazł łaskę w oczach Pana. Okazała się ona już wcześniej w tym, co powiedziano o Noem w Księdze Rodzaju 6:8–10. Jego imię powtarza się tam pięć razy w pięciu linijkach, choć wystarczyłoby wspomnieć je raz, by przekazać tę myśl. Łaska Boga wobec Noego staje się jeszcze wyraźniejsza w tym, co Bóg mówi mu teraz, w swoich wskazówkach i ostrzeżeniach.

Po pierwsze, Bóg dopuszcza Noego do swoich zamysłów i dzieli się z nim planem zniszczenia tego niegodziwego świata przez wodę. Później postąpił podobnie wobec Abrahama, gdy wyjawił mu swój zamiar względem Sodomy (Księga Rodzaju 18:17). Bóg nie ukrył przed Noem tego, co zamierzał uczynić. Tajemnica Pana jest powierzana tym, którzy się Go boją (Księga Psalmów 25:14). Bóg dzielił się nią ze swoimi sługami, prorokami, którym objawiał swoje zamiary (Księga Amosa 3:7). Dzieli się nią również z wierzącymi, gdy dzięki mądrości i wierze rozumieją ostrzeżenia i prawdy już zawarte w Jego Słowie oraz stosują je w życiu.

Najpierw Bóg powiedział Noemu ogólnie, że zniszczy świat: kres wszelkiego życia nadszedł przed Jego oblicze i miał je unicestwić (Księga Rodzaju 6:13). Oznaczało to, że zagłada niegodziwego świata była postanowiona i nieuchronna. „Nadeszła” — to znaczy, że miała wkrótce nastąpić. Noe prawdopodobnie już wcześniej ostrzegał sąsiadów, ogólnie mówiąc o gniewie, który ściągają na siebie przez swoje grzechy. Teraz Bóg potwierdził to ostrzeżenie bezpośrednią zapowiedzią sądu, aby Noe mógł się przekonać, czy skłoni ona ludzi do nawrócenia. Pokazuje to, że Bóg potwierdza słowa swoich posłańców (Księga Izajasza 44:26). Pokazuje też, że temu, kto otrzymał coś od Boga i wykorzystuje to dla dobra innych, Bóg powierza więcej, w tym pełniejsze wskazówki.

Bóg powiedział też Noemu dokładnie, w jaki sposób zniszczy świat: sprowadzi potop. Oznajmił, że sprowadzi na ziemię wody potopu (Księga Rodzaju 6:17). Mógł zgładzić ludzi mieczem anioła, tak jak później zgładził pierworodnych w Egipcie i wojsko asyryjskie. Wówczas wystarczyłoby, że poleciłby oznaczyć Noego i jego rodzinę, by ich ochronić. Zdecydował jednak, że świat zostanie zatopiony. Jego powody były mądre i sprawiedliwe, nawet jeśli pozostają dla nas ukryte. Bóg ma wiele sposobów wymierzania sądu i posługuje się tym, który sam wybiera. Tak jak wybiera rózgę, by karcić swoje dzieci, tak wybiera miecz, by zgładzić swoich wrogów.

Szczególnie wymowne są słowa, że to sam Bóg sprowadzi potop. Ten, który ma nieskończoną moc, może to uczynić, a Ten, który jest nieskończenie sprawiedliwy, uczyni to. Takie sformułowanie podkreśla pewność sądu. To, czego podejmuje się sam Bóg, z pewnością się dokona. Pokazuje również, że ten sąd przyniesie Bogu chwałę i uwydatni Jego sprawiedliwość. W ten sposób będzie znany jako Bóg, do którego należy pomsta. Podobny ton pobrzmiewa w Księdze Izajasza 1:24, gdzie Bóg zapowiada, że uwolni się od swoich przeciwników.

