Księga Ezechiela 41:1 – znaczenie i zastosowanie

Wciąż podążamy za prorokiem prowadzonym przez anioła, dlatego powinniśmy uważnie przyglądać się temu, co widzi, nawet jeśli nie do końca rozumiemy, co się dzieje ani jakie ma to dla nas znaczenie.

Po pierwsze, po obejrzeniu dziedzińców zewnętrznych Ezechiel został w końcu wprowadzony do samej świątyni (Księga Ezechiela 41:1). Jeśli uważnie trzymamy się jaśniejszych prawd wiary i czerpiemy z nich pożytek, zostaniemy poprowadzeni dalej, ku głębszym prawdom o królestwie Boga. Ci, którzy chcą żyć na dziedzińcach Boga, w końcu zostaną wprowadzeni do Jego świątyni. Ezechiel z urodzenia był kapłanem, lecz grzechy i cierpienia tamtych czasów nie pozwalały mu służyć w świątyni. Bóg wynagrodził mu tę stratę, wprowadzając go do tej proroczej, ukształtowanej przez Ewangelię niebiańskiej świątyni i posługując się nim, by opisał ją dla Kościoła. W ten sposób Ezechiel został uhonorowany bardziej niż pozostali kapłani.

Po drugie, gdy Pan Jezus mówił o zburzeniu tej świątyni, Jego słuchacze rozumieli, że chodzi o drugą świątynię w Jerozolimie. Mówił jednak także o świątyni swojego ciała (Ewangelia Jana 2:19, Ewangelia Jana 2:21). Mógł mówić w ten sposób, ponieważ wizja Ezechiela wskazywała zarówno na tę świątynię, jak i na świątynię Jego ciała, a także na mistyczne ciało Chrystusa, czyli Kościół, nazwany domem Boga (Pierwszy List do Tymoteusza 3:15). Wszyscy członkowie tego ciała są żywymi świątyniami, w których mieszka Duch.

Po trzecie, nawet odrzwia tej świątyni były rozstawione tak szeroko, jak wynosiła pełna szerokość przybytku Mojżeszowego, dlatego wejście miało dwanaście łokci szerokości (Księga Ezechiela 41:1; Księga Wyjścia 26:16, 26:22, 26:25). W porównaniu z tym, co obowiązywało pod Prawem, możemy powiedzieć, że brama do Kościoła jest szeroka, ponieważ prawo ceremonialne, ten mur oddzielający, zostało usunięte.

Po czwarte, Miejsce Najświętsze miało kształt idealnego kwadratu, po dwadzieścia łokci z każdej strony (Księga Ezechiela 41:4). Idealny kwadrat ma także Nowe Jeruzalem (Apokalipsa św. Jana 21:16), co wskazuje na jego niezachwianą trwałość. Oczekujemy miasta, którego nie można zachwiać.

Po piąte, górne kondygnacje były większe od dolnych (Księga Ezechiela 41:7). Ściany świątyni miały u podstawy sześć łokci grubości, na środkowej kondygnacji pięć, a na górnej cztery. Dzięki temu komory poszerzały się ku górze. Zadbano jednak o to, by drewniane elementy miały solidne oparcie, bo Bóg buduje wysoko, ale też trwale. Żadna część nie została osłabiona na rzecz innej, ponieważ komory były podtrzymywane, choć nie wbudowano ich w ścianę świątyni. Tak jak komory boczne poszerzały się o jeden łokieć na każdym poziomie, tak i my powinniśmy stawać się coraz bardziej otwarci sercem, budując się w najświętszej wierze. Nasze serca, jako żywe świątynie, powinny stawać się coraz pojemniejsze.