Księga Rodzaju 18:16 – znaczenie i zastosowanie

Niebiańscy posłańcy wypełnili już jedną część swojej misji. Najpierw przynieśli Abrahamowi i Sarze wieść o łasce. Teraz czekało ich inne zadanie, ponieważ Sodoma miała zostać zniszczona (Księga Rodzaju 19:13). Przypomina to, że Pan jest miłosierny, ale jest też Bogiem, który wymierza sprawiedliwość.

Posłańcy skierowali się więc ku Sodomie (Księga Rodzaju 18:16). Zwrócili się przeciwko niej z gniewem, podobnie jak Bóg miał spojrzeć na egipskie wojsko, by wydać wyrok (Księga Wyjścia 14:24). Bóg może przez długi czas zdawać się nie zwracać uwagi na grzeszników, a ludzie mogą błędnie sądzić, że nie widzi ich postępowania albo się nim nie przejmuje. Kiedy jednak nadejdzie dzień Jego gniewu, zwróci się ku nim.

Poszli dalej w stronę Sodomy (Księga Rodzaju 18:22), a później dotarło tam dwóch z nich (Księga Rodzaju 19:1). Nie wiadomo, czy trzecim był sam Pan, przed którym Abraham nadal stał i do którego zbliżył się w modlitwie (Księga Rodzaju 18:23), jak sądzi wielu. Możliwe też, że trzeci posłaniec odłączył się, zanim dotarli do Sodomy, a Pan, przed którym stał Abraham, był Szekiną, widzialną chwałą Boga, którą Abraham już wcześniej widział. Tak czy inaczej, w tym fragmencie wyraźnie widać dwie rzeczy.

Po pierwsze, Abraham okazał gościnność swoim gościom. Odprowadził ich, bo nie chciał rozstawać się z tak dobrym towarzystwem i pragnął okazać im pełen szacunek. Tak należy postępować wobec przyjaciół, ale — jak mówi apostoł — trzeba to robić w sposób godny Boga (Trzeci List Jana 1:6).

Po drugie, oni okazali szacunek Abrahamowi. Bóg wyjawił mu, że zamierza zniszczyć Sodomę, i swobodnie z nim o tym rozmawiał. W siedemnastym rozdziale zacieśnił więź przymierza z Abrahamem, a teraz wprowadził go w jeszcze bliższą wspólnotę ze sobą, jak kogoś, kto zna Jego zamysł.

Bóg myślał o Abrahamie życzliwie i łaskawie (Księga Rodzaju 18:17–19). Postanowił powiedzieć mu, co zamierza uczynić Sodomie, i wyjaśnił powody. Gdyby Abraham nie poszedł z posłańcami, być może nie dostąpiłby takiego wyróżnienia. Kto przestaje z mądrymi, sam staje się mądry (Księga Przysłów 13:20). Bóg mówi tak, jakby rozważał sprawę sam ze sobą: czy powinien ukrywać przed Abrahamem to, co zamierza uczynić? Posługuje się tu ludzkim sposobem mówienia, aby ukazać staranność i celowość swojego działania.

Dlaczego Abraham miał zostać dopuszczony do tej poufnej rozmowy? Niektórzy Żydzi twierdzili, że dlatego, iż Bóg dał już Abrahamowi i jego potomkom ziemię Kanaan, a więc nie zniszczyłby żadnego miasta w tej krainie bez wiedzy i zgody Abrahama. Tekst podaje jednak dwa inne powody.

Po pierwsze, Abraham powinien wiedzieć, ponieważ był przyjacielem Boga, szczególnie przez Niego umiłowanym i przeznaczonym do wielkich rzeczy. Miał stać się wielkim narodem, a przez Mesjasza, który miał pochodzić z jego rodu, miały otrzymać błogosławieństwo wszystkie narody ziemi. Pan powierza swoje tajemnice tym, którzy się Go boją (Księga Psalmów 25:14; Księga Przysłów 3:32). Ci, którzy przez wiarę żyją w bliskiej wspólnocie z Bogiem, lepiej niż inni rozumieją Jego zamysł. Mogą nie mieć proroczej wiedzy, ale zyskują mądre, praktyczne rozeznanie. Wyraźniej widzą to, co dzieje się teraz, i trafniej rozpoznają to, co może nadejść — na tyle, by znaleźć wskazówki i pociechę.

