Księga Ezechiela 48:31 – znaczenie i zastosowanie

Dalej mowa o mieście, które miało zostać zbudowane jako stolica tej wspaniałej krainy i miejsce, do którego ludzie ze wszystkich stron przychodziliby oddawać cześć w pobliskiej świątyni. Nie nazwano go tu Jerozolimą, a krainy Kanaanem, choć wcześniej tak dokładnie opisano jej granice. Pozostawiono dawne nazwy, by pokazać, że stary porządek przeminął i wszystko stało się nowe.

Najpierw zwróćmy uwagę na granice miasta oraz obszar ziemi przeznaczony na jego potrzeby i dobrobyt. Z każdej strony otaczał je teren o wymiarach 4500 jednostek, co dawało łącznie 18 000 jednostek (Księga Ezechiela 48:35). Nie wiadomo jednak, jaką jednostkę miary tu zastosowano. W tym rozdziale nie wyjaśniono, czy chodzi o trzciny miernicze, jak sugeruje wzmianka w Księdze Ezechiela 48:8, czy o łokcie, jak sądzą niektórzy na podstawie Księgi Ezechiela 45:2 i Księgi Ezechiela 47:3.

Bardziej skłaniam się ku temu, że jeśli nie podano wprost łokci, chodzi o trzcinę mierniczą. Ci, którzy przyjmują łokcie, nie zgadzają się jednak, czy jest to zwykły łokieć, mający około 45 cm, czy dłuższy łokieć mierniczy, ułatwiający odmierzanie terenu. Niektórzy twierdzą, że ten dłuższy łokieć miał długość sześciu zwykłych łokci, inni zaś, że około trzech i pół. W takim przeliczeniu 1000 łokci odpowiadałoby 1000 krokom, czyli mniej więcej 1,6 km.

Sama niepewność co do tych szczegółów podpowiada, że należy rozumieć je duchowo. Najważniejsze jest to, że Nieskończona Mądrość, czyli nieograniczona mądrość Boga, ustanowiła porządek w Kościele opartym na Ewangelii, zachowując dokładną miarę i równowagę. Teraz nie potrafimy w pełni tego dostrzec, ale zrozumiemy, gdy znajdziemy się w niebie.

Po drugie, zwróćmy uwagę na liczbę bram miasta. Było ich dwanaście, po trzy z każdej strony, co dobrze odpowiadało jego kwadratowemu kształtowi. Bramy nosiły imiona dwunastu plemion. Skoro wszystkie plemiona Izraela miały zaopatrywać miasto (Księga Ezechiela 48:19), słuszne było, by każde miało własną bramę. Ponieważ uwzględniono tu Lewiego, Efraim i Manasses zostali policzeni razem jako potomkowie Józefa, tak by liczba plemion nadal wynosiła dwanaście (Księga Ezechiela 48:32).

Od północy znajdowały się bramy Rubena, Judy i Lewiego (Księga Ezechiela 48:31). Od wschodu — Józefa, Beniamina i Dana (Księga Ezechiela 48:32). Od południa — Symeona, Issachara i Zabulona (Księga Ezechiela 48:33). Od zachodu — Gada, Asera i Neftalego (Księga Ezechiela 48:34). Podobnie w wizji św. Jana Nowe Jeruzalem, nazwane tam świętym miastem, ma dwanaście bram, po trzy z każdej strony, a na nich wypisane są imiona dwunastu plemion Izraela (Apokalipsa św. Jana 21:12–13).

Pokazuje to, że do Kościoła Chrystusa można swobodnie wejść — zarówno tu, na ziemi, jak i w chwale — jeśli przychodzi się z wiarą, z każdego plemienia i ze wszystkich stron świata. Chrystus otworzył królestwo niebieskie dla wszystkich wierzących. Kto chce, może przyjść i za darmo czerpać z wody życia oraz z drzewa życia.

Po trzecie, zwróćmy uwagę na nazwę miasta. Od dnia, gdy zostanie odbudowane według tego wzoru, nie będzie już nazywane Jerozolimą, czyli „widzeniem pokoju”, lecz „Jahwe Szamma”, co znaczy: „Pan jest tam” (Księga Ezechiela 48:35). Oznacza to, po pierwsze, że po powrocie z niewoli ludzie mieli wyraźnie dostrzegać obecność Boga i Jego zamieszkanie pośród nich — zarówno w oddawaniu Mu czci, jak i w Jego opatrzności, czyli w tym, jak kieruje wydarzeniami. Nie musieli już pytać, jak ich przodkowie: „Czy Pan jest pośród nas, czy nie?”. Mieli widzieć, że naprawdę jest z nimi.

Nawet jeśli spotykałyby ich liczne trudności, przypominaliby krzew, który płonął, ale się nie spalał, bo był tam Pan. Gdy jednak Bóg opuścił ich świątynię i powiedział: „Odejdźmy stąd”, ich dom wkrótce opustoszał. Kiedy przestał być Jego domem, nie pozostał na długo ich domem.

Oznacza to również, że Bóg jest obecny w Kościele opartym na Ewangelii. Nie ma w nim Szekiny, widzialnego znaku Bożej chwały znanego ze Starego Testamentu, ale obecność Boga jest w nim pewna dzięki Jego Duchowi. Tam, gdzie wiernie głosi się Ewangelię, właściwie sprawuje ustanowione przez nią obrzędy i oddaje się cześć wyłącznie w imię Jezusa Chrystusa, można naprawdę powiedzieć: „Pan jest tam”. On obiecał: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata” (Ewangelia Mateusza 28:20).

Pan jest obecny w swoim Kościele, by nim kierować, chronić go i bronić, a także przyjmować i darzyć czcią tych, którzy szczerze oddają Mu cześć. Jest blisko, by wysłuchać wszystkich, którzy Go wzywają. Powinno nas to zachęcać do trwania we wspólnocie wierzących, bo Pan jest tam. Dokąd indziej mielibyśmy pójść, by znaleźć coś lepszego? Dotyczy to również każdego prawdziwego chrześcijanina. Żyje on w Bogu, a Bóg żyje w nim. Tam, gdzie obecne jest żywe działanie łaski, czyli zbawcze dzieło Boga w sercu, można naprawdę powiedzieć: „Pan jest tam”.

Wskazuje to także, że chwała i radość nieba będą zależały przede wszystkim od tego, że Pan jest tam. Wizja św. Jana przewyższa pod wieloma względami opisywaną tu wizję. Wszystko lśni złotem, perłami i drogimi kamieniami. Miasto jest o wiele większe i jaśniejsze, nie potrzebuje też słońca. Obie wizje łączy jednak najważniejsza prawda: obecność Boga stanowi serce niebiańskiej radości.

Szczęściem uwielbionych świętych będzie to, że sam Bóg będzie z nimi (Apokalipsa św. Jana 21:3), a Ten, który zasiada na tronie, zamieszka pośród nich (Apokalipsa św. Jana 7:15). Także tutaj koroną szczęścia tego świętego miasta jest obecność Pana. Czyńmy więc wszystko, co możemy, by mieć pewne miejsce w tym mieście i na zawsze przebywać z Panem.