Księga Ezechiela 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy ze starszych Izraela przyszli do proroka i usiedli przed nim, aby za jego pośrednictwem prosić Pana o wskazówki (Księga Ezechiela 14:1). Prawdopodobnie nie byli to zwykli wygnańcy, którzy stale słuchali Ezechiela, lecz goście z Jerozolimy, przybyli do Babilonii w jakiejś sprawie, być może jako wysłannicy króla. Słyszeli o Ezechielu i chcieli sprawdzić, czy ma od Boga jakieś przesłanie, które mogłoby im pomóc.

Ich zewnętrzne oznaki szacunku mogły być szczere, ale ich serca były złe. Bóg wyjawił Ezechielowi, że ci ludzie oddawali cześć bożkom i traktowali go jak pogańską wyrocznię, chcąc jedynie zaspokoić swoją ciekawość. Możliwe nawet, że chcieli zastawić na niego pułapkę albo znaleźć coś, co wydawałoby się sprzeczne z proroctwami Jeremiasza, by móc zaatakować obu proroków.

Bóg powiedział, że ci ludzie umieścili swoje bożki w sercach. Oznacza to, że ich serca już oddały się fałszywym bogom, choć z zewnątrz mogli wyglądać na pobożnych. Niektórzy trzymają bożki w domach, inni zaś w sercach, gdzie prawdziwymi bogami stają się bogactwo, przyjemność albo własne „ja”. Bóg ostrzega: „Dzieci, strzeżcie się bożków”.

Postawili też przed sobą przeszkodę, o którą mieli się potknąć przez swój grzech. Ich własne bożki i grzeszne pragnienia stały się przyczyną ich upadku. Grzesznicy często sami stają się dla siebie kusicielami i niszczycielami, bo wciąż wybierają to, co ich zgubi. Ich serca mówiły niejako: „Ukochałem swoje bożki i nadal będę za nimi chodzić”.

Dlatego Bóg polecił Ezechielowi odpowiedzieć im ostrzeżeniem. Nie dlatego, że gardził nimi jako ludźmi, lecz dlatego, że każdy w Izraelu, kto pozostaje wierny bożkom, a mimo to przychodzi prosić Boga o pomoc, znieważa Go. Bóg odpowie takiemu człowiekowi stosownie do jego prawdziwego grzechu, a nie do pustych pozorów pobożności.

Bóg powiedział, że odpowie im stosownie do mnogości ich bożków. Oznacza to, że pozwoli im doświadczyć pełnych skutków ich własnych wyborów. Wyda ich na pastwę pragnień ich serc i pozwoli im trwać w grzechu, aż dopełni się jego miara. Postąpi też z nimi tak, jak zasługują na to czciciele bożków. Nieraz robi to, wydając ludzi na pastwę fałszywych bogów, których sami wybrali (Księga Sędziów 10:13–14).

Celem tego sądu było ujawnienie prawdziwego stanu domu Izraela oraz sprowadzenie na niego hańby i zguby, jeśli nie zawróci z drogi. Bóg sądzi ludzi według tego, jacy są w sercu, a nie według zewnętrznych pozorów. Ostatecznie to ich własne serca stają się sidłem, w które wpadają. Ich własny grzech, sumienie i wybory świadczą przeciwko nim. Jeśli Bóg ich chwyta, demaskuje lub potępia, dzieje się tak dlatego, że sami doprowadzili się do zguby.

Dom Izraela sam ściągnął na siebie zgubę, bo wszyscy odwrócili się od Boga, zwracając się ku bożkom. Wyróżniają się tu dwie sprawy. Po pierwsze, grzesznicy giną, ponieważ oddalają się od Boga. Po drugie, to oddalanie się zwykle dokonuje się za sprawą jakiegoś bożka, czyli czegoś stworzonego, co zajęło miejsce należne wyłącznie Bogu.

Ta odpowiedź Boga dotyczy całego domu Izraela, a także cudzoziemca mieszkającego pośród Izraelitów, który osiedlił się w ich kraju. Taki człowiek nie powinien sądzić, że Bóg usprawiedliwi jego kult bożków tylko dlatego, że jest to religia, w której się wychował. Nie powinien oczekiwać pomocy od proroków Izraela, jeśli naprawdę nie porzuci swoich bożków. Nawet ci, którzy przyłączają się do ludu Bożego, nie zostaną przyjęci, jeśli ich przemiana jest tylko zewnętrzna. Pozorne nawrócenie nie jest prawdziwym nawróceniem.

Ci ludzie odcinają się od Boga przez swoje przywiązanie do bożków. Zrywają z Nim więź i oddalają się od Niego. Ci, którzy lgną do bożków, odłączają się od Boga, a tylko tacy ludzie zostaną w końcu pozbawieni radości oglądania Go i życia z Nim. Mimo to przychodzą do proroków z oznakami szacunku i pytają o Boga, choć tak naprawdę chcą zaspokoić ciekawość, uciszyć sumienie albo zachować dobre pozory w oczach innych.

Bóg mówi, że sam odpowie takiemu człowiekowi. Niech Bóg rozprawi się z nim bezpośrednio, bo Jego odpowiedź przyniesie wstyd i przekonanie o winie. Nie przyjdzie ona przez słowa proroka, lecz przez Boże sądy. Bóg mówi: „Zwrócę się przeciwko temu człowiekowi”, co oznacza wielki gniew i stanowczą decyzję, by go powalić. Obłudnik chciał zachować twarz, a nawet zdobyć uznanie, lecz Bóg uczyni z niego przestrogę i przysłowie. Jego nędza stanie się pouczeniem dla innych i pokaże, co spotyka człowieka, który próbuje drwić z Boga.

Bóg usunie tego człowieka spośród swojego ludu. Zdemaskuje go i wyciągnie z tłumu. W ten sposób mówi: „Poznacie, że Ja jestem Panem”. Gdy obłudnicy zostają zdemaskowani, widzimy, że Bóg wie wszystko. Duszpasterze nie potrafią czytać w ludzkich sercach, ale Bóg potrafi. Gdy obłudnicy zostają ukarani, widzimy, że Bóg strzeże swojej czci i nie da się oszukać.

Ten sam sąd spada na fałszywych proroków, którzy zachęcają tych ludzi do udawanej pobożności. Mogą nie otrzymać od Ezechiela pokrzepiającej odpowiedzi, ale mogą poszukać innego proroka, który będzie im schlebiał. Jeśli to zrobią, powinni wiedzieć, że Bóg dopuścił, by ten zwodziciel sam został zwiedziony, i uczynił z tego część ich kary. Bóg nie jest źródłem grzechu, ale panuje nad wszystkim i często posługuje się jednym złym człowiekiem, by ukarać albo zwieść innego złego człowieka. Obaj odpowiadają za własne czyny, a zarazem Bóg wykorzystuje je jako sąd nad tymi, którzy na niego zasłużyli.

Pismo Święte podaje wyraźne przykłady takiego działania. Prorocy Achaba zostali zwiedzeni przez ducha kłamstwa, któremu Bóg pozwolił przez nich przemówić (Pierwsza Księga Królewska 22:23). Inni zostają wydani na pastwę potężnego zwiedzenia i wierzą kłamstwu, ponieważ nie umiłowali prawdy (Drugi List do Tesaloniczan 2:10–11). Na kłamliwego proroka czeka przerażający koniec: Bóg wyciągnie przeciwko niemu rękę i zniszczy go. Gdy posłuży się nim dla realizacji swojego sprawiedliwego zamiaru, osądzi go za niegodziwe zamiary.

Musimy pamiętać, że sądy Boga są bardzo głębokie i nie jesteśmy w stanie w pełni ich osądzić. Możemy nie potrafić odpowiedzieć każdemu krytykowi w sposób, który go zadowoli, ale nadejdzie dzień, gdy cały świat zobaczy, że Bóg ma rację. Tak będzie również w tym przypadku. Kara dla proroka schlebiającego obłudnikowi będzie odpowiadać karze dla obłudnika, który szuka tylko gładkich słów (Księga Izajasza 30:10). Ślepy przewodnik i ślepi naśladowcy wpadną do tego samego dołu.

Bóg udziela im więc dobrej rady, która ma uchronić ich przed tym strasznym sądem: „Nawróćcie się i odwróćcie od swoich bożków”. To, co oddziela ich od Boga, powinno oddzielić ich także od bożków. Skoro te bożki sprawiły, że Bóg zwrócił się przeciwko nim, oni również muszą odwrócić się od bożków: nie tylko je porzucić, ale odwrócić się od nich z odrazą i nienawiścią. Powinni odrzucić je jak coś naprawdę obrzydliwego. Wtedy będą mogli przyjść z prośbą o pomoc do Pana, a także stanąć przed Nim i przedstawić Mu swoją sprawę.

Dobrym skutkiem tego wszystkiego dla domu Izraela jest to, że fałszywi prorocy i ludzie jedynie udający pobożność zginą razem pod Bożym sądem. Czyniąc z niektórych przestrogę dla innych, Bóg chce skłonić cały naród do poprawy, tak aby dom Izraela już więcej nie odchodził od Niego (Księga Ezechiela 14:11). Kara dla jednych ma ostrzec innych i odwieść ich od grzechu. Gdy widzimy, co spotyka ludzi, którzy odwracają się od Boga, powinno nas to skłaniać do trwania blisko Niego.

Jeśli dom Izraela przestanie odchodzić od Boga, przestanie też się kalać. Grzech jest czymś, co kala. Sprawia, że grzesznik staje się odrażający w oczach czystego i świętego Boga, a gdy budzi się sumienie, plami również jego sumienie. Dlatego nie będą już skalani i będą mogli być Jego ludem, a On będzie ich Bogiem. Ci, których Bóg wprowadza do przymierza, czyli wiążącej relacji opartej na obietnicy, muszą najpierw zostać oczyszczeni ze skażenia grzechem. Oczyszczeni nie tylko unikną zguby, lecz także otrzymają wszystkie przywileje ludu Bożego.