Księga Ezechiela 18:30 – znaczenie i zastosowanie

Oto wniosek i praktyczna nauka płynąca z całej tej sprawy. Po uczciwym rozważeniu jej w świetle zdrowego rozsądku rozstrzygnięcie przemawia na korzyść Boga: jasno widać, że Jego drogi są sprawiedliwe. Można by się spodziewać wyroku potępienia, skazania na wieczny ogień. A jednak dzieje się coś niezwykłego: Bóg nadal daje czas łaski i okazuje cierpliwość.

Choć ostatecznie Bóg osądzi każdego według jego postępowania, wciąż czeka, by okazać łaskę. Kończy wezwaniem do nawrócenia i obietnicą przebaczenia dla wszystkich, którzy się nawrócą.

Są tu cztery konieczne powinności, a wszystkie prowadzą do tego samego. Musimy się nawrócić, czyli zmienić sposób myślenia i postępowania. Powinniśmy żałować popełnionego zła, wstydzić się go i zrobić wszystko, co w naszej mocy, by je naprawić.

Musimy odwrócić się od wszystkich naszych grzechów (Księga Ezechiela 18:30, Księga Ezechiela 18:32). Oznacza to, że mamy zawrócić i oddalić się od grzechu, a nawet wystąpić przeciw niemu jak przeciw znienawidzonemu wrogowi. Jednocześnie mamy zwrócić się ku Bogu, którego kochamy jak przyjaciela.

Musimy odrzucić wszystkie nasze grzechy: porzucić je i wyrzec się ich, stanowczo postanawiając, że do nich nie wrócimy. Mamy zerwać z grzechem, zerwać każdą zawartą z nim umowę, wyrzucić go za burtę jak żeglarze, którzy wyrzucili Jonasza, bo sprowadził nawałnicę, usunąć go z duszy i uśmiercić jak skazańca.

Musimy też starać się o nowe serce i nowego ducha. W Księdze Ezechiela 11:19 zostało to obiecane, a tutaj jest nakazane. Powinniśmy zrobić, co możemy, a wtedy Bóg nie omieszka udzielić nam swojej łaski. Augustyn trafnie to wyjaśnia: Bóg nie nakazuje rzeczy niemożliwych. Swoimi przykazaniami wzywa nas, byśmy robili to, co możemy, i prosili Go o to, czego nie możemy.

Podano także cztery mocne powody, które mają skłonić nas do nawrócenia. Po pierwsze, nawrócenie jest jedynym pewnym sposobem, by uniknąć zguby, ku której prowadzą nas nasze grzechy. Chodzi o to, że jeśli się nie nawrócimy, grzech doprowadzi nas do zguby tu i na wieki. Jeśli jednak się nawrócimy, będziemy bezpieczni jak głownie wyrwane z ognia.

Po drugie, jeśli się nie nawrócimy, z pewnością zginiemy i sami poniesiemy odpowiedzialność za własną śmierć. Pada pytanie: „Dlaczego mielibyście umrzeć, domu Izraela?” To straszne wybrać śmierć i potępienie zamiast życia i zbawienia. Grzesznicy giną dlatego, że wybierają śmierć: nadal idą drogą prowadzącą do zguby i nie chcą przyjąć warunków, na jakich oferowane jest życie.

Po trzecie, Bóg nieba nie pragnie naszej zguby, lecz naszego dobra (Księga Ezechiela 18:32). Nie cieszy Go śmierć tego, kto umiera. Cieszy Go natomiast odnowa tych, którzy się nawracają. Powinno nas to upewniać i dodawać nam odwagi do nawrócenia.

Po czwarte, jeśli się nawrócimy, będziemy żyć na wieki. Wezwanie do nawrócenia jest w istocie wezwaniem do życia. Bóg stawia przed nami życie i śmierć, więc wybór jest jasny.