Księga Powtórzonego Prawa 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Błogosławieństwa zostały wymienione przed przekleństwami z dwóch powodów. Po pierwsze, pokazuje to, że Bóg nie jest skory do gniewu, lecz chętnie okazuje miłosierdzie. Powiedział, a nawet przysiągł, że o wiele bardziej pragnie, abyśmy byli posłuszni i żyli, niż grzeszyli i umierali. Raduje się, gdy może błogosławić.

Po drugie, zarówno obietnice, jak i ostrzeżenia mają nas prowadzić do wypełniania naszych obowiązków. Lepiej jednak, gdy do dobra pociąga nas dziecięca nadzieja na Bożą przychylność, niż gdy zmusza nas do niego strach przed Jego gniewem. Najlepsze posłuszeństwo rodzi się z radości z Bożej dobroci.

Oto warunki obiecanego błogosławieństwa. Izraelici mieli uważnie słuchać głosu Boga (Księga Powtórzonego Prawa 28:1–2), czyli słuchać Go przez Jego słowo i dokładać wszelkich starań, by poznawać Jego wolę (Księga Powtórzonego Prawa 28:13). Mieli także być posłuszni i wypełniać wszystkie Jego przykazania. Posłuszeństwo wymaga najpierw uważnego słuchania. Mieli przestrzegać Jego przykazań (Księga Powtórzonego Prawa 28:9) i chodzić Jego drogami nie tylko od czasu do czasu, lecz przez całe życie.

Nie mieli zbaczać ani w prawo, ani w lewo, czy to ku zabobonom, czy ku jawnemu grzechowi. Przede wszystkim nie wolno im było iść za innymi bogami (Księga Powtórzonego Prawa 28:14), bo właśnie ten grzech najłatwiej mogli popełnić i nim najbardziej obrazić Boga. Jeśli zachowaliby prawdziwą religię w swoich domach i w całym narodzie, zarówno przez zewnętrzne praktyki, jak i szczerą wiarę w sercu, Bóg z pewnością by im błogosławił.

Obiecane błogosławieństwo polegało na tym, że Boża opatrzność miała zapewnić im pomyślność we wszystkich sprawach doczesnych. O błogosławieństwach powiedziano, że ich dosięgną (Księga Powtórzonego Prawa 28:2). Dobrzy ludzie czasem czują się niegodni i myślą, że błogosławieństwo im się nie należy, a jednak ono ich odnajdzie. W dniu sądu błogosławieństwo dosięgnie sprawiedliwych, którzy powiedzą: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Cię?” (Ewangelia Mateusza 25:37).

Wymieniono kilka konkretnych dziedzin życia. Po pierwsze, mieli być bezpieczni i zaznawać spokoju. Błogosławieństwo miało im towarzyszyć zarówno w mieście, jak i na polu (Księga Powtórzonego Prawa 28:3). Niezależnie od tego, czy mieszkali w mieście, czy na wsi, czy zajmowali się handlem, czy uprawą roli, Bóg miał strzec ich przed niebezpieczeństwem i obdarzać tym, co potrzebne w ich pracy. Błogosławieństwo miało im także towarzyszyć w podróży, przy każdym wyjściu i powrocie (Księga Powtórzonego Prawa 28:6). Bóg miał chronić ich samych i zapewniać powodzenie ich pracy.

Przypomina nam to, jak bardzo w każdej chwili zależymy od Boga, jeśli chodzi o bezpieczeństwo i wygodę w doczesnym życiu. Potrzebujemy Go na każdym kroku. Bez Jego ochrony nie jesteśmy bezpieczni, a bez Jego przychylności nie zaznajemy spokoju. Jeśli jednak nam błogosławi, dobrze nam się wiedzie, dokądkolwiek pójdziemy.

Po drugie, ich rodziny miały się rozwijać i rozkwitać. „Błogosławiony będzie owoc twego łona” (Księga Powtórzonego Prawa 28:4), a Bóg miał pomnożyć ich liczbę (Księga Powtórzonego Prawa 28:11). Spełniała się w ten sposób obietnica dana Abrahamowi: jego potomstwo miało być liczne jak gwiazdy, a Bóg miał być ich Bogiem. Owocowi ich łona nie można było udzielić większego ani cenniejszego błogosławieństwa. Zobacz Księgę Izajasza 61:9.

Po trzecie, mieli być zamożni i mieć pod dostatkiem dobrych rzeczy tego życia. Nie otrzymywali tych darów wyłącznie po to, by się nimi cieszyć, lecz także po to, by oddawać nimi cześć Bogu i z radością Mu służyć, trwając w posłuszeństwie. Błogosławieństwo miało spoczywać na wszystkim, co posiadali poza domem: na plonach i stadach (Księga Powtórzonego Prawa 28:4, 11), zwłaszcza na krowach i owcach, którym Bóg miał błogosławić ze względu na nich, tak aby stawały się dla nich źródłem błogosławieństwa. Bóg obiecał im deszcz we właściwym czasie, nazywając go swoim dobrym skarbem (Księga Powtórzonego Prawa 28:12), bo to dzięki strumieniowi płynącemu od Boga ziemia wydaje plony (Księga Psalmów 65:9). Powinniśmy pamiętać, że nasz codzienny chleb pochodzi z Bożego dobrego skarbca, i dziękować Mu za niego. Jeśli Bóg wstrzyma deszcz, szybko zmarnieją zarówno plony, jak i zwierzęta.

Błogosławieństwo miało obejmować także to, co mieli w domu: kosz i zapasy (Księga Powtórzonego Prawa 28:5), czyli zgromadzoną żywność i spichlerze (Księga Powtórzonego Prawa 28:8). Gdy przynosili dobra do domu, Bóg miał im błogosławić, a nie niszczyć ich, jak czasem czyni (Księga Aggeusza 1:6, 9). Zależymy od Boga nie tylko w sprawie corocznych plonów z pola, lecz także codziennego chleba z kosza i zapasów. Dlatego uczymy się prosić o niego każdego dnia.

Po czwarte, mieli odnosić powodzenie we wszystkich swoich zajęciach, co miało przynosić im trwałą radość. „Pan rozkaże błogosławieństwu” — i tylko On może to uczynić — aby spoczęło na nich nie tylko w tym, co mieli, lecz także w tym, co robili, w każdej pracy, do której przykładali rękę (Księga Powtórzonego Prawa 28:8). Pokazuje to również, że nawet będąc zamożni, nie mieli popadać w bezczynność. Nadal mieli podejmować pożyteczną pracę, a Bóg miał uznawać ich trud i błogosławić dziełu ich rąk (Księga Powtórzonego Prawa 28:12). To błogosławieństwo Pana dla pilnych rąk przynosi bogactwo i pozwala je zachować (Księga Przysłów 10:4, 22).

Po piąte, mieli cieszyć się szacunkiem sąsiadujących narodów (Księga Powtórzonego Prawa 28:1). „Pan, twój Bóg, wywyższy cię ponad wszystkie narody”. Już wcześniej uczynił ich ludem szczególnym, zawierając z nimi przymierze (Księga Powtórzonego Prawa 26:19). Miał jeszcze bardziej umocnić ich pozycję przez doczesną pomyślność, jeśli nie zniszczyliby tego zaszczytu własnym grzechem. Ich znaczenie wśród narodów miało wynikać z dwóch rzeczy: bogactwa i siły. O bogactwie mówi Księga Powtórzonego Prawa 28:12: mieli pożyczać wielu narodom i sami nie potrzebować pożyczek. Dawałoby im to wielki wpływ, bo pożyczkobiorca jest sługą pożyczkodawcy. Może to również wskazywać na handel, w którym więcej towarów wywozi się za granicę, niż sprowadza.

O ich sile mówi Księga Powtórzonego Prawa 28:13. Pan miał uczynić ich głową i dać im władzę nad sąsiadami, tak aby inni szukali u nich wskazówek, płacili im daninę i powierzali im rozstrzyganie sporów. Każdy snop miał się kłaniać ich snopowi, a ich znaczenie miało być tak wielkie, że ludy ziemi będą się ich bać (Księga Powtórzonego Prawa 28:10). Oznaczało to, że uznają ich prawdziwą wielkość i niechętnie będą sobie z nich robić wrogów. Rozwój religii pośród nich i Boże błogosławieństwo miały uczynić ich silnymi i budzącymi respekt w oczach sąsiednich narodów, niczym wojsko ze sztandarami.

Po szóste, mieli pokonywać wrogów i odnosić powodzenie we wszystkich wojnach.

Gdyby ktoś ośmielił się wystąpić przeciwko nim, uciskać ich lub wtargnąć do ich kraju, sam narażałby się na niebezpieczeństwo. Z pewnością miał paść przed nimi (Księga Powtórzonego Prawa 28:7). Wróg mógł zgromadzić się z jednej strony, w pełnej gotowości do walki, lecz miał zostać rozproszony na wszystkie strony i uciekać siedmioma drogami, każdy ratując własne życie.

Uczymy się stąd, jeśli tylko zechcemy w to uwierzyć, że pobożność i oddanie Bogu najlepiej sprzyjają doczesnej pomyślności. W Nowym Testamencie obietnice dotyczące dóbr tego świata nie zajmują tak wiele miejsca jak w Starym Testamencie. Jezus dał nam jednak swoje słowo, któremu możemy bezpiecznie zaufać: jeśli będziemy najpierw szukać Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, wszystko inne zostanie nam dane w takim zakresie, jaki uzna za właściwy Jego doskonała mądrość (Ewangelia Mateusza 6:33). Czegóż więcej można pragnąć?

Obiecano też, że Boża łaska uczyni ich ludem świętym i umocni ich w świętości (Księga Powtórzonego Prawa 28:9). Skoro Bóg zawarł z nimi przymierze, miał ich w nim zachować. Jeśli korzystali ze środków, które im dał, by pozostać wiernymi, miał udzielać im łaski potrzebnej do wytrwania, tak aby od Niego nie odstąpili. Tych, którzy szczerze dążą do świętości, Bóg w niej umocni, bo ma moc tego dokonać (List do Rzymian 16:25).

Kto jest święty, pozostanie święty. Tych zaś, których Bóg umacnia w świętości, utwierdza także jako swój lud. Dopóki trzymamy się blisko Boga, On nas nie opuści. Niezachwiana wierność religii miała umocnić również ich dobre imię (Księga Powtórzonego Prawa 28:10). Wszystkie narody ziemi miały widzieć i przyznawać, że są nazwani imieniem Pana. Mieli być znani jako lud cieszący się szczególną wartością i chwałą oraz szczególną opieką i przychylnością wielkiego Boga. Inni mieli się przekonać, że lud nazwany imieniem Pana jest najszczęśliwszym ludem na ziemi, nawet jeśli ich wrogowie musieli to przyznać.

Ci, których darzy przychylnością niebo, są naprawdę wielcy, a z czasem stanie się to widoczne. Jeśli nie w tym świecie, to w dniu, w którym Chrystus wyzna przed ludźmi i aniołami tych, którzy teraz wyznają Jego, i okaże im zaszczyt, którym pragnie ich obdarzyć.