Księga Ezechiela 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok zapewne myślał o chwale Jerozolimy, większej niż chwała jakiegokolwiek innego miasta na świecie. Była koroną i radością całej ziemi, szlachetnym miastem, miastem Boga i miejscem, w którym Izrael obchodził święte święta. Jeśli takie myśli wypełniały jego serce, Bóg odpowiada, porównując Jerozolimę do winorośli.

Winorośl, gdy wydaje obfity owoc, jest jedną z najcenniejszych roślin. Była nawet jednym z drzew, które ludzie chcieli obwołać królem, a jej owoce przynoszą radość Bogu i ludziom (Księga Sędziów 9:12–13). Rozweselają serce (Księga Psalmów 104:15). Pod tym względem Jerozolima była wyborną, szlachetną winoroślą, szlachetnym szczepem (Księga Jeremiasza 2:21). Gdyby wydawała owoce odpowiadające jej powołaniu jako świętego miasta, przynosiłaby chwałę zarówno Bogu, jak i Izraelowi. Była winoroślą zasadzoną prawicą Boga, latoroślą na suchej ziemi. Choć jej początki były skromne i niepozorne, Bóg umocnił ją dla siebie, aby przynosiła Mu cześć i chwałę (Księga Psalmów 80:15).

Winorośl, która nie wydaje owoców, nie nadaje się do niczego. Jest bezużyteczna jak ciernie i osty, a nawet mniej przydatna, bo ciernie mogą przynajmniej pomóc w utworzeniu żywopłotu. Czym jest sama winorośl, jeśli nie ma owoców? Po co poświęcać jej tyle troski i nakładów? Jaką wartość ma jej gałąź, nawet jeśli rozrasta się bardziej niż gałąź leśnego drzewa? Niektórzy odczytują ten fragment inaczej: o ile winorośl przewyższa inne drzewa, jeśli jej gałąź jest podobna do drzew leśnych, czyli jeśli nie wydaje owoców, tak jak zwykle nie wydają ich drzewa przeznaczone na drewno?

Niektóre drzewa owocowe pozostają przydatne nawet wtedy, gdy nie rodzą owoców, bo można dobrze wykorzystać ich drewno. Z winoroślą jest inaczej. Jeśli nie służy jako roślina owocująca, jej drewno nie ma żadnej wartości. Dzika winorośl pośród leśnych drzew albo pusta winorośl, która nie wydaje więcej owoców niż drzewo leśne, jest bezużyteczna. Jest jak ciernisty krzew, a pod pewnym względem jeszcze gorsza, bo ciernisty krzew może przynajmniej wzmocnić żywopłot, a gałąź winorośli nie. Jej drewno nie nadaje się do żadnej pracy. Nie można z niego nawet zrobić kołka do zawieszenia naczynia (Księga Ezechiela 15:3).

Widać w tym, jak obficie Bóg wyposażył różne elementy stworzenia w dary służące ludziom. Wśród roślin jedne są przydatne ze względu na korzenie, inne na nasiona lub owoce, jeszcze inne na liście albo łodygi. Wśród drzew jedne są mocne, ale nie rodzą owoców, jak dęby i cedry, a inne są słabe, lecz bardzo owocne, jak winorośl. Jest niska, niepozorna i zależna od podpór, a jednak niezwykle użyteczna. Rachel była piękna, lecz bezpłodna, a Lea niepozorna, lecz płodna.

Ponieważ winorośl nie nadaje się do żadnej innej pracy, wykorzystuje się ją na opał. Służy do rozpalania pieca. Skoro nie nadaje się do żadnego pożytecznego zastosowania, wrzuca się ją w ogień (Księga Ezechiela 15:4). Gdy nie można jej wykorzystać w żaden inny sposób, przydaje się przynajmniej jako opał, a to zaspokaja rzeczywistą potrzebę. Opał jest potrzebny, ale spalanie czegoś, co można by wykorzystać lepiej, byłoby marnotrawstwem. Jaki sens miałoby takie marnotrawstwo? Niepłodna winorośl spotyka los cierni i ostów, które się odrzuca i które czeka spalenie (List do Hebrajczyków 6:8). Kto próbowałby ją wtedy ratować? Gdy zapali się solidny kawałek drewna, ktoś może wyciągnąć go z ognia i powiedzieć: „Szkoda go spalić, bo wciąż może się przydać”. Jeśli jednak płonie gałąź winorośli, a ogień ogarnia od razu oba jej końce i środek, nikt nie próbuje jej ratować. Gdy była cała, nie nadawała się do żadnej pracy, a po spaleniu jest jeszcze mniej użyteczna (Księga Ezechiela 15:5). Nawet jej popiół nie jest wart zachowania.

Ten obraz odnosi się do Jerozolimy. To święte miasto stało się niepożyteczne i bezużyteczne. Kiedyś przypominało winorośl pośród drzew w winnicy i obfitowało w owoce sprawiedliwości, przynoszące chwałę Bogu. Gdy kwitła tam prawdziwa religijność i zachowywano czysty kult, zbierano z niej wiele radosnych plonów. Dopóki tak było, Bóg otaczał ją ochroną. Była Jego rozkoszną rośliną (Księga Izajasza 5:7). Bóg stale ją nawadniał i strzegł dniem i nocą (Księga Izajasza 27:3). Teraz jednak stała się zwyrodniałą rośliną, jak obca i dzika winorośl, o której czytamy w Drugiej Księdze Królewskiej 4:39. Była winoroślą, która wydawała dzikie grona (Księga Izajasza 5:4) — owoce nie tylko bezużyteczne, lecz także gorzkie i szkodliwe (Księga Powtórzonego Prawa 32:32). Jej winogrona były trujące, a kiście gorzkie.

