Księga Rodzaju 10:6 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach uwagę zwraca opowieść o Nimrodzie (Księga Rodzaju 10:8–10). Ukazano go jako człowieka wielkiego w swoich czasach: jako tego, który „stał się potężny na ziemi”. Ludzie przed nim zadowalali się tym, że żyli na równi ze swoimi sąsiadami. Każdy panował we własnym domu, ale nikt nie próbował sięgać dalej. Dumne serce Nimroda nie chciało na tym poprzestać. Pragnął górować nad innymi, nie tylko zyskać wśród nich znaczenie, lecz także nad nimi panować.

Ten sam duch, który przed potopem pobudzał olbrzymów, zwanych „mocarzami” i „ludźmi sławnymi” (Księga Rodzaju 6:4), znów się w nim ujawnił. Zdumiewające, jak szybko ludzie potrafią zapomnieć o strasznym sądzie, który Bóg już wcześniej sprowadził na świat z powodu pychy i okrucieństwa. Niektórzy zdają się rodzić z ambicją i zamiłowaniem do władzy. Tacy ludzie byli zawsze i nadal będą się pojawiać, choć Bóg nieraz okazywał z nieba swój gniew przeciwko nim. Niektórych dumnych serc nie upokorzy nic poza samym piekłem. Pod tym względem są podobni do Lucyfera, upadłego anioła opisanego w Księdze Izajasza 14:14–15.

I. Nimrod był wielkim myśliwym. Od tego zajęcia zaczynał i dzięki niemu zdobył sławę. Był tak znany, że każdego wielkiego myśliwego zaczęto pamiętać pod jego imieniem i nazywać Nimrodem. Niektórzy sądzą, że polował w dobrym celu, służąc swojemu krajowi przez usuwanie dzikich zwierząt, które zagrażały mieszkańcom. W ten sposób mógł zyskać przychylność sąsiadów, a potem zostać ich władcą. Ci, którzy sprawują władzę, są dobroczyńcami albo przynajmniej chcą, by tak ich nazywano (Ewangelia Łukasza 22:25).

Inni sądzą, że polowanie było dla niego tylko przykrywką. Pod jego osłoną gromadził ludzi pod swoim zwierzchnictwem, choć w rzeczywistości dążył do czegoś innego: chciał zawładnąć krajem i podporządkować sobie innych. W tym sensie był potężnym myśliwym, bo siłą zagarniał prawa i majątek sąsiadów oraz prześladował niewinnych. Parł naprzód we wszystkim i próbował przemocą uczynić swoją własnością to, co tylko mógł. Uważał się za wielkiego księcia, lecz w oczach Boga był jedynie wielkim myśliwym. Wielcy zdobywcy są w gruncie rzeczy tylko wielkimi myśliwymi. Aleksander i Cezar nie zajmują w historii biblijnej takiego miejsca jak w historii powszechnej. W proroctwie Aleksander ukazany jest jedynie jako napierający kozioł (Księga Daniela 8:5).

Według Septuaginty Nimrod był potężnym myśliwym występującym przeciwko Panu. Może to oznaczać jedną z dwóch rzeczy. Mógł zaprowadzić bałwochwalstwo, jak później Jeroboam, aby umocnić władzę zdobytą przemocą. Ustanawiając nowy rząd, ustanowił też nową religię i zburzył dawny porządek w obu tych dziedzinach. Babel stał się matką fałszywego kultu. Możliwe też, że jawnie przeciwstawiał się samemu Bogu, postępując tak, jakby on i jego myśliwi mogli rzucić wyzwanie Wszechmogącemu i stanąć do walki z Panem Zastępów i wszystkimi Jego zastępami. Jakby znużenie ludzi było dla niego czymś małym i sądził, że zdoła znużyć również Boga (Księga Izajasza 7:13).

II. Nimrod był wielkim władcą. „Początkiem jego królestwa był Babel” (Księga Rodzaju 10:10). W jakiś sposób, dzięki umiejętnościom albo przemocy, zdobył władzę. Mógł zostać wybrany, ale mógł też narzucić się innym. W ten sposób położył podwaliny pod monarchię, czyli rządy jednego króla, która później stała się podobna do głowy ze złota i budziła trwogę wśród potężnych. Zaczęła przypominać światowe mocarstwo. Nimrod nie wydaje się mieć prawa do władzy z racji urodzenia. Być może uznano, że jego zdolności czynią go odpowiednim do sprawowania urzędu, i dlatego go wybrano. A może dzięki sile i przebiegłości stopniowo wspiął się na tron.

Pokazuje to, jak dawne są rządy cywilne, zwłaszcza taki ustrój, w którym władza należy do jednej osoby. Jeśli Nimrod i jego sąsiedzi zapoczątkowali ten model, inne narody szybko nauczyły się skupiać pod rządami jednego władcy dla wspólnego bezpieczeństwa i dobra. Jakkolwiek się to zaczęło, okazało się tak wielkim dobrodziejstwem dla świata, że ludzie uważali, iż w Izraelu dzieje się bardzo źle, gdy nie ma króla.

III. Nimrod był wielkim budowniczym. Prawdopodobnie to on zaplanował budowę Babel i tam zaczął tworzyć swoje królestwo. Kiedy jednak pomieszanie języków pokrzyżowało jego plan podporządkowania sobie wszystkich synów Noego, opuścił tamtą ziemię i udał się do Asyrii, jak podaje wariant na marginesie (Księga Rodzaju 10:11). Zbudował tam Niniwę i inne miasta, aby móc nimi rozkazywać i nad nimi panować.

Nimrod ukazuje naturę ambicji: nie zna ona granic. Ten, kto już wiele posiada, pragnie jeszcze więcej i wciąż woła: „Daj, daj”. Ambicja nie daje spokoju. Nimrod nie potrafił poprzestać na czterech miastach pod swoim panowaniem, dopóki nie zdobył kolejnych czterech. Jest też kosztowna. Gotów był wydać wszystko, co było potrzebne do budowy miast, byle tylko zyskać zaszczyt rządzenia nimi. Pragnienie budowania często jest zewnętrznym przejawem pychy. Ambicja jest zuchwała i nic jej nie powstrzyma. Imię Nimrod oznacza bunt. Jeśli zaś wykorzystywał swoją władzę do uciskania sąsiadów, uczy nas to, że tyrani występujący przeciwko ludziom buntują się przeciwko Bogu, a ich bunt jest równie poważny jak grzech czarów.