Księga Rodzaju 18:9 – znaczenie i zastosowanie

Ci niebiańscy goście przybyli, by potwierdzić obietnicę, że Abraham będzie miał syna z Sarą. Abraham okazał im serdeczną gościnność, a oni odwzajemnili ją łaskawą wieścią z nieba, jak czytamy w Ewangelii Mateusza 10:41. Przyjął aniołów i otrzymał nagrodę, jaką przynosi anielskie poselstwo.

Najpierw zadbano o to, by Sara mogła usłyszeć rozmowę. Miała począć dzięki wierze, dlatego obietnica musiała zostać wypowiedziana także do niej, jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 11:11. W tamtej kulturze kobiety zazwyczaj nie jadały z mężczyznami, zwłaszcza z nieznajomymi, lecz pozostawały w swojej części domu. Sara nie była więc widoczna, ale mogła słyszeć.

Aniołowie pytają: „Gdzie jest Sara, twoja żona?”. Wymieniając ją po imieniu, pokazują Abrahamowi, że dobrze znają jego i jego rodzinę. Pytając o nią, wyrażają też życzliwą troskę o dom człowieka, który dobrze ich przyjął. Zwykła uprzejmość jest czymś dobrym, a gdy wypływa z chrześcijańskiej miłości, staje się święta.

Wspominając Sarę, która słucha w pobliżu, skłaniają ją do uważnego wysłuchania dalszych słów. Abraham odpowiada: „Jest w namiocie”. To było wtedy właściwe miejsce dla niej; przebywała tam jak zwykle, gotowa w razie potrzeby. Córki Sary mogą uczyć się od niej i troszczyć o dom, jak zachęca List do Tytusa 2:5. Błąkanie się po świecie niczego nie przynosi. Pociechy od Boga i Jego obietnic najpewniej doświadczą ci, którzy są tam, gdzie powinni być, i wykonują swoje obowiązki, jak pokazuje Ewangelia Łukasza 2:8.

Następnie obietnica zostaje powtórzona i potwierdzona: Sara urodzi syna, jak czytamy w Księdze Rodzaju 18:10. Bóg mówi w istocie: „Wrócę w wyznaczonym czasie i wtedy spełnię obietnicę”. Bóg powraca do tych, którzy Go przyjmują i z szacunkiem witają Jego obecność; odwzajemnia życzliwość miłosierdziem. Obietnica zostaje ponownie przywołana w Księdze Rodzaju 18:14. Podobnie w Starym Testamencie często powtarzano obietnice dotyczące Mesjasza, by umacniać wiarę ludu Bożego.

Jesteśmy powolni w wierzeniu, dlatego tę samą prawdę trzeba nam powtarzać. To właśnie słowo obietnicy, o którym Paweł pisze w Liście do Rzymian 9:9 i przez które narodził się Izaak. Te same błogosławieństwa, które inni otrzymują dzięki powszechnej Bożej opatrzności, wierzący otrzymują na mocy obietnicy, a to czyni je słodszymi i pewniejszymi. Duchowe dzieci Abrahama zawdzięczają obietnicy życie, radość, nadzieję i wszystko, co mają. Rodzą się przez słowo Boże, jak czytamy w Pierwszym Liście Piotra 1:23.

Sara uznaje tę wiadomość za zbyt piękną, by mogła być prawdziwa, i jeszcze w nią nie wierzy. Śmieje się w duchu, jak czytamy w Księdze Rodzaju 18:12. Nie jest to radosny śmiech wiary, podobny do śmiechu Abrahama z Księgi Rodzaju 17:17, lecz śmiech zwątpienia i nieufności. Ten sam zewnętrzny czyn może wypływać z bardzo różnych serc, a sprawiedliwie osądzić je może tylko Bóg, który zna serce.

Głównym powodem wątpliwości Sary jest jej wiek. Uważa, że jest już za stara, by urodzić dziecko, zwłaszcza że przez całe życie była bezpłodna, a Abraham również jest stary. A jednak nazywa Abrahama „moim panem”. To jedyny dobry element jej słów i Duch Święty zwraca na niego uwagę, by ją uhonorować, jak czytamy w Pierwszym Liście Piotra 3:6. Chrześcijańskie żony powinny naśladować tego pełnego szacunku ducha, jak zachęca List do Efezjan 5:33. My także powinniśmy dostrzegać to, co zostało powiedziane dobrze, a słabości osłaniać miłością.

