Księga Powtórzonego Prawa 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg na cztery sposoby pokazał, że pojednał się z Izraelem i uczynił go prawdziwie wielkim i szczęśliwym. W każdym z tych przypadków Jego dobroć sprawiła, że porażka ludu stała się jeszcze wyraźniejszym świadectwem Jego miłosierdzia.

Po pierwsze, dał Izraelitom swoje prawo, zapisane jako trwały znak Jego przychylności. Pierwsze kamienne tablice zostały rozbite, ponieważ Izrael złamał przykazania, a Bóg mógł sprawiedliwie zerwać przymierze. Gdy jednak ustał Jego gniew, tablice zostały odnowione (Księga Powtórzonego Prawa 10:1; Księga Powtórzonego Prawa 10:2). Prawo Boże ma swoje miejsce w naszym pojednaniu z Nim i jest najlepszą rękojmią szczęścia, które w Nim znajdujemy. Mojżesz miał sam wyciosać tablice, ponieważ prawo przygotowuje serce na łaskę, przekonując je o grzechu i ucząc pokory, ale tylko łaska może zapisać prawo w sercu.

Mojżesz sporządził też skrzynię z drewna akacjowego (Księga Powtórzonego Prawa 10:3), prostą skrzynię, w której najprawdopodobniej później przechowywano tablice. Księga Wyjścia podaje, że wykonał ją Besaleel (Księga Wyjścia 37:1), ponieważ to on później ją dokończył i pokrył złotem. Można też powiedzieć, że wykonał ją Mojżesz, ponieważ podczas drugiego wejścia na górę polecił Besaleelowi sporządzić skrzynię, zanim sam z niej zszedł. Warto zauważyć, że Bóg najpierw przekazał wskazówki dotyczące skrzyni (Księga Wyjścia 25:10), aby prawo miało bezpieczne miejsce. Bóg posyła swoje prawo i ewangelię do serc przygotowanych, by je przyjąć, niczym skrzynie. Chrystus jest Arką, w której nasze zbawienie jest teraz bezpieczne, aby nie zostało utracone, jak stało się to z pierwszym Adamem, gdy zależało od niego samego.

Zwróćmy też uwagę, co Bóg zapisał na dwóch tablicach: Dziesięć Przykazań, czyli dosłownie dziesięć słów (Księga Powtórzonego Prawa 10:4). Pokazuje to, jak wiele prawdy mieściło się w tak niewielkiej przestrzeni. Nie było to dziesięć tomów, lecz dziesięć słów. Był to ten sam zapis co wcześniej, dokładnie zgodny z tym, co Bóg wypowiedział na górze. Drugi zapis nie wymagał żadnej poprawki. Słowo zapisane jest w równym stopniu Słowem Bożym co to, które Bóg przekazywał przez swoich proroków.

Warto również zwrócić uwagę na troskę, z jaką się z nim obchodzono. Te dwie wyryte tablice starannie złożono w Arce i tam się znajdują, jak mówi Mojżesz, wskazując zapewne na przybytek (Księga Powtórzonego Prawa 10:5). To, co zostało mu powierzone, przekazał Izraelitom w czystej i pełnej postaci. Teraz oni mieli tego strzec, nawet narażając się na niebezpieczeństwo. To samo możemy powiedzieć następnemu pokoleniu: Bóg powierzył nam Biblie, szabaty, sakramenty i inne znaki swojej obecności i przychylności. Oto one. Przekazujemy je Wam (Drugi List do Tymoteusza 1:13; Drugi List do Tymoteusza 1:14).

Po drugie, Bóg prowadził Izraelitów ku Kanaanowi, choć w sercu zawracali ku Egiptowi, a On mógł pozwolić im ulec własnym upartym pragnieniom (Księga Powtórzonego Prawa 10:6; Księga Powtórzonego Prawa 10:7). Wyprowadził ich z suchej i jałowej pustyni do krainy rzek i wód. Niekiedy zaspokajał ich potrzeby w zwykłym biegu natury, a gdy to nie wystarczało, pomagał im cudami. Mimo to, gdy napotykali choćby niewielkie trudności, nie ufali Mu i narzekali (Księga Liczb 20:3–4).

Po trzecie, ustanowił wśród nich stałą służbę, która miała zajmować się sprawami świętymi. Gdy Mojżesