Księga Rodzaju 17:15 – znaczenie i zastosowanie

Bóg obiecuje Abrahamowi syna z Saraj, przez którego spełni się obietnica, że Abraham stanie się ojcem wielu narodów. Sara również ma zostać matką narodów, a z niej wywiodą się królowie wielu ludów (Księga Rodzaju 17:16). Bóg stopniowo odsłania swojemu ludowi swoje dobre plany. Już dawno powiedział Abrahamowi, że będzie miał syna, ale dopiero teraz oznajmia, że syn urodzi się Saraj.

Błogosławieństwo Pana przynosi płodność, ale nie wiąże się ze smutkiem, jak w przypadku Hagar. Bóg mówi w istocie, że obdarzy Sarę płodnością, a Abraham będzie miał z nią syna. Ład społeczny i sprawowanie władzy są także wielkim błogosławieństwem dla Kościoła. Obietnica dotyczy nie tylko licznego potomstwa, lecz także królów wielu ludów, czyli dobrze zorganizowanego społeczeństwa, a nie rozproszonego tłumu.

Obietnica zostaje potwierdzona zmianą imienia Saraj na Sara (Księga Rodzaju 17:15). Do jej imienia dodano literę, tak jak do imienia Abrahama, z tych samych powodów. Saraj znaczy „moja księżniczka”, jakby jej godność odnosiła się tylko do jednej rodziny. Sara znaczy „księżniczka”, czyli księżniczka wielu, i wskazuje na Mesjasza, Księcia, Władcę królów ziemi.

Abraham przyjmuje tę łaskawą obietnicę z radością i wdzięcznością (Księga Rodzaju 17:17). Pada na twarz, okazując głęboką pokorę. Im więcej czci i łaski Bóg nam daje, tym skromniej powinniśmy myśleć o sobie i tym większą czcią otaczać Boga. Abraham się także śmieje, ale jest to śmiech radości, nie niedowierzania. Obietnice świętego Boga, podobnie jak Jego dzieła, są radością świętych ludzi. Radość płynie zarówno z wiary, jak i z otrzymania tego, na co się czeka.

Wtedy Abraham raduje się, że ujrzał dzień Chrystusa: ujrzał go i rozradował się (Ewangelia Jana 8:56). W obietnicy Kanaanu dostrzegł niebo, a w obietnicy Izaaka — Chrystusa. Zdumiewa go również ta obietnica i zastanawia się, czy człowiek w wieku stu lat może mieć dziecko. Nie wątpi jednak w obietnicę, bo jego wiara nie osłabła (List do Rzymian 4:20). Dziwi się raczej temu, czego może dokonać tylko wszechmoc Boga, i dobroci Boga, który obdarza go tak zaskakującym i poruszającym darem (Księga Psalmów 126:1–2).

Abraham modli się też za Izmaela: „Oby tylko Izmael żył przed Tobą!” (Księga Rodzaju 17:18). Nie prosi, by Izmael miał pierwszeństwo przed synem, którego urodzi Sara. Obawia się raczej, że Izmael zostanie pominięty i opuszczony przez Boga, dlatego wstawia się za nim. Skoro Bóg z nim rozmawia, Abraham widzi dobrą okazję, by powiedzieć coś w sprawie Izmaela, i z niej korzysta. Nie powinniśmy mówić Bogu, co ma robić, ale możemy otwarcie i konkretnie przedstawiać Mu nasze prośby (List do Filipian 4:6). Powinniśmy powierzać Mu wszystko, co nas trapi.

Obowiązkiem rodziców jest także modlitwa za wszystkie dzieci. Hiob składał całopalenia za każde z nich (Księga Hioba 1:5). Abraham nie zachowuje się tak, jakby zapomniał o Izmaelu, teraz gdy Bóg obiecał mu kolejnego syna z Sarą. Nadal nosi Izmaela w sercu. Nadzieja na nowe błogosławieństwa nie powinna sprawiać, że zapominamy o tych, które już otrzymaliśmy. O co najważniejszego powinniśmy prosić dla naszych dzieci? O to, by żyły przed Bogiem, czyli trwały w przymierzu z Nim i postępowały uczciwie. Błogosławieństwa duchowe są najlepsze, dlatego powinniśmy gorliwie zabiegać o nie dla siebie i innych. Dobrze żyją ci, którzy żyją przed Bogiem.

Bóg odpowiada na modlitwę Abrahama pokojem. Abraham nie szuka Boga na próżno. Izmaelowi zostają zapewnione doczesne błogosławieństwa (Księga Rodzaju 17:20). Bóg mówi w istocie: „Izmaela, o którego tak się troszczysz, wysłuchałem”. Izmael zazna łaski ze względu na Abrahama, a Bóg przygotował dla niego błogosławieństwa. Jego potomków będzie wielu, a sam Izmael bardzo się rozmnoży, bardziej niż sąsiednie ludy. Takie są owoce błogosławieństwa, jak w Księdze Rodzaju 1:28. Izmaelowie staną się również znaczącym ludem, bo wywiedzie się od niego dwunastu książąt. Możemy żywić życzliwą nadzieję, że Izmael otrzymał także błogosławieństwa duchowe, choć widzialny Kościół nie wywodzi się od niego, a przymierze nie zostało przekazane jego potomkom. Często ci, którzy rodzą się według ciała, otrzymują wiele zewnętrznych dóbr ze względu na swoich pobożnych rodziców.

Błogosławieństwa przymierza są jednak zachowane dla Izaaka i tylko jemu zostają dane (Księga Rodzaju 17:19, 17:21). Jeśli Abraham chciał, by przymierze przeszło na Izmaela, Bóg nie odpowiada mu wprost na tę prośbę, ale daje mu coś równie dobrego, a nawet lepszego. Ponownie obiecuje, że sama Sara urodzi Abrahamowi syna. Prawdziwi wierzący wciąż potrzebują, by Bóg powtarzał im swoje obietnice, aby mogli czerpać z nich mocną pociechę (List do Hebrajczyków 6:18). Dzieci obietnicy są naprawdę dziećmi.

Bóg nadaje też dziecku imię Izaak, które znaczy „śmiech”, ponieważ Abraham rozradował się, gdy obiecano mu syna. Jeśli obietnice Boga są naszą radością, to z czasem obiecane miłosierdzie stanie się naszym wielkim źródłem radości. Chrystus będzie radością dla tych, którzy na Niego czekają. Ci, którzy teraz radują się nadzieją, wkrótce będą się cieszyć tym, na co mieli nadzieję. Ta radość nie jest próżna. Bóg ustanawia też swoje przymierze z Izaakiem. Zgodnie z dobrym zamysłem swojej woli Bóg włącza do przymierza z sobą tych, których chce (List do Rzymian 9:8, List do Rzymian 9:18). W ten sposób przymierze między Bogiem a Abrahamem zostało ustalone, wraz z jego granicami i pozostałymi obietnicami, a potem spotkanie dobiegło końca. Bóg przestał mówić z Abrahamem, widzenie zniknęło, a Pan wstąpił, oddalając się od Abrahama. Nasza więź z Bogiem w tym życiu bywa przerywana i zakłócana, ale w niebie będzie nieprzerwana i wieczna.