Księga Wyjścia 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Zadbano tu o to, by pamięć o tym wydarzeniu pozostała żywa.

Po pierwsze, Izrael miał pamiętać, że Bóg oszczędził ich pierworodnych, gdy zgładził pierworodnych Egiptu. W dowód wdzięczności za to szczególne miłosierdzie pierworodni z każdego pokolenia mieli być poświęcani Bogu jako Jego własność (Księga Wyjścia 13:2), a później wykupywani od Niego (Księga Wyjścia 13:13). Bóg, który jest właścicielem wszystkich stworzeń, bo je powołał do istnienia, w szczególny sposób rościł sobie prawo do pierworodnych Izraela, ponieważ ich ocalił: mieli być Mu poświęceni. Rodzice nie mieli uważać pierworodnego za w pełni należącego do nich, zanim najpierw uroczyście nie oddali go Bogu, nie uznali Jego prawa do niego, a następnie nie otrzymali go z powrotem za ustaloną cenę.

Warto zauważyć tu trzy rzeczy. Po pierwsze, każde szczególne miłosierdzie, dzięki któremu zostaliśmy ocaleni, powinno skłaniać nas do oddawania Bogu szczególnej czci. Powinniśmy przynajmniej okazywać Mu wdzięczne oddanie przez akty uwielbienia i miłosierdzia, gdy ocalało nasze życie lub życie naszych dzieci. Po drugie, Bóg jest pierwszy i najlepszy, dlatego należy Mu się od nas to, co pierwsze i najlepsze. Powinniśmy oddawać to, co najdroższe, Temu, który zasługuje na naszą najgłębszą miłość. Pierworodni byli radością i nadzieją rodziny, dlatego Bóg mówi: „Będą należeć do Mnie”. Pokazujemy, że kochamy Boga najbardziej, tak jak powinniśmy, gdy jesteśmy gotowi rozstać się z tym, co na tym świecie kochamy najbardziej.

Po trzecie, wskazuje to na wspólnotę pierworodnych, tych, którzy zostali poświęceni Bogu (List do Hebrajczyków 12:23). Chrystus jest pierworodnym pośród wielu braci i sióstr (List do Rzymian 8:29), a przez zjednoczenie z Nim wszyscy odrodzeni, narodzeni z góry, również zostają zaliczeni do grona pierworodnych. Mają udział w godności i władzy, a skoro są dziećmi, są też dziedzicami.

Po drugie, mieli zachować żywą pamięć o wyjściu z Egiptu: mieli pamiętać o tym dniu (Księga Wyjścia 13:3). Powinni obchodzić go jako najważniejszy dzień w swoim życiu, jak narodziny narodu albo dzień osiągnięcia pełnoletności, gdy przestali być niewolnikami. Podobnie należy pamiętać o dniu zmartwychwstania Chrystusa, bo w Nim zostaliśmy podniesieni z więzienia śmierci. Pismo nie mówi wprost, którego dnia roku Chrystus zmartwychwstał, tak jak Mojżesz wskazał Izraelitom dzień wyjścia z Egiptu, aby mogli co roku go upamiętniać. Mówi jednak bardzo wyraźnie, w który dzień tygodnia to się wydarzyło, pokazując, że o tym większym wybawieniu należy pamiętać co tydzień. Powinni pamiętać o tym, bo Bóg wyprowadził ich swoją potężną ręką. Im wyraźniej w jakimś ocaleniu objawia się moc Boga, tym bardziej zasługuje ono na pamięć.

Aby pamięć o tym wydarzeniu nie zatarła się, mieli obchodzić Święto Przaśników (Księga Wyjścia 13:5–7). Nie wystarczyło pamiętać o tym w myślach. Mieli świętować zgodnie ze sposobem ustanowionym przez Boga. Tak samo w czasach Ewangelii mamy nie tylko pamiętać o Chrystusie, lecz także czynić to na Jego pamiątkę. Zwróćmy uwagę, jak surowy był zakaz dotyczący zakwasu (Księga Wyjścia 13:7). Nie wolno im było nie tylko jeść niczego zakwaszonego, ale też nie mogło być tego widać nigdzie w ich domach. Później Żydzi przestrzegali tego, usuwając przed Paschą każdy kawałek zakwaszonego chleba. Palili go, zakopywali, rozkruszali i rozsypywali, a przy zapalonych świecach przeszukiwali każdy zakamarek, żeby upewnić się, że nic nie zostało. Ta dokładna i surowa zasada miała dwa cele. Nadawała świętu większą uroczystość, tak aby dzieci zauważyły, ile wysiłku się wkłada w jego obchody, i zapytały o przyczynę. Uczy nas też, jak starannie powinniśmy usuwać wszelki grzech (Pierwszy List do Koryntian 5:7).

Mieli również uczyć dzieci znaczenia tego święta i opowiadać im o ocaleniu z Egiptu (Księga Wyjścia 13:8). Widzimy tu, że dzieci powinny od najmłodszych lat poznawać Boga. To dawne polecenie dotyczące katechezy, czyli jasnego nauczania dzieci wiary. Bardzo pożyteczne jest też to, by od wczesnego dzieciństwa poznawały biblijne opowieści. Ze względu na cześć należną Bogu i dobro naszych dzieci powinniśmy opowiadać im o wielkich dziełach, których Bóg dokonał dla swojej wspólnoty, zarówno tych, które widzieliśmy za naszych dni, jak i tych, o których słyszeliśmy od naszych ojców. W tym dniu, czyli w dniu święta, mieli opowiedzieć o tym swoim synom. Podczas obchodów tego święta mieli wyjaśniać jego znaczenie. Wszystko jest piękne we właściwym czasie.

Pascha została ustanowiona jako znak i pamiątka, aby prawo Boga pozostało na ich ustach. Powinniśmy zachowywać pamięć o dziełach Boga, by Jego prawo nadal na nas oddziaływało. Ci, którzy noszą prawo Boga w sercu, powinni mieć je także na ustach, często o nim mówić, aby umacniać siebie i pouczać innych.