Księga Wyjścia 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg zamierzył, by przybytek ukazywał Jego obecność pośród ludu, a zarazem był miejscem, w którym lud oddawał Mu cześć. Izraelici nie mieli wchodzić do samego przybytku, bo wchodzili tam tylko kapłani, słudzy Boga. Lud przychodził natomiast na dziedziniec przed przybytkiem i stawał tam jako zwykli czciciele.

Na dziedzińcu miał stanąć ołtarz. Ludzie mieli przynosić na niego swoje ofiary, a kapłani składać je Bogu. Ołtarz uświęcał te dary, czyli przeznaczał je do służby Bogu. W ten sposób lud służył Bogu, a On znad przebłagalni udzielał mu odpowiedzi. Tak budowała się więź między Bogiem a Izraelem.

W tym fragmencie Mojżesz otrzymuje wskazówki dotyczące rozmiarów ołtarza, jego kształtu, rogów, materiałów i części, a także rusztu, drążków do przenoszenia oraz wzoru, który mu ukazano. Ołtarz miał być kwadratowy (Księga Wyjścia 27:1). Na jego rogach miały być rogi ołtarza (Księga Wyjścia 27:2), które służyły zarówno ozdobie, jak i praktycznym celom. Do tych rogów przywiązywano sznurami zwierzęta ofiarne, a ludzie zagrożeni niebezpieczeństwem nieraz szukali przy nich schronienia.

Ołtarz miał być wykonany z drewna pokrytego brązem (Księga Wyjścia 27:1; Księga Wyjścia 27:2). Również wszystkie jego przybory miały być z brązu (Księga Wyjścia 27:3). Wewnątrz, mniej więcej w połowie wysokości ołtarza, miał być umieszczony ruszt, na którym podtrzymywano ogień i palono ofiarę (Księga Wyjścia 27:4; Księga Wyjścia 27:5). Ruszt przypominał plecioną siatkę lub sito i był otwarty, aby ogień dobrze płonął, a popiół spadał do pustej przestrzeni wewnątrz ołtarza.

Ołtarz miał mieć także drążki do przenoszenia (Księga Wyjścia 27:6; Księga Wyjścia 27:7). Na koniec Mojżesz otrzymuje polecenie, by wszystko wykonać według wzoru, który mu ukazano (Księga Wyjścia 27:8).

Ten ołtarz z brązu wskazuje na śmierć Chrystusa, który złożył ofiarę przebłagalną za nasze grzechy i dokonał za nie zadośćuczynienia. Gdyby drewna nie osłaniał brąz, ogień z nieba by je strawił. Podobnie ludzka natura Chrystusa nie mogłaby znieść gniewu Boga, gdyby nie była podtrzymywana przez moc Bożą.

Chrystus poświęcił samego siebie dla swojego Kościoła jako jego ołtarz (Ewangelia Jana 17:19), a przez swoje pośrednictwo uświęca codzienną służbę swojego ludu. Jego lud ma też prawo spożywać z tego ołtarza (List do Hebrajczyków 13:10), bo służy przy nim jako duchowi kapłani. Grzesznicy uciekają się do rogów tego ołtarza, gdy ściga ich sprawiedliwość, i znajdują tam bezpieczeństwo dzięki złożonej na nim ofierze.