Księga Powtórzonego Prawa 3:12 – znaczenie i zastosowanie

Po ukazaniu, jak podbito ziemię, na której teraz mieszkali Izraelici, Mojżesz wyjaśnia, jak podzielono ją między Rubenitów, Gadytów i połowę plemienia Manassesa, jak opisano wcześniej w Księdze Liczb 32. Przypomina tamte wydarzenia i wymienia konkretne części ziemi przydzielone poszczególnym plemionom, szczególnie udział przypadający połowie plemienia Manassesa. Plemię to podzielono w nietypowy sposób: potomkowie Józefa zostali podzieleni na Efraima i Manassesa, a samo plemię Manassesa podzielono ponownie. Jedna jego połowa zamieszkała na wschód od Jordanu, a druga na zachód.

Wschodnią połowę plemienia podzielono następnie na dwie duże grupy rodowe, z których każda otrzymała własną ziemię: Jair w Księdze Powtórzonego Prawa 3:14, a Machir w Księdze Powtórzonego Prawa 3:15. Być może w tych podziałach i mniejszych przydziałach ziemi poszczególnym rodom spełniała się wcześniejsza zapowiedź Jakuba dotycząca niewielkiego rozmiaru tego plemienia. Baszan nazywano ziemią olbrzymów, ponieważ niegdyś tam mieszkali, choć Og był ostatnim z nich. Wygląda na to, że olbrzymy te utraciły swoją ziemię wcześniej niż inni. Ci, którzy ufali własnej sile i zrażali do siebie wszystkich, przekonali się, że wszyscy stali się ich wrogami. Zginęli i zeszli do grobu, choć wcześniej budzili postrach wśród potężnych tego świata, w krainie żyjących.

Mojżesz przypomina też warunek związany z przydziałem ziemi, uzgodniony już wcześniej w Księdze Powtórzonego Prawa 3:18–20. Izraelici mieli wysłać za Jordan silny oddział, który poprowadzi walkę o podbój Kanaanu. Nie mieli wracać, by osiąść z rodzinami, choć po zakończonej kampanii mogli na pewien czas wrócić zimą. Mieli to zrobić dopiero wtedy, gdy zobaczą, że ich bracia osiedlili się we własnej ziemi, tak jak oni osiedlili się w swojej. Uczono ich w ten sposób, by troszczyli się nie tylko o własne sprawy, lecz także o sprawy innych (List do Filipian 2:4). Izraelicie nie przystoi samolubstwo ani stawianie prywatnego zysku ponad dobro całego ludu. Gdy sami zaznajemy odpoczynku, powinniśmy pragnąć, by nasi bracia również go zaznali, i być gotowi im w tym pomóc. Nie zostaliśmy stworzeni wyłącznie dla siebie, lecz należymy do siebie nawzajem. Dobry człowiek nie może w pełni cieszyć się spokojem swojej rodziny, jeśli nie widzi pokoju w Izraelu (Księga Psalmów 128:6).