Po drugie, Abraham powinien wiedzieć, ponieważ miał uczyć swój dom. Bóg mówi, że zna Abrahama i wie, iż ten nakaże swoim dzieciom oraz domownikom, by po nim zachowywali drogę Pana (Księga Rodzaju 18:19). To piękny rys charakteru Abrahama. Nie tylko modlił się ze swoją rodziną. Uczył ją jako człowiek rozumny, a zarazem sprawował nad nią władzę. We własnym domu pełnił rolę proroka, króla i kapłana.

Bóg zawarł przymierze z Abrahamem i jego potomstwem, a jego domownicy zostali obrzezani zgodnie z tym przymierzem. Dlatego Abraham troszczył się o to, by dobrze ich nauczać i nimi kierować. Ci, którzy oczekują błogosławieństwa dla rodziny, powinni także wiernie wypełniać rodzinne obowiązki. Jeśli nasze dzieci należą do Pana, trzeba je wychowywać dla Niego. Jeśli noszą Jego znak, należy przygotowywać je do służby Jemu. Abraham troszczył się o cały swój dom, nie tylko o dzieci. Nauczał również swoich sług. Osoby stojące na czele rodzin powinny pouczać i otaczać opieką wszystkich, którzy mieszkają pod ich dachem, bo nawet najuboższy sługa ma cenną duszę.

Abrahamowi zależało na pobożności wyrażającej się w codziennym życiu. Nie zajmował domowników wyszukanymi rozważaniami ani wątpliwymi sporami. Uczył ich, by trwali na drodze Pana i postępowali sprawiedliwie oraz uczciwie. Mieli więc z powagą i oddaniem oddawać Bogu cześć, a wobec innych ludzi postępować rzetelnie. Abraham myślał również o przyszłości. Chciał, aby jego potomkowie nadal trwali na drodze Pana i podtrzymywali prawdziwą wiarę w rodzinie po jego śmierci. W ten sposób spełniał też warunek obietnic, które dał mu Bóg. Korzyści z obietnic mogą oczekiwać tylko ci, którzy poważnie traktują swoje obowiązki.

To wyjaśnia również, dlaczego Bóg zechciał opowiedzieć Abrahamowi o Sodomie. Abraham był gotów wykorzystać to, co wiedział, dla dobra powierzonych mu osób. Temu, kto ma, będzie dane jeszcze więcej (Ewangelia Mateusza 13:12; Ewangelia Mateusza 25:29). Ci, którzy dobrze korzystają ze swojej wiedzy, otrzymują jej jeszcze więcej.

Następnie Bóg rozmawia z Abrahamem o Sodomie i pozwala mu zabrać głos. Przedstawia dowody przeciwko miastu: skarga na Sodomę jest wielka (Księga Rodzaju 18:20). Niektóre grzechy, a także grzechy niektórych grzeszników, wołają do nieba o karę. Nieprawość Sodomy była tak wielka i odrażająca, że domagała się sądu.

Bóg mówi też, że zejdzie, aby zobaczyć, co się dzieje (Księga Rodzaju 18:21). Nie znaczy to, że nie jest pewien sytuacji albo niczego nie wie. Mówi w ten sposób, by pokazać, że Jego wyroki są sprawiedliwe. Ludzie mogą twierdzić, że Bóg postępuje niesłusznie, lecz Jego sądy wypływają z odwiecznego zamysłu. Nigdy nie działa pochopnie ani nagle. Nie karze na podstawie pogłosek, opinii publicznej czy cudzych doniesień, lecz opiera się na własnej, pewnej wiedzy.

Jest to także przykład dla władców i sędziów. Zanim wydadzą wyrok, powinni starannie i dokładnie zbadać sprawę. Być może wyrok został przedstawiony jako jeszcze nieostateczny, aby zachęcić Abrahama do modlitwy za miasto. Bóg spoglądał, czy znajdzie się ktoś, kto wstawi się za ludźmi (Księga Izajasza 59:16).