Księga Powtórzonego Prawa 17:1 – znaczenie i zastosowanie

To prawo miało chronić cześć należną Bogu: nie wolno było składać Mu w ofierze żadnego zwierzęcia z jakąkolwiek skazą (Księga Powtórzonego Prawa 17:1). Pismo Święte wielokrotnie przypomina, że nie należy składać w ofierze niczego, co ma wadę — widoczną albo ukrytą, taką jak choroba czy osłabienie. Taka ofiara obraża Boga. Bóg jest najwyższy i najlepszy, dlatego to, co Mu ofiarowujemy, powinno być najlepsze w swoim rodzaju.

Miało to szczególne znaczenie w przypadku ofiar składanych w czasach Starego Testamentu, ponieważ wskazywały one na Chrystusa, Baranka bez skazy (Pierwszy List Piotra 1:19). Jezus był doskonale czysty, wolny od grzechu i od wszelkiego jego śladu. W późniejszym okresie dziejów Izraela, gdy niewola babilońska odwiodła lud od bałwochwalstwa, Izraelici nadal byli ganieni za łamanie tego prawa: składali w ofierze zwierzęta ślepe, kulawe i chore (Księga Malachiasza 1:8).

Prawo to określało także karę dla tych, którzy oddawali cześć fałszywym bogom. W 13. rozdziale zwodzenie innych ku bałwochwalstwu uznano za przestępstwo zagrożone karą śmierci. Tutaj równie poważnie potraktowano poddanie się temu zwiedzeniu. Gdy niewidomy prowadzi niewidomego, obaj wpadają do dołu. Bóg chciał, by ludzie bali się tego grzechu, dlatego ustanowił wobec niego tak surowe prawa. Chciał też powstrzymać od niego innych, nawet gdyby nie dało się ich przekonać w żaden inny sposób.

Przestępstwem było służenie innym bogom i oddawanie im czci (Księga Powtórzonego Prawa 17:3). Prawo wymienia szczególnie najdawniejszą i najbardziej pociągającą formę bałwochwalstwa: oddawanie czci słońcu, księżycowi i gwiazdom. Skoro było to tak obrzydliwe dla Boga, równie złe było oddawanie czci posągom, rzeźbionym wizerunkom, a nawet stworzeniom uznawanym za mało znaczące. Bóg tego nie nakazał. Wielokrotnie tego zakazywał i to samo powinno wystarczyć. W oddawaniu Bogu czci Jego nakaz jest naszą regułą i podstawą.

Grzech ten jest zły w oczach Boga, nawet jeśli ludzie dobrze go ukrywają (Księga Powtórzonego Prawa 17:2). Bóg go widzi, a żadne sprytne usprawiedliwienie nie sprawi, że go zaaprobuje. To bardzo poważny grzech i największa zniewaga, jaką można wyrządzić Wszechmogącemu Bogu. Jest również złamaniem przymierza. Bóg wybrał Izraelitów na swój szczególny lud pod warunkiem, że będą oddawać cześć wyłącznie Jemu. Gdy oddali innemu bogu cześć należną tylko Bogu, złamali przymierze i utracili związane z nim błogosławieństwa.

Tekst nazywa bałwochwalstwo obrzydliwością w Izraelu (Księga Powtórzonego Prawa 17:4). Było ono złe wszędzie, ale szczególnie odrażające wśród Izraelitów, którzy otrzymali tak jasne poznanie jedynego prawdziwego i żywego Boga. Ich grzech był większy, ponieważ otrzymali większe światło.

Jeśli ktoś, kobieta lub mężczyzna, był podejrzany o służenie innym bogom, należało zbadać tę sprawę (Księga Powtórzonego Prawa 17:4). Prawda mogła nie być od razu jasna, ale dalsze dochodzenie mogło ją ujawnić. Jeśli udało się ją ustalić, winny nie mógł pozostać bezkarny. Już samo badanie sprawy miało uczyć cały naród lęku przed takim złem.

Nikogo nie wolno było jednak ukarać bez mocnych dowodów (Księga Powtórzonego Prawa 17:6). Choć przestępstwo było bardzo złe i niebezpieczne, nie należało nikogo karać bez wiarygodnego świadectwa co najmniej dwóch osób. Nie wolno było pod pozorem oddawania czci Bogu krzywdzić niewinnego człowieka. Zasada dwóch świadków w sprawie zagrożonej karą śmierci została podana już wcześniej (Księga Liczb 35:30), a Jezus ponownie się na nią powołał (Ewangelia Mateusza 18:16).

Jeśli oskarżenie zostało udowodnione, karą była śmierć przez ukamienowanie, niezależnie od tego, czy winny był mężczyzną, czy kobietą (Księga Powtórzonego Prawa 17:5). Bycie kobietą nie stanowiło usprawiedliwienia. Egzekucja miała odbywać się przy bramie miasta, aby hańba była publiczna, a przestroga widoczna dla wszystkich. Pierwsze kamienie mieli rzucić świadkowie. W ten sposób potwierdzali swoje zeznania i przyjmowali na siebie poważną odpowiedzialność za śmierć skazanego, jeśli zeznali fałszywie.

Potem do egzekucji mieli przyłączyć się wszyscy ludzie. W ten sposób okazywali odrazę do grzechu i usuwali zło spośród siebie, zgodnie z wcześniejszym nakazem (Księga Powtórzonego Prawa 13:9).