Księga Rodzaju 20:3 – znaczenie i zastosowanie

Bóg objawiał się ludziom we śnie, a sny te rzeczywiście pochodziły od Niego. Czynił to nie tylko za pośrednictwem swoich proroków, lecz także wobec ludzi spoza wspólnoty i przymierza. Zazwyczaj jednak robił to ze względu na swój lud. Tak było ze snem faraona, który przyczynił się do pomyślności Józefa, ze snem Nabuchodonozora, który przyniósł Danielowi zaszczyt, i ze snem Abimeleka, który ochronił Abrahama i Sarę. Bóg upomniał tego króla ze względu na nich (Księga Psalmów 105:14–15).

Bóg najpierw ostrzegł Abimeleka przed niebezpieczeństwem: zarówno przed grzechem, jak i przed śmiercią. Powiedział mu, że ta kobieta jest żoną innego mężczyzny, więc wzięcie jej za żonę byłoby krzywdą wyrządzoną jej mężowi. Powiedział też: „Jesteś człowiekiem skazanym na śmierć”, bo Boży wyrok przesądza sprawę. Każdemu, kto świadomie trwa w grzechu, należy jasno powiedzieć, że jest jak człowiek skazany na śmierć albo pacjent cierpiący na śmiertelną chorobę. Jeśli żyjesz w złu, rzeczywiście ciąży na Tobie wyrok śmierci.

Abimelek odpowiedział, powołując się na niewiedzę. Abraham i Sara pozwolili mu sądzić, że są tylko rodzeństwem, a on nie znał prawdy. Zobacz, jak wielką pewność przed Bogiem może mieć człowiek, którego serce go nie potępia (Pierwszy List Jana 3:21). Jeśli nasze sumienie może szczerze zaświadczyć, że nie zgrzeszyliśmy świadomie przeciwko Bogu, nawet jeśli inni nas oszukali, będzie to dla nas pociechą w trudnych chwilach. Abimelek zwrócił się też do Boga podobnie jak wcześniej Abraham, pytając: „Czy zgładzisz niewinny naród?” (Księga Rodzaju 18:23; Księga Rodzaju 20:4). Nie miał na myśli narodu takiego jak mieszkańcy Sodomy, którzy rzeczywiście zasłużyli na sąd, lecz naród niewinny w tej sprawie.

Bóg udzielił Abimelekowi pełnej odpowiedzi. Najpierw przyjął jego wyjaśnienie i potwierdził, że Abimelek postąpił w szczerości serca: „Wiem, że uczyniłeś to w szczerości serca” (Księga Rodzaju 20:6). Pociechą dla uczciwych ludzi jest to, że Bóg zna ich uczciwość, nawet jeśli inni im nie wierzą lub nie chcą jej uznać.

Bóg powiedział też Abimelekowi, że to Jego własna ręka powstrzymała go od grzechu: „Nie dopuściłem, byś zgrzeszył przeciwko Mnie”. Abimelek został powstrzymany przed wyrządzeniem krzywdy, Abraham przed jej doznaniem, a Sara przed jednym i drugim. Wiele grzechów jest planowanych i pożądanych, lecz nigdy nie zostaje popełnionych. Świat jest zły, ale nie aż tak zły, jak chcieliby go uczynić źli ludzie i diabeł. To Bóg powstrzymuje ludzi przed czynieniem zła, które chcieliby popełnić. Grzech nie pochodzi od Niego, lecz Jego moc nie pozwala wielu grzechom przybrać jeszcze gorszej postaci: Bóg powściąga ludzkie myśli i pragnienia albo zamyka drogę do grzechu. To wielkie miłosierdzie, gdy Bóg powstrzymuje kogoś od grzechu, i Jemu należy się za to chwała, niezależnie od tego, jakimi ludzkimi środkami się posłużył (Pierwsza Księga Samuela 25:32–33).

Następnie Bóg nakazał Abimelekowi naprawić wyrządzoną krzywdę. Teraz, gdy znał prawdę, miał oddać żonę jej mężowi (Księga Rodzaju 20:7). Niewiedza usprawiedliwia nas tylko tak długo, jak długo nie znamy prawdy. Jeśli nieświadomie wkroczyliśmy na złą drogę, nie usprawiedliwia nas to, gdy świadomie nią dalej podążamy (Księga Kapłańska 5:3–5). Bóg podał trzy powody, dla których Abimelek powinien potraktować Abrahama sprawiedliwie i życzliwie. Po pierwsze, Abraham jest prorokiem, człowiekiem bliskim Bogu i cennym w Jego oczach, dlatego Bóg otacza go szczególną opieką. Bóg stanowczo sprzeciwia się krzywdzeniu swoich proroków, jak gdyby krzywdzono Jego samego. Po drugie, Abraham jako prorok będzie modlił się za Abimeleka. To część nagrody proroka, i to wielka nagroda. Pokazuje, jaką moc mają modlitwy dobrego człowieka, a wierzącym przypomina, by w potrzebie wspierać innych modlitwą. Abraham przyczynił się do kłopotów Abimeleka, więc sprawiedliwość wymagała, by modlił się za niego. Po trzecie, jeśli Abimelek odmówiłby oddania Sary, naraziłby się na zgubę. „Wiedz, że z pewnością umrzesz”. Każdy, kto czyni zło, czy to władca, czy zwykły człowiek, poniesie za nie karę, jeśli nie okaże skruchy i nie naprawi wyrządzonej krzywdy (List do Kolosan 3:25). Żadna niesprawiedliwość nie staje się miła Bogu, nawet jeśli nosi na sobie wizerunek Cezara.