Znaczenie tego obrazu wyjaśnia Księga Ezechiela 15:8. Jerozolima dopuściła się niewierności: zdradziła Boga i odwróciła się od Niego. Ludzie, którzy wyznają religię, lecz nie żyją zgodnie z nią, postępują wbrew jej zasadom, oddalają się od niej i stają się jej zaprzeczeniem, należą do najbardziej bezużytecznych ludzi na świecie. Są jak sól, która utraciła smak i do niczego się już nie nadaje (Ewangelia Marka 9:50). Inne narody słynęły z siły militarnej albo mądrych rządów, z wojowania albo handlu, i zachowywały swoją pozycję. Naród żydowski był natomiast znany jako lud święty. Gdy utracił świętość i stał się niegodziwy, przestał być do czegokolwiek przydatny. Utracił godność i pożyteczność, stał się najbardziej poniżonym i pogardzanym narodem na ziemi, deptanym przez pogan. Daniel i inni bogobojni Żydzi byli bardzo pożyteczni dla swojego pokolenia. Jednak bałwochwalczy Żydzi tamtych czasów, a później Żydzi, którzy nie uwierzyli po głoszeniu Ewangelii, nie przynosili ogólnego pożytku i nie nadawali się do żadnej pracy.

Ponieważ stali się tacy, przeznaczono ich na opał (Księga Ezechiela 15:6). Ci, którzy nie wydają owoców ku chwale Bożej łaski, staną się paliwem dla ognia Jego gniewu. Jeśli nie oddadzą Mu chwały, Bóg i tak odbierze ją sobie przez ich los, a chwała ta jaśnieć będzie w ogniu, który na wieki pochłonie niepokutujących grzeszników. Bóg nie poniesie straty z powodu żadnego ze swoich stworzeń. Pan stworzył wszystko dla siebie, nawet bezbożnych, którzy w przeciwnym razie nie służyliby Mu, na dzień nieszczęścia (Księga Przysłów 16:4). Ci, którzy nie chcą oddać Mu chwały jako Bogu, któremu są ją winni, oddadzą Mu ją jako Bogu, który sądzi.

Ogień Bożego gniewu strawił już oba krańce narodu żydowskiego: Samarię i miasta Judy (Księga Ezechiela 15:4). Teraz wrzucono w ogień także Jerozolimę, leżącą pośrodku, aby spłonęła. Nie nadawała się do żadnej pracy i żaden ze sposobów, którymi Bóg dotąd się posługiwał, nie mógł już uczynić jej dla Niego pożyteczną.

Mieszkańcy Jerozolimy przypominali gałąź winorośli, która zmarniała i stała się bezużyteczna. Dlatego Pan mówi: „Wystąpię przeciwko nim” (Księga Ezechiela 15:7), udaremniając wszystkie ich plany, ponieważ oni wystąpili przeciwko Bogu, odrzucając Jego słowo i sprzeciwiając się Jego zamysłom.

Ich zguba była przesądzona. Bóg postanowił już doprowadzić kraj do całkowitego spustoszenia. Dlatego gdy uciekną przed jednym ogniem, pochłonie ich następny (Księga Ezechiela 15:7). Jeden sąd miał prowadzić do kolejnego, a każde ocalenie miało przynosić tylko krótką przerwę przed następnymi nieszczęściami. Od cierpienia we własnym kraju mieli przejść do cierpienia w Babilonii.

Ci, którzy uniknęli miecza, mieli umrzeć z głodu albo z powodu choroby. Gdy kończył się jeden babiloński najazd i sądzili, że najgorsze już minęło, wróg miał wrócić z jeszcze większą siłą, aż nic nie pozostałoby na miejscu. W ten sposób mieli poznać, że On jest Panem, Bogiem o potężnej mocy, gdy występuje przeciwko nim.

Bóg ukazuje, że jest Panem, kiedy do końca osądza swoich zatwardziałych wrogów, tak jak ukazuje to, gdy ratuje posłuszny Mu lud. Ci, przeciw którym Bóg zwraca swoje oblicze, mogą wyjść z jednego nieszczęścia niemal bez szwanku, lecz popadną w następne. Jeśli unikną dołu, wpadną w sidła (Księga Izajasza 24:18). Jeśli ujdą przed mieczem Chazaela, zginą od miecza Jehu (Pierwsza Księga Królewska 19:17), bo nieszczęście nieustannie ściga grzeszników.

Nawet jeśli opuszczą ogień ziemskich kar i umrą pozornie w pokoju, wciąż czeka ich ogień wieczny, który ich pochłonie. Gdy Bóg sądzi, ostatecznie zwycięża. Daje się poznać przez sądy, które wykonuje. Zobacz: Ewangelia Mateusza 3:10; Ewangelia Jana 15:6.