Ludzkie poczucie niemożliwości często zdaje się sprzeciwiać Bożej obietnicy. Wątpliwości wynikające z tego, co widzimy, łatwo mogą zachwiać słabą wiarą, nawet u prawdziwie wierzących. Trudno trzymać się Boga, pierwszej przyczyny wszystkiego, gdy otaczające nas przyczyny pośrednie zdają się przemawiać przeciwko Jego słowu. Nawet gdy wiara jest prawdziwa, niewiara często zacięcie z nią walczy. Sara mogła powiedzieć: „Panie, wierzę” — jak wynika z Listu do Hebrajczyków 11:11 — a zarazem potrzebowała powiedzieć: „Panie, pomóż mojej niewierze”.

Anioł upomina Sarę za jej niewłaściwą nieufność, jak czytamy w Księdze Rodzaju 18:13–14. Choć okazywała gościom życzliwość i hojność, została skorygowana, gdy postąpiła źle. Chrystus podobnie zwrócił uwagę Marcie w jej własnym domu, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 10:40–41. Przyjaciele mogą być dla nas życzliwi, ale nie oznacza to, że należy pozostawiać grzech bez napomnienia.

Bóg przekazuje Sarze to upomnienie za pośrednictwem jej męża, Abrahama. Pyta go: „Dlaczego Sara się śmiała?”. Być może Abraham nie powiedział jej o obietnicy, którą już otrzymał; gdyby podzielił się z nią wszystkim, być może nie byłaby tak zaskoczona. A może Abraham otrzymał to polecenie po to, by sam jej o tym powiedzieć. Wzajemne korygowanie się, gdy jest potrzebne, należy do życia małżeńskiego.

Upomnienie jest jasne i poparte ważnym powodem: „Dlaczego Sara się śmiała?”. Warto zastanawiać się, dlaczego się śmiejemy, by nasz śmiech nie był śmiechem głupców, przed czym przestrzega Księga Koheleta 7:6. Warto też zastanowić się nad własnym śmiechem. Nasza niewiara i nieufność są poważnym przewinieniem wobec Boga niebios. Słusznie bierze On za złe, gdy przeciwstawiamy Jego obietnicy to, co widzimy, jak pokazuje Ewangelia Łukasza 1:18.

Potem pada pytanie, które odpowiada na każdą skargę ludzkiej natury: „Czy jest coś niemożliwego dla Pana?”. Kryją się w nim dwie kwestie. Po pierwsze, czy istnieje coś tak skrytego, że Bóg nie może tego wiedzieć? Nie — nawet śmiech Sary nie umknął Jego uwadze, choć rozległ się tylko w jej myślach. Po drugie, czy istnieje coś tak trudnego, że Bóg nie może tego uczynić? Nie — nawet obdarzenie Sary dzieckiem w podeszłym wieku nie jest dla Niego niemożliwe.

Sara próbuje wtedy niemądrze ukryć swój błąd, jak czytamy w Księdze Rodzaju 18:15. Zaprzecza i mówi: „Nie śmiałam się”, sądząc, że nikt nie będzie w stanie dowieść jej winy. Kłamie ze strachu, ale nie da się niczego ukryć przed Bogiem, który wszystko widzi. Ku jej zawstydzeniu słyszy: „Śmiałaś się”.

Wydaje się, że Sara częściowo wycofuje się tu ze swojej nieufności. Być może, połączywszy ze sobą różne fakty, dostrzega, że obietnica rzeczywiście pochodzi od Boga i jest skierowana do niej, więc porzuca swoje wątpliwości. Zarazem jednak próbuje zakryć jeden grzech drugim, kłamiąc. Czynienie zła jest hańbiące, ale zapieranie się go jest jeszcze gorsze, bo pomnaża grzech.

Strach przed napomnieniem często prowadzi ludzi do takiego postępowania, jak czytamy w Księdze Izajasza 57:11. Oszukujemy samych siebie, jeśli sądzimy, że uda nam się zwieść Boga. On może ujawnić prawdę i uczyni to, ku naszemu zawstydzeniu, jeśli nie okażemy skruchy. Temu, kto ukrywa swój grzech, nie będzie się wiodło, bo nadejdzie dzień, w którym wszystko zostanie ujawnione.