Po drugie, Bóg zawiera z Noem przymierze, co oznacza również, że traktuje go jak swojego przyjaciela (Księga Rodzaju 6:18). Obiecuje ustanowić z nim swoje przymierze. Obejmuje ono przymierze dotyczące Bożej opatrzności: porządek natury miał trwać aż do końca czasów, choć potop miał go na pewien czas przerwać. Bóg złożył tę obietnicę bezpośrednio Noemu i jego synom później, w Księdze Rodzaju 9:8 i następnych. Powierzono im troskę o tę część stworzenia, co było dla nich wielkim zaszczytem.

Przymierze obejmuje też przymierze łaski: Bóg miał być Bogiem Noego i wybrać dla siebie lud spośród jego potomków. Gdy Bóg ustanawia przymierze, umacnia je i sprawia, że trwa. Jego przymierza są wieczne. Przymierze łaski jest zarówno nagrodą za szczególną służbę, jak i źródłem wszelkiej szczególnej przychylności. Nie potrzebujemy niczego więcej, by wynagrodzić sobie straty poniesione dla Boga ani by znaleźć w Nim prawdziwe szczęście, niż tego, by ustanowił z nami swoje przymierze.

Po trzecie, Bóg daje Noemu znak miłosiernego ocalenia, wskazując mu sposób przetrwania nadchodzącego potopu. Mówi, że zniszczy ludzi wraz z ziemią (Księga Rodzaju 6:13), a następnie poleca Noemu zbudować arkę. Zatroszczy się o to, by Noe pozostał przy życiu. Szczególne oddanie Bogu zostaje nagrodzone szczególnym ocaleniem, co jest wielką zachętą. Zbawieni, którzy dostąpią chwały, będą odczuwać tym większą radość i cześć, wiedząc, że zostali ocaleni, gdy większość świata zginęła.

Bóg polecił Noemu zbudować arkę (Księga Rodzaju 6:14–15). Przypominała kadłub statku, ale nie służyła do żeglugi, bo nie było dokąd płynąć. Miała unosić się na wodzie, aż ta opadnie. Bóg mógł ocalić Noego przez aniołów, nie wymagając od niego żadnej pracy. Zdecydował jednak, że posłuży się Noem, a jego praca stanie się środkiem ocalenia. W ten sposób wystawił na próbę jego wiarę i posłuszeństwo. Uczy nas to, że zbawienie w Chrystusie nie oddziela się od posłusznego wysiłku, z jakim człowiek zabiega o swoje zbawienie. Nie możemy tego dokonać bez Boga, a Bóg nie dokona tego bez nas. Zarówno Boża opatrzność, jak i Jego łaska otaczają szacunkiem i nagradzają wysiłek tych, którzy są posłuszni i pilni.

Bóg przekazał Noemu bardzo dokładne wskazówki dotyczące arki. Musiała być doskonale dostosowana do swojego celu, skoro zaprojektowała ją nieskończona Mądrość. Miała być wykonana z drewna gofer. Noe wiedział, jaki to rodzaj drewna, choć dziś nie wiemy na pewno, czy chodziło o cedr, cyprys, czy jeszcze inny gatunek. Wewnątrz miały się znajdować trzy poziomy. Arkę należało też podzielić na pomieszczenia i przegrody przeznaczone dla różnych stworzeń, tak by nie marnować miejsca. Podano dokładne wymiary, aby miała odpowiednią wielkość: wystarczającą do przewidzianego celu, ale nie większą, niż było to potrzebne. Ci, którzy pracują dla Boga, powinni czerpać wskazówki od Niego i starannie za nimi podążać. Słusznie jest, by Ten, który wyznacza nam miejsce zamieszkania, określał też jego granice.

Arkę należało powlec smołą od wewnątrz i z zewnątrz, by woda spływała po jej powierzchni i nie przeciekała do środka, a także by ograniczyć nieprzyjemny zapach zwierząt. Zwróćmy uwagę, że Bóg nie polecił Noemu jej ozdabiać, lecz ją uszczelnić. Jeśli Bóg daje nam bezpieczne, ciepłe i zdrowe domy, powinniśmy być wdzięczni, nawet jeśli nie są okazałe ani piękne. Noe miał też zrobić niewielkie okno przy górnej krawędzi, by do środka wpadało światło; niektórzy uważają, że mógł przez nie widzieć zagładę, która miała spaść na ziemię. W bocznej ścianie miał zrobić drzwi, którymi można było wchodzić do arki i ją opuszczać.

Bóg obiecał Noemu, że on i jego rodzina pozostaną przy życiu w arce (Księga Rodzaju 6:18): mieli do niej wejść. Przypomina nam to, że posłuszeństwo Bogu często przynosi pociechę i pożytek. Mądrość przynosi korzyść temu, kto ją ma. Noe nie został ocalony w arce sam. Razem z nim ocaleli jego żona, synowie i żony jego synów.

Warto zauważyć tu dwie rzeczy. Po pierwsze, dobrzy rodzice troszczą się nie tylko o własne zbawienie, lecz także o zbawienie swoich rodzin, zwłaszcza dzieci. Po drugie, dzieci mające bogobojnych rodziców otrzymują wielkie błogosławieństwo. Pobożność rodziców często zapewnia im doczesną ochronę, jak stało się w tym przypadku, a jeśli dobrze wykorzystają to błogosławieństwo, pomaga im też w dążeniu do zbawienia wiecznego.

Bóg uczynił Noego również wielkim błogosławieństwem dla świata. W ten sposób wyraźnie zapowiadał Mesjasza, choć sam Noe nie był Mesjaszem, na którego narodziny liczyli jego rodzice (Księga Rodzaju 5:29). Bóg uczynił go głosicielem dla ludzi jego pokolenia. Jak stróż otrzymał Boże przesłanie, by ostrzegać innych (Księga Ezechiela 3:17). Gdy Bóg cierpliwie czekał, Noe przez Ducha głosił prawdę ludziom dawnego świata. Piotr później opisał ich jako duchy przebywające w więzieniu (Pierwszy List Piotra 3:18–20). W tym Noe zapowiadał Chrystusa, który żył pośród ludzi, których cały ród zszedł na złą drogę, i wzywał ich do nawrócenia, ostrzegając przed nadchodzącym sądem.

Bóg uczynił Noego również wybawcą zwierząt, aby różne gatunki nie zginęły w potopie (Księga Rodzaju 6:19–21). Był to wielki zaszczyt. Za pośrednictwem Noego miała przetrwać ludzkość, rozpocząć się nowy świat, a Kościół, będący życiem świata, miał trwać dalej. Miał też w końcu przyjść Mesjasz, Głowa Kościoła. Noe posłużył także do ocalenia zwierząt, aby ludzkość mogła później na nowo objąć je w posiadanie i korzystać z ich służby.

Noe miał zapewnić zwierzętom schronienie, by nie utonęły. Miał wprowadzić do arki po parze z każdego gatunku: samca i samicę. Aby nie musiał trudzić się ich zbieraniem, Bóg obiecał, że same do niego przyjdą (Księga Rodzaju 6:20). Ten sam Bóg, który sprawia, że wół rozpoznaje swojego właściciela i swój żłób, sprawił też, że zwierzęta rozpoznały swojego opiekuna i arkę. Noe miał również zgromadzić dla nich pożywienie, by nie umarły z głodu (Księga Rodzaju 6:21). Zapasy w arce musiały odpowiadać liczbie powierzonych mu stworzeń i długości ich pobytu.

Także pod tym względem Noe wskazywał na Chrystusa. To dzięki Chrystusowi świat trwa, bo w Nim wszystko znajduje oparcie. Chroni On ludzkość przed całkowitym zniszczeniem i zgubą, które przynosi grzech. W Nim święte potomstwo zostaje zachowane przy życiu, a stworzenie zostaje wybawione z marności, pod której ciężarem wzdycha. Noe ocalił tych, nad którymi sprawował pieczę, i Chrystus czyni podobnie: prowadzi swój lud do zbawienia (List do Hebrajczyków 5:9).