Księga Rodzaju 41:17 – znaczenie i zastosowanie

Faraon opowiedział Józefowi swój sen. Powiedział, że stał nad brzegiem Nilu i widział, jak z rzeki wychodzą krowy: zarówno tłuste, jak i chude. W Egipcie nie padał deszcz, jak wynika z Księgi Zachariasza 14:18, dlatego plony zależały od corocznego wylewu rzeki. Jeśli poziom wody sięgał piętnastu lub szesnastu łokci, urodzaj był obfity. Jeśli podnosił się tylko do dwunastu lub trzynastu łokci albo jeszcze mniej, nadchodził głód. Widać tu, jak wieloma sposobami Bóg obdarza ludzi przez swoją opatrzność, czyli mądrą troskę o świat. Niezależnie jednak od przyczyn wtórnych nasza zależność pozostaje taka sama: wszystko zależy od Boga, pierwszej Przyczyny, który sprawia, że każde stworzenie staje się dla nas tym, czym jest, czy to deszcz, czy rzeka.

Józef wyjaśnił potem sen faraonowi: oznaczał on, że zaraz nadejdzie siedem lat obfitości, a po nich siedem lat głodu. Oba sny znaczyły to samo, ale ich powtórzenie wskazywało, że to, co miało się wydarzyć, było pewne, bliskie i ważne (Księga Rodzaju 41:32). W ten sposób Bóg często ukazuje niezmienną pewność swojego zamysłu przez dwie niezmienne rzeczy (List do Hebrajczyków 6:17–18). Przymierze zostało opieczętowane dwoma sakramentami, a w jednym z nich są chleb i wino. W śnie znaczenie było jedno, lecz powtórzone, ponieważ sprawa była pewna.

Dwa sny wskazywały również na dwie rzeczy, w których ludzie najbardziej odczuwają obfitość i niedostatek: trawę i zboże. Tłuste i chude krowy symbolizowały obfitość lub brak trawy dla bydła, a pełne i chude kłosy — obfitość lub niedostatek żywności dla ludzi. Przypomina to, jak zmienne są wygody tego życia. Po wielkiej obfitości może nadejść wielki niedostatek. Choćbyśmy byli przekonani, że nasza góra stoi niewzruszenie, Bóg może jednym słowem sprawić, że szybko się poruszy. Nie możemy mieć pewności, że jutro będzie takie jak dziś ani że przyszły rok będzie lepszy od obecnego (Księga Izajasza 56:12). Musimy nauczyć się zarówno znosić niedostatek, jak i żyć w obfitości.

Widzimy też dobroć Boga w tym, że przed latami głodu zesłał siedem lat obfitości, aby ludzie mogli przygotować się na to, co miało nadejść. On sprawia, że jeden czas przeciwstawia się drugiemu (Księga Koheleta 7:14). Boża opatrzność, troszcząc się o świat jak dobry gospodarz, mądrze kierowała życiem tej wielkiej rodziny od samego początku aż do teraz. Pory roku wielokrotnie się zmieniały, a plony ziemi bywały raz obfitsze, raz skromniejsze. Jednak w dłuższej perspektywie to, co ukazała historia manny, zwykle sprawdza się w codziennym działaniu opatrzności: kto zebrał dużo, nie miał nadmiaru, a temu, kto zebrał mało, niczego nie brakowało (Księga Wyjścia 16:18).

Widzimy również, że dobra tego świata przemijają. Wielkie zapasy zgromadzone w latach obfitości zostały pochłonięte przez lata głodu. Nawet to, co wydawało się ogromną nadwyżką, wystarczyło jedynie, by ludzie przeżyli (Księga Rodzaju 41:29–31). Pokarm jest dla żołądka, a żołądek dla pokarmu, lecz Bóg pewnego dnia zniszczy jedno i drugie (Pierwszy List do Koryntian 6:13). Jest chleb, który daje życie wieczne i nie zostanie zapomniany; warto zabiegać o ten chleb (Ewangelia Jana 6:27). Ci, którzy uznają dobra tego świata za swoje największe szczęście, boleśnie przekonają się, że już otrzymali całą swoją nagrodę (Ewangelia Łukasza 16:25).

Warto też zauważyć, że Bóg uprzedził faraona o tym, co miało się wydarzyć. Jako król Egiptu faraon miał być ojcem swojego kraju i mądrze troszczyć się o jego mieszkańców. Władców nazywa się pasterzami, co oznacza, że mają nie tylko rządzić ludem, lecz także zapewniać mu pożywienie.