Księga Rodzaju 41:33 – znaczenie i zastosowanie

Pierwsza rada Józefa dla faraona była mądra i praktyczna. W latach obfitości należało gromadzić zboże na czas głodu. Powinni kupować je, gdy było tanie, aby później można było wyżywić kraj, kiedy żywności będzie mało i będzie kosztowna. Dobre ostrzeżenie powinno zawsze iść w parze z dobrą radą. Skoro Bóg ostrzega nas w swoim Słowie przed nadchodzącym czasem próby i niedostatku, powinniśmy przygotować się już teraz i dobrze wykorzystać okresy, w których możemy zgromadzić to, czego później będziemy potrzebować.

Józef powiedział też, że nie należy powierzać tego zadania wszystkim bez wyjątku, bo to, co należy do wszystkich, często nie zostaje zrobione przez nikogo. Faraon powinien wyznaczyć urzędników, dla których byłoby to głównym obowiązkiem, i wybrać jednego człowieka, który nadzorowałby całość (Księga Rodzaju 41:33). Gdyby Józef nie udzielił tej rady, prawdopodobnie nic by z tego nie wyszło. Doradcy faraona nie potrafili właściwie zinterpretować snu, tak jak jego magowie nie potrafili go wyjaśnić. To Józef okazał się tym, który przyniósł dworowi mądrą radę (Księga Psalmów 105:22). Jak mówi Salomon, ubogi, lecz mądry młodzieniec jest lepszy niż stary i głupi król (Księga Koheleta 4:13).

Faraon okazał Józefowi wielki szacunek. Najpierw poświadczył o nim, że widać w nim działanie Ducha Bożego (Księga Rodzaju 41:38). To wielkie świadectwo wartości człowieka, a takich ludzi należy cenić. Faraon powiedział też, że nie ma nikogo równie mądrego i roztropnego jak Józef (Księga Rodzaju 41:39). Józef otrzymał teraz sowitą zapłatę za doznaną hańbę, a jego prawość miała rozbłysnąć jak poranne światło (Księga Psalmów 37:6).

Faraon powierzył Józefowi wysokie stanowisko. Miał on zarządzać nie tylko zapasami zboża, lecz także sprawami całego królestwa. Faraon ustanowił go zarządcą swojego domu, uczynił najwyższym urzędnikiem po sobie i oznajmił, że cały lud będzie wykonywał jego polecenia albo, według innego odczytania, zostanie uzbrojony na jego rozkaz (Księga Rodzaju 41:40, 41:44). W praktyce wszystkie sprawy królestwa miały przechodzić przez ręce Józefa. Tylko na tronie faraon miał być od niego wyżej (Księga Rodzaju 41:40). Mądrze postępują władcy, którzy powierzają odpowiedzialne stanowiska ludziom, w których działa Duch Boży, a dla ludu błogosławieństwem jest rząd pod ich przewodnictwem.

Na dworze zapewne byli ludzie, którym nie podobał się awans Józefa. Być może dlatego faraon tak często ponawiał swoją decyzję, a nawet dodał uroczyste słowa: „Ja jestem faraonem” (Księga Rodzaju 41:44). Kiedy faraon po raz pierwszy zaproponował wyznaczenie zarządcy zboża, wszyscy jego słudzy poparli ten pomysł, bo każdy z nich mógł liczyć na to stanowisko (Księga Rodzaju 41:37). Nie czytamy jednak, by odpowiedzieli, gdy faraon wskazał Józefa. Zapewne nie podobał im się ten wybór, ale musieli go zaakceptować. Józef z pewnością miał wrogów, podobnie jak później Daniel (Księga Daniela 6:4). Byli przeciw niemu łucznicy, którzy do niego strzelali i go nienawidzili (Księga Rodzaju 49:23).

Faraon obdarzył Józefa wszelkimi oznakami czci, jakie mógł mu nadać, aby pokazać, że jest on jego faworytem. Dał mu swój pierścień, który służył jako pieczęć władzy, jakby przekazał mu najwyższą pieczęć urzędową. Zamiast więziennego odzienia Józef otrzymał piękne szaty. Ten, kto rano był zakuty w żelazne kajdany, wieczorem nosił złoto. Faraon kazał mu jechać drugim rydwanem, za swoim, i polecił wszystkim oddawać mu pokłon. Nadał mu też nowe imię, Safnat-Paneach, oznaczające „odkrywca tajemnic”, aby podkreślić zarówno jego władzę, jak i wartość, jaką faraon w nim widział. Na koniec uhonorował Józefa, dając mu za żonę córkę jednego z książąt.

Ponieważ Bóg obficie obdarzył Józefa mądrością i innymi darami, faraon nie skąpił mu zaszczytów. Awans Józefa był pełną odpłatą za jego niewinne cierpienie i cierpliwą wytrwałość. W trwały sposób pokazuje, że Bóg sprawuje rządy sprawiedliwie i życzliwie, a także zachęca ludzi czyniących dobro, by Mu ufali. Zapowiada również wywyższenie Chrystusa, wielkiego Objawiciela tajemnic (Ewangelia Jana 1:18), a nowe imię Józefa niektórzy objaśniają jako „Zbawiciel świata”. Chrystus ma najwspanialszą chwałę i najwyższą władzę, a dana Mu została wszelka moc w niebie i na ziemi. Gromadzi, zachowuje i rozdaje całe bogactwo Bożej łaski, a także sprawuje władzę nad królestwem Boga pośród ludzi. Zadaniem osób pełniących posługę jest głosić Chrystusa i wzywać przed Nim: „Oddajcie pokłon” oraz „Ucałujcie Syna”.