Księga Estery 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Odpis tego dekretu dotyczącego powyższych wydarzeń jest następujący: Wielki król Artakserkses przesyła pozdrowienia stu dwudziestu siedmiu państwom od Indii aż do Etiopii, przełożonym krain i tym, którzy są z nami jednej myśli.

Wielu z tych, którzy dzięki nadzwyczajnej łaskawości dobroczyńców zostali podniesieni do niezwykłej godności, zapragnęło jeszcze czegoś większego.

Usiłują nie tylko wyrządzać zło naszym poddanym, na których szczęście nie mogą patrzeć, lecz także knują zdradę przeciw swoim własnym dobroczyńcom.

Nie tylko usuwają wdzięczność spośród ludzi, lecz także, rozzuchwaleni pochwałami tych, którzy nie znają dobra, sądzą, że unikną karzącej sprawiedliwości wszystkowiedzącego Boga.

Często też namowa przyjaciół, którym powierzono zarządzanie sprawami, czyniąc tych, którzy sprawują władzę, odpowiedzialnymi za niewinną krew, wikła ich w niepowetowane klęski.

W ten sposób kłamliwym rozumowaniem nikczemności oszukują szczerą życzliwość panujących.

I możecie zauważyć – niekoniecznie w starożytnych kronikach, które ogłosiliśmy, lecz o wiele więcej, patrząc na to, co jest przed stopami – ile zła dzieje się z powodu zepsucia ludzi niegodnie rządzących.

Na przyszłość trzeba zwrócić na to uwagę, a w ten sposób sprawimy, że królestwo będzie niezamącone, pełne pokoju dla wszystkich ludzi,

a przy dokonywaniu zmian, które narzucają się jako oczywiste, rozsądzimy, zawsze kierując się większą łagodnością.

Tak to Haman, syn Hammedaty, Macedończyk, co prawda obcy perskiemu pokrewieństwu i bardzo daleki od naszej dobroci, znalazł u nas gościnę i do tego stopnia spotkał się z życzliwością,

którą mieliśmy wobec całego ludu, że nazywali go naszym ojcem i wszyscy oddawali mu pokłon, bo osiągnął drugie miejsce przy tronie królewskim.

Jednak nie ujarzmił żądzy wielkości, ale rozmyślał nad tym, jak pozbawić nas panowania i życia.

Naszego zaś wybawcę i stałego dobroczyńcę Mardocheusza i Esterę, wspólniczkę bez skazy we władzy królewskiej, wraz z całym ich ludem starał się doprowadzić do zguby podstępnymi, dobrze przemyślanymi sposobami.

Tak spodziewał się, przez ujarzmienie nas osamotnionych, przenieść panowanie z Persów na Macedończyków.

My jednak stwierdzamy, że Żydzi wydani na zagładę przez tego trzykroć zbrodniczego człowieka nie są złoczyńcami, lecz rządzą się najbardziej sprawiedliwymi prawami,

i że są synami najwyższego, żywego Boga, który, dobrze kierując zarówno nami, jak i naszymi przodkami, najlepiej utwierdza nasze królestwo.

Dobrze więc zrobicie, jeśli nie będziecie zważać na listy nadesłane przez Hamana, syna Hammedaty,

który za to, że się tego dopuścił, zawisł na drzewie u bram Suzy wraz z całym swoim domem, ponieważ wszechwładny Bóg bezzwłocznie wymierzył mu sprawiedliwy wyrok.

A odpis tego listu wystawcie na widok publiczny, w każdym miejscu pozwalając Żydom jawnie posługiwać się ich własnymi prawami.

Pomóżcie im, aby mogli odeprzeć tych, którzy ich napadną w chwili ucisku, dnia trzynastego dwunastego miesiąca Adar, w tym samym dniu.

Ten bowiem dzień wszechwładny Bóg przeznaczył na radość ludu wybranego zamiast na jego zagładę.

Dlatego i wy wśród waszych świąt określonych imiennie obchodźcie ten pamiętny dzień z wszelkimi biesiadami –

aby on i teraz, i potem był dla nas i dla życzliwych Persów pamiątką wybawienia, a dla spiskujących przeciw nam – przypomnieniem zguby.

Każde zaś miasto czy okręg, bez wyjątku, który by tego nie spełnił, będzie wydany w gniewie na pastwę włóczni i ognia i będzie uważany nie tylko za niedostępny dla ludzi, lecz także za najbardziej wrogi dla zwierząt i ptaków.