Księga Rodzaju 41:46 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak rodzina Józefa się powiększyła, gdy urodzili mu się dwaj synowie: Manasses i Efraim (Księga Rodzaju 41:50–52). Nadając im te imiona, Józef otwarcie przypisywał Bogu opatrznościową troskę o szczęśliwą zmianę, jaka zaszła w jego życiu. Manasses znaczy „zapominanie”. Józef powiedział, że Bóg pozwolił mu zapomnieć o cierpieniu, podobnie jak Hiob mówi o zapomnieniu nieszczęścia (Księga Hioba 11:16). Kiedy przychodzą trudności, powinniśmy je znosić, ufając, że Bóg może później przynieść pociechę, dzięki której ból wyda się odległy.

Józef nie chciał jednak powiedzieć, że zobojętniał na sprawy domu ojca. Zapewne miał na myśli, że zapomniał krzywdy wyrządzonej mu przez braci albo bogactwa i zaszczytów, których niegdyś się tam spodziewał, w tym pierworództwa. Wspaniała szata, którą teraz nosił, pozwalała mu zapomnieć o wyjątkowej szacie z domu ojca. Efraim znaczy „płodny”. Józef powiedział, że Bóg uczynił go płodnym w kraju jego cierpienia. Egipt nadal był pod pewnym względem miejscem cierpienia, bo nie był Kanaanem, ziemią obiecaną, a Józef wciąż przebywał daleko od ojca. Bóg potrafi jednak sprawić, że nawet na jałowej glebie pojawia się światło, a trudności, które spotykają lud Boży, często prowadzą do obfitszego owocu.

Imiona Efraim i Manasses dobrze do siebie pasują, bo płodność i zapominanie często idą w parze. Kiedy Jeszurun, jedno z imion Izraela, opływał w dostatek, zapomniał o Bogu, który go stworzył. To dla nas ostrzeżenie, bo dobrobyt może sprawić, że serce stanie się beztroskie. Kiedy jednak Bóg daje wzrost po czasie cierpienia, powinno nas to skłaniać do pamiętania o Jego miłosierdziu, a nie do zapominania o Nim.

Następnie widzimy, jak spełniły się zapowiedzi Józefa. Faraon mocno ufał jego słowom, być może dlatego, że dostrzegał, jak dokładnie odpowiadają jego snom, niczym klucz pasujący do zamka. Wydarzenia potwierdziły, że Józef mówił prawdę. Nadeszło siedem lat obfitości, a z czasem dobiegły końca (Księga Rodzaju 41:47, 53). Powinniśmy pamiętać, że ani pomyślność, ani okazje do działania nie trwają wiecznie.

Dlatego w dobrych czasach nie powinniśmy popadać w fałszywe poczucie bezpieczeństwa ani zaniedbywać dobra, które możemy czynić. Lata obfitości się skończą, więc trzeba gromadzić zapasy, póki jest na to czas. Nadchodzi poranek, a potem noc, czas obfitości, a po nim czas niedostatku (Księga Izajasza 21:12). Zaczęło się siedem lat głodu, co przypomina nam, jak szybko może zmienić się nasza sytuacja na tym świecie. Dlatego w pomyślności powinniśmy się cieszyć, a w nieszczęściu zatrzymać się i zastanowić (Księga Koheleta 7:14).

Głód dotknął nie tylko Egipt, lecz także wszystkie sąsiednie krainy. Nawet żyzna ziemia może szybko stać się jałowa z powodu grzechów jej mieszkańców (Księga Psalmów 107:34). Tekst mówi jednak, że w Egipcie był chleb. Zapewne chodzi nie tylko o zboże zgromadzone przez Józefa dla faraona, lecz także o zapasy, które rozsądni ludzie poczynili na własną rękę, usłyszawszy ostrzeżenie i kierując się zdrowym rozsądkiem.

Na koniec widzimy, że Józef wiernie wywiązał się z powierzonego mu zadania. Zachowywał się jak dobry zarządca, któremu powierza się troskę o cudzy majątek. Dopóki trwały lata obfitości, pilnie gromadził zboże (Księga Rodzaju 41:48–49). Mądry syn zbiera plony, kiedy ma taką możliwość. Gdy nastał głód, Józef dbał o to, by rozdawać zboże roztropnie i sprawiedliwie. Za rozsądną cenę dostarczał je z zapasów, które zgromadził, i dzięki temu na rynku nie brakowało żywności.

Kiedy ludzie dotknięci nieszczęściem wołali do faraona o pomoc, ten odsyłał ich do Józefa słowami: „Idźcie do Józefa”. Widzimy tu obraz Ewangelii: tych, którzy szukają miłosierdzia i łaski, kieruje się do Pana Jezusa, w którym mieszka pełnia i który mówi: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Józef niewątpliwie wyznaczył sprawiedliwą cenę za sprzedawane zboże, tak aby faraon otrzymał słuszny dochód, a ludzi nie przygniotła ich trudna sytuacja. Ci, którzy gromadzą zboże, by później sprzedać je drożej, gdy inni cierpią, ściągają na siebie liczne przekleństwa i słusznie. Błogosławieństwo spoczywa na tym, kto sprzedaje uczciwie (Księga Przysłów 11:26). Niech cenę wyznacza złota zasada sprawiedliwości: czyńmy innym to, czego sami chcielibyśmy od nich doznać.