Księga Wyjścia 31:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg zlecił wykonanie wielu starannych prac przy Przybytku, a lud miał dostarczyć potrzebne materiały. Kto jednak miał nadać im kształt? Mojżesz znał egipską wiedzę oraz słowa i wizje, które otrzymał od Boga, ale nie był szkolony w grawerowaniu ani hafcie. Możemy przypuszczać, że wśród Izraelitów byli ludzie zdolni i zręczni, ale całe życie spędzili w Egipcie jako niewolnicy, więc raczej nie zdobyli wprawy w tak precyzyjnym rzemiośle. Umieli wyrabiać cegły i pracować z gliną, lecz nie obrabiać złota ani szlifować drogich kamieni. Bez odpowiednich pracowników trudno byłoby wykonać to wszystko z należytą starannością, jeśli sam Bóg by ich nie zapewnił.

Bóg jednak ich zapewnia. Wskazuje, kto ma wykonać tę pracę, żeby nie było sporów o uznanie ani zazdrości wobec wybranych — wyboru dokonał sam Bóg. Besaleel z plemienia Judy został ustanowiony głównym rzemieślnikiem. Był wnukiem Chura, prawdopodobnie tego samego Chura, który pomagał podtrzymywać ręce Mojżesza (Księga Wyjścia 17) i razem z Aaronem przewodził ludowi podczas nieobecności Mojżesza (Księga Wyjścia 24:14). Bóg obdarzył tę rodzinę zaszczytem, choć chodziło o rzemieślniczą pracę fizyczną, ponieważ była wykonywana na potrzeby Jego Przybytku.

Oholiab z plemienia Dana został wyznaczony do pomocy Besaleelowi i miał być jego współpracownikiem (Księga Wyjścia 31:6). Dwóch pracowników potrafi zrobić więcej niż jeden. Później Chrystus posłał swoich uczniów po dwóch, aby budowali dzieło Ewangelii, a Pismo Święte mówi także o Jego dwóch świadkach. Plemię Dana cieszyło się mniejszym uznaniem, więc i jemu Bóg okazał szacunek. Dzięki temu Juda i Lewi nie mogły uchodzić za plemiona, które otrzymują wszystko, i żadna część ciała nie była pominięta ani pogardzana (Pierwszy List do Koryntian 12:24). Chiram, główny rzemieślnik pracujący przy świątyni Salomona, również pochodził z Dana (Druga Księga Kronik 2:14).

Do pracy przy różnych zadaniach związanych z Przybytkiem powołano też innych ludzi, którzy mieli działać pod kierunkiem tych dwóch (Księga Wyjścia 31:6). Gdy Bóg ma do wykonania jakieś dzieło, nigdy nie zabraknie ludzi, którzy mogą się go podjąć. Bóg zna zarówno serca, jak i umysły, i potrafi wyznaczyć właściwe osoby. Każdy, kto ma powody, by wierzyć, że Bóg powołał go do jakiegoś zadania, może podjąć je odważnie, bo Bóg wesprze tych, których wyznacza.

Bóg dał tym pracownikom potrzebne umiejętności. Mówi, że napełnił Besaleela Duchem Bożym (Księga Wyjścia 31:3) i że obdarzył mądrością serca wszystkich, którzy byli mądrzy (Księga Wyjścia 31:6). Zdolności potrzebne w codziennej pracy również są darem Boga. To On daje zarówno umiejętności, jak i możliwość ich rozwijania. Nawet praktyczna wiedza potrzebna w rolnictwie czy rzemiośle pochodzi od Niego i Jemu należy się za nią chwała (Księga Hioba 38:36; Księga Izajasza 28:26).

Bóg obdarza różnych ludzi różnymi darami, a czyni to dla dobra całego ciała — zarówno ludzkiej społeczności, jak i Kościoła. Mojżesz najlepiej nadawał się do kierowania Izraelem, Besaleel zaś lepiej nadawał się do budowy Przybytku. Różnorodne dary i usposobienia ludzi służą wspólnemu dobru. Jedna osoba jest przygotowana do jednego rodzaju służby, inna do odmiennego, a wszystko to pochodzi od tego samego Ducha (Pierwszy List do Koryntian 12:11). Powinno nas to chronić przed pychą, zazdrością, pogardą i egoistyczną rywalizacją, a także umacniać wzajemną miłość.

Tych, których Bóg powołuje do jakiegoś zadania, albo uzna za odpowiednich do jego wykonania, albo sam ich do niego przygotuje. Jeśli Bóg powierza zadanie, daje też potrzebne zdolności, w takiej mierze, jakiej wymaga dana praca. W tym przypadku chodziło o wykonanie Przybytku i jego wyposażenia, które wymieniono w kolejnych wersetach (Księga Wyjścia 31:7). Dlatego ci ludzie otrzymali umiejętność pracy ze złotem, srebrem i brązem.

Kiedy Chrystus posłał apostołów, by budowali przybytek Ewangelii, dał im swojego Ducha, aby mogli mówić językami, których wcześniej się nie uczyli, i opowiadać o wielkich dziełach Boga. Ich praca nie dotyczyła metali, lecz ludzi. Otrzymali jeszcze większe dary, bo przybytek, którego budowę wspierali, był lepszy i trwalszy — jak mówi apostoł, był „większym i doskonalszym przybytkiem” (List do Hebrajczyków 9:11).