Księga Estery 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Dowiadujemy się tutaj, jak wielki i potężny był król Achaszwerosz. Panował nad ogromnym imperium, obejmującym zarówno ląd, jak i wyspy, i czerpał z niego wielkie dochody. Oprócz zwykłych podatków pobieranych przez królów perskich (Księga Ezdrasza 4:13) nałożył na poddanych dodatkową daninę, by zaspokoić jakąś ważną potrzebę wymagającą znacznych środków (Księga Estery 10:1).

Błogosławieństwem jest to, że na naszej wyspie podatki nakładają tylko ci, których lud wybrał na swoich przedstawicieli. Nie jest ona wyzyskiwana ani uciskana przez władcę absolutnego, jak dzieje się w niektórych sąsiednich krajach. Oprócz tego przykładu wielkości Achaszwerosza można by wymienić wiele innych jego potężnych czynów. Nie należą one jednak do wydarzeń, które trzeba odnotować w tej świętej historii, skupiającej się na Żydach i wspominającej inne narody tylko wtedy, gdy ich sprawy wiążą się ze sprawami Żydów.

Pozostałe czyny zapisano w kronikach perskich (Księga Estery 10:2), lecz te kroniki dawno już zaginęły i popadły w zapomnienie. Pismo Święte trwa, cieszy się czcią i pozostaje żywe, a przetrwa aż do końca czasów. Gdy królestwa ludzkie, królowie i imperia zostaną obrócone wniwecz, a pamięć o nich przeminie (Księga Psalmów 9:6), królestwo Boże pośród ludzi oraz zapisy dotyczące tego królestwa przetrwają tak długo, jak istnieje niebo (Księga Daniela 2:44).

Dowiadujemy się także, jak wielki i dobry był Mardocheusz. Dobrze jest widzieć, że cnota i oddanie zostają w ten sposób uhonorowane. Po pierwsze, był wielki. Zajmował miejsce u boku króla jako człowiek, któremu ten ufał najbardziej i którego szczególnie sobie upodobał. Mardocheusz przez długi czas z zadowoleniem zasiadał w bramie królewskiej, aż w końcu został wyniesiony na czołowe miejsce w radzie króla.

Ludzie prawdziwie wartościowi mogą przez jakiś czas pozostawać w ukryciu, lecz często w końcu zostają dostrzeżeni i awansują. Opis tego, jak Mardocheusz doszedł do takiej pozycji, zapisano w kronikach królestwa, ponieważ było to ważne wydarzenie i pomagało wyjaśnić wielkie sukcesy króla. Król nie dokonał tak wielkich rzeczy, zanim Mardocheusz nie stanął u jego boku.

Mardocheusz był wielki także wśród Żydów (Księga Estery 10:3). Nie tylko przewyższał ich rangą i godnością, ale był im bliski i drogi. Głęboko go szanowali. Nie zazdrościli mu awansu, lecz cieszyli się nim i dawali mu rzeczywisty wpływ na swoje sprawy, powierzając mu kierowanie swoimi sprawami.

Był nie tylko wielki, ale i dobry, i to bardzo, ponieważ czynił dobro. Jego dobroć czyniła go naprawdę wielkim, a wielkość dawała mu więcej sposobności do czynienia dobra. Gdy król go awansował, Mardocheusz nie odciął się od swojego ludu, Żydów, ani nie wstydził się z nim utożsamiać, choć byli obcymi, wygnańcami i ludźmi rozproszonymi, wzgardzonymi przez innych. Nadal nazywał siebie Mardocheuszem Żydem i niewątpliwie trwał przy żydowskiej wierze i jej praktykach. Nie zaszkodziło mu to w karierze ani nie uznano tego za ujmę.

Nie wykorzystywał też swojej pozycji, by pomnażać własny majątek ani zgromadzić majątku dla siebie i rodziny, czego wielu ludzi przede wszystkim pragnie po objęciu wysokiego urzędu. Zamiast tego troszczył się o dobro swojego ludu i temu poświęcał swoją pracę. Wykorzystywał swoją władzę, majątek i wpływy u króla i królowej dla dobra ogółu.

Nie tylko czynił dobro, lecz robił to z pokorą i życzliwością. Łatwo było się do niego zbliżyć, był uprzejmy i przyjazny. Każdemu, kto do niego przychodził, mówił słowa pokoju. Od ludzi zamożnych i sprawujących władzę oczekuje się przede wszystkim dobrych czynów, ale życzliwe słowa również wiele znaczą i sprawiają, że dobre uczynki są przyjmowane z większą wdzięcznością.

Nie faworyzował też jednej grupy swojego ludu kosztem innej ani nie otaczał jednych szczególnymi względami, pozostawiając innych bez wsparcia i skazując na krzywdę. Niezależnie od różnic między nimi zachowywał się wobec wszystkich jak wspólny ojciec. Dał się poznać i zyskał szacunek wielu swoich rodaków, nie patrząc z góry na zwykłych ludzi, a wszystkim ich potomkom życzył pokoju, bez żadnych wyjątków. Pokorą i życzliwością zdobył przychylność wszystkich.

Dzięki Bogu cieszymy się takim rządem, który troszczy się o dobro naszego ludu i życzy pokoju wszystkim jego dzieciom. Niech Bóg zachowa go na długo, bardzo długo, i pozwoli nam, pod jego szczęśliwą opieką i kierownictwem, prowadzić spokojne i ciche życie w pobożności, uczciwości i miłości.