Księga Estery 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Król, zadowolony z uczty, i rozgniewany Haman zasiadają przy stole Estery. Król po raz trzeci ponagla Esterę, by powiedziała, czego pragnie. Ponownie obiecuje, że spełni jej prośbę, i wyraźnie chce poznać jej życzenie (Księga Estery 7:2). Gdyby zapomniał, że Estera ma o coś poprosić, i nie zapytał jej ponownie, mogłoby jej być trudno poruszyć ten temat. Król jednak pamiętał, a trzykrotnie powtórzona obietnica zobowiązywała go do spełnienia jej prośby.

W końcu Estera zaskakuje króla swoją prośbą. Nie prosi o bogactwo, zaszczyty ani awans dla kogoś bliskiego, czego król mógł się spodziewać. Prosi o ocalenie własnego życia i życia swojego ludu, by uchronić ich przed śmiercią i zagładą (Księga Estery 7:3, Księga Estery 7:4). Nawet obcy człowiek czy przestępca zazwyczaj może błagać o życie. Jakże poruszające jest więc to, że żona i przyjaciółka musi prosić o ocalenie. „Proszę, daruj mi życie, o które błagam, i ocal mój lud, o który Cię proszę”.

Są dwa powody, dla których życie niewinnych ludzi jest szczególnie cenne i warte ocalenia, nawet za wielką cenę. Pierwszym jest pozycja. Gdy zagrożone jest życie osoby zasiadającej na tronie, trzeba działać natychmiast. Takie było życie Estery. Mówi ona w istocie: „Jeśli cokolwiek znaczy dla Ciebie życie żony najbliższej Twojemu sercu, teraz jest czas, by to okazać, bo grozi mi śmierć”. Drugim powodem jest liczba zagrożonych osób. Jeśli niebezpieczeństwo zagraża wielu ludziom, bardzo wielu, a żaden z nich na nie nie zasłużył, nie wolno zwlekać ani szczędzić wysiłków, by powstrzymać krzywdę. Estera mówi: „Nie proszę o ocalenie jednego czy dwóch przyjaciół, lecz mojego ludu, całego narodu, który jest mi drogi”.

By głębiej poruszyć króla, Estera dodaje jeszcze dwa argumenty. Po pierwsze, mówi, że ją i jej lud sprzedano. Nie sprzedali się sami, popełniając przestępstwo przeciwko państwu. Zostali wydani, by zaspokoić pychę i żądzę zemsty jednego człowieka. Po drugie, podkreśla, że sprzedano ich nie tylko do niewoli, lecz na śmierć. Gdyby sprzedano ich w niewolę, mówi, może nie protestowałaby. Z czasem mogliby odzyskać wolność, a król i tak nie zrobiłby dobrego interesu, bo utrata tak wielu pożytecznych pracowników przyniosłaby królestwu większe straty, niż zysk ze sprzedaży. Prześladowanie dobrych ludzi jest nie tylko grzeszne, lecz także nierozsądne i szkodzi zarówno władcom i państwom, jak i samym prześladowanym.

Tym razem jednak nie chodzi o niewolę. Estera mówi: „Sprzedano nas, by nas zniszczyć, zabić i zgładzić”. W takiej sytuacji trzeba zabrać głos. Odwołuje się do słów dekretu, który zmierzał wyłącznie do zagłady jej ludu (Księga Estery 3:13). Jeśli w królu pozostała choć odrobina wrażliwości, te słowa powinny go poruszyć i zmiękczyć jego serce.

Król jest oszołomiony słowami Estery i pyta: „Kto to jest i gdzie jest ten człowiek, który ośmielił się tak postąpić?”. Nie może uwierzyć, że ktoś zaplanował zabójstwo królowej i wszystkich jej bliskich. „Kim jest ten człowiek, ten potwór? Kto napełnił jego serce taką myślą?”. Po pierwsze, dziwi się, że ktoś mógł być tak zły, by w ogóle coś takiego wymyślić. To serce z pewnością napełnił Szatan. Po drugie, nie może pojąć, że ktoś mógł być tak zuchwały, by dopuścić się takiej niegodziwości.

Powinniśmy pamiętać o dwóch rzeczach. Po pierwsze, trudno sobie wyobrazić, jak wiele straszliwego zła istnieje na świecie. Kto ośmiela się podważać istnienie Boga i Jego panowanie, szydzić z Jego słowa, znieważać Jego imię, prześladować Jego lud i nadal sprzeciwiać się Jego sądowi? Tacy ludzie naprawdę istnieją, a myśl o nich powinna budzić w nas drżenie (Księga Psalmów 119:53). Po drugie, czasem z przerażeniem odkrywamy zło, którego sami się dopuściliśmy. Aswerus dziwi się niegodziwości, na którą sam pozwolił, bo zgodził się na krwawy dekret przeciwko Żydom. Estera mogłaby mu słusznie powiedzieć: „To ty jesteś tym człowiekiem”.

Estera wskazuje na Hamana i nazywa go wprost przed królem: „Tym nikczemnym przeciwnikiem i wrogiem jest Haman” (Księga Estery 7:6). To on zaplanował ich zabójstwo. Co gorsza, haniebnie wciągnął króla w tę zbrodnię, choć król nie rozumiał, na co się zgadza.

Haman szybko pojmuje, jak wielkie grozi mu niebezpieczeństwo. Boi się króla i królowej, i ma ku temu powody. Królowa go oskarża, król go osądza, a przeciwko niemu świadczy też jego własne sumienie. Nieoczekiwany obrót spraw, który tego samego ranka przyniosła mu Opatrzność, mógł tylko spotęgować jego strach. Zaproszenie na ucztę przy winie nie sprawia mu już radości. Znalazł się w pułapce, choć sądził, że jest bezpieczny i ma wszystko, czego pragnie. Sam wpadł w sidła.