Księga Ezechiela 32:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok otrzymuje polecenie, by zaśpiewać pieśń żałobną nad faraonem, królem Egiptu (Księga Ezechiela 32:2). Uczy to duszpasterzy, by zachowywali powagę i często opłakiwali upadek i zgubę grzeszników — ludzi, którzy nie pragnęli nadejścia tego smutnego dnia, a jednak powinni się go obawiać. Jeśli chcemy poruszyć innych sprawami Bożymi, sami musimy okazywać, że porusza nas nieszczęście, które grzech sprowadza na ludzi. Powinniśmy płakać i drżeć za tych, którzy sami nie chcą płakać ani drżeć, w nadziei, że skłonimy ich do tego.

Prorok ma też wyjaśnić, dlaczego taka pieśń żałobna jest właściwa. Faraon był sprawcą niepokojów wśród narodów, także we własnym, któremu powinien był zapewnić ochronę. Porównano go do młodego lwa pośród narodów (Księga Ezechiela 32:2): był głośny i groźny jak ryczący lew. Wielcy władcy, gdy postępują okrutnie i uciskają innych, w oczach Boga nie są lepsi od dzikich zwierząt. Faraon przypomina też potwora morskiego, krokodyla w wodach, który wzburza je jak Lewiatan, wielkie morskie stworzenie, sprawiające, że głębiny kipią jak garnek (Księga Hioba 41:31).

Gdy faraon wyruszył na wojnę z mieszkańcami Cyreny, choć nie było to konieczne, ruszył ze swoimi wojskami i wzburzył wody. Niepokoił własne królestwo i sąsiednie narody, mącąc rzeki i zanieczyszczając je. Niespokojne pragnienie władzy i zgorzknienie często sprowadzają na świat wielki zamęt.

Ten, kto niepokoi innych, powinien liczyć się z tym, że sam zazna niepokoju, bo Pan jest sprawiedliwy (Księga Jozuego 7:25). Faraon przypomina wielkiego potwora rzecznego, którego trudno schwytać, lecz Bóg ma sieć dostatecznie dużą i mocną, by go w nią zagarnąć (Księga Ezechiela 32:3). Bóg mówi, że zarzuci na niego swoją sieć — będzie nią wojsko babilońskie, wielka rzesza ludzi. Wyciągną faraona z jego warownych miejsc i wyrwą go z jego ziemi. Rzucą go na suchy ląd, poza jego naturalne środowisko, gdzie nie będzie mógł żyć i zginie jak ryba wyciągnięta z wody. Stanie się potem pokarmem dla ptaków i dzikich zwierząt, jak zapowiedziano wcześniej (Księga Ezechiela 29:5). Nawet najsilniejsza ryba, która leży poza wodą i chwyta powietrze, nie może się obronić.

Rzeź będzie tak wielka, że mięso tego ogromnego stworzenia pokryje góry (Księga Ezechiela 32:5), a doliny napełnią się jego ciałem. Zginie tak wielu żołnierzy faraona, że ich zwłoki pokryją wzgórza, a ich stosy zalegną w dolinach. Krwi popłynie tyle, że rzeki na nizinach zdadzą się wezbrać. Możliwe też, że chodzi o samego faraona: jego pycha i potęga są tak wielkie, że gdy zostanie powalony, wypełni całą dolinę. Krew wypływająca z tego wielkiego morskiego potwora będzie niejako nawadniać ziemię egipską, w której teraz pływa i igra (Księga Ezechiela 32:6). Rzeki będą pełne jego krwi.

Wcześniej sądy nad faraonem przedstawiono jako roztrzaskanie głów Lewiatana w wodach (Księga Psalmów 74:13–14). Teraz sąd idzie dalej: ten stary wąż nie zostaje już tylko zraniony w głowę, lecz rozbity na kawałki.

Upadek Egiptu głęboko poruszy też sąsiednie narody i wstrząśnie nimi, podobnie jak wcześniej upadek Asyrii (Księga Ezechiela 31:15–16). Gdy faraon, który był niczym płonąca pochodnia, zostanie zgaszony, wszystko wokół pogrąży się w ciemności (Księga Ezechiela 32:7). Niebo zdaje się spowijać czernią, gwiazdy gasną, słońce ulega zaćmieniu, a księżyc traci pożyczone światło. Skoro świat na dole otrzymuje światło z góry, gdy przygasają światła nieba, ziemię ogarnia ciemność — tak samo stanie się z Egiptem (Księga Ezechiela 32:8).

Przypomina to plagę ciemności, która niegdyś nawiedziła Egipt na trzy dni, podobnie jak wcześniej nawiązano do przemiany wód w krew. Gdy ludzie zapominają o dawnych sądach, słusznie jest, by te sądy powróciły.

Kiedy przywódcy i urzędnicy kierujący sprawami publicznymi tracą mądrość i stają się nierozumni, a to, co mogłoby przynieść pokój, zostaje zakryte przed ich oczami, ich światła gasną, a ziemię spowija mrok. Zapowiedziano to w Księdze Izajasza 19:13, gdzie książęta Soanu zostali nazwani głupcami. Gdy wieści o upadku Egiptu dotrą do odległych krajów, ludzie w miejscach, o których wcześniej nie słyszeli, głęboko to przeżyją (Księga Ezechiela 32:9).

Po pierwsze, zaboli ich widok tak starego, bogatego i potężnego królestwa upokorzonego i splamionej dumy z doczesnej chwały. Wiele osób poruszy spełnienie się w zniszczeniu Egiptu słowa Boga Izraela oraz to, że żaden z egipskich bogów nie zdołał go ocalić. Zguba ludzi niegodziwych jest dla innych powodem do smutku.

Po drugie, upadek Egiptu wprawi ich w zdumienie (Księga Ezechiela 32:10). Będą się dziwić, że tak wielkie bogactwo i potęga mogą obrócić się wniwecz, podobnie jak upadek Babilonu (Apokalipsa św. Jana 18:17). Ci, którzy podziwiają przepych tego świata, będą wstrząśnięci, gdy ten przepych runie. Natomiast ci, którzy wiedzą, jak puste są rzeczy ziemskie, nie będą zaskoczeni.

Po trzecie, ogarnie ich strach. Nawet ich królowie, którzy uważają bezpieczeństwo za swoje szczególne prawo, będą przerażeni z powodu Egiptu. Gdy płonie dom sąsiada, człowiek zaczyna się obawiać o własny. Gdy Bóg mówi, że będzie wymachiwał przed nimi swoim mieczem, zadrżą o własne życie. Gdy miecz Bożego sądu zostaje wyciągnięty przeciw jednemu ludowi, staje się ostrzeżeniem także dla innych. Jeśli nie nauczą się na tym przykładzie i nie zmienią postępowania, przynajmniej zostaną przestraszeni i wstrząśnięci. Upadek Egiptu będzie napawał ich nieustannym lękiem.

Gdy inni zostają zniszczeni z powodu grzechu, powinniśmy obawiać się o siebie, bo i my jesteśmy winni i podlegamy temu samemu sądowi. Nikt nie zdoła ostać się przed tym świętym Panem Bogiem.

Następnie jasno zapowiedziano samo spustoszenie. Narzędzia zniszczenia budzą grozę. Przeciw Egiptowi wystąpi miecz króla Babilonu, wojowniczego i zwycięskiego władcy (Księga Ezechiela 32:11). Będą to miecze potężnych wojowników, straszliwych ludzi spośród narodów, wszyscy razem (Księga Ezechiela 32:12) — wojsko, któremu nikt nie zdoła się oprzeć.

Ci, którzy kochają wojnę i zawsze pragną wszczynać konflikty, powinni liczyć się z tym, że prędzej czy później spotkają kogoś silniejszego od siebie. Faraon szybko wdawał się w spory z sąsiadami i wyruszał ze swoimi rzekami, czyli wojskami (Księga Ezechiela 32:2). Teraz Bóg sprowadzi na niego więcej kłopotów, niż sam chciał.

Znaki upadku Egiptu opisano tu w sposób budzący grozę, podobnie jak wcześniej (Księga Ezechiela 29:10–12; Księga Ezechiela 30:7). Po pierwsze, zginie cała ludność Egiptu. Nie chodzi o zgładzenie tylko niewielkiej grupy, która miałaby być przestrogą dla innych — zgładzeni zostaną wszyscy. Wielka liczba mieszkańców nie ochroni narodu przed mocą Boga, a liczne tłumy nie zjednają mu Jego litości.

Po drugie, Egipt utraci swoją chwałę, także blask dworu, z którego był dumny. Rezygnacja z ostentacyjnych zaszczytów tego świata jest dla nas prawdziwą życzliwością, bo łatwo je stracić i często zwodzą tych, którzy je podziwiają. Po trzecie, zginie bydło egipskie, które pasło się nad rzekami (Księga Ezechiela 32:13), zabite mieczem albo zabrane jako łup. Egipt słynął z koni, więc Chaldejczycy szczególnie cenić będą te, które zdobędą. Nad rzekami nie będą już gromadzić się ludzie ani zwierzęta, by pić.

Po czwarte, wody Egiptu, które dotąd płynęły wartkim nurtem, staną się głębokie, wolne i ciężkie, będą płynąć jak oliwa (Księga Ezechiela 32:14). To obraz głębokiego smutku, który ogarnie cały naród. Nawet rzeki przedstawiono jako płynące cicho, niczym żałobnicy, jakby zapomniały o swoim szybkim nurcie. Po piąte, cała ziemia egipska zostanie ogołocona z bogactw. Zostanie pozbawiona tego, czego miała kiedyś w obfitości (Księga Ezechiela 32:15): zboża, bydła i wszelkich plonów żyznej ziemi. Gdy zginą jej mieszkańcy, pola pozostaną nieuprawiane, a zgromadzone zapasy łatwo staną się łupem najeźdźcy.

Bóg może szybko ogołocić tych, którzy mają najwięcej dóbr tego świata i są do nich najmocniej przywiązani. Egipcjanie chełpili się bogatą, urodzajną ziemią i jej obfitymi plonami. Każdy, kto z nimi rozmawiał, mógł dostrzec, jak bardzo ta obfitość wypełniała ich myśli i serca. Bóg może jednak szybko sprawić, że ziemia utraci właśnie to, czego — jak się zdawało — miała pod dostatkiem. Dlatego mądrze jest gromadzić sobie skarby w niebie.

Gdy kraj zostanie spustoszony, będzie to dla nich pouczeniem. Wtedy poznają, że Ja jestem Panem. Jasna lekcja o pustce świata i tego, jak szybko przemijają wszystkie ziemskie rzeczy, pomaga lepiej poznać Boga jako naszego prawdziwego udziału i szczęścia.

Stanie się to również powodem smutku dla wszystkich wokół. Córki narodów będą nad nim lamentować (Księga Ezechiela 32:16) albo dlatego, że były sprzymierzone z Egiptem i dzielą jego niedolę, albo dlatego, że podziwiały Egipt i teraz współczują mu w żałobie. Będą opłakiwać Egipt i całą jego ludność, a tak wielka zagłada wzbudzi ich współczucie. Im więcej rzeczy staje się dla nas źródłem radości, tym więcej dajemy sobie powodów do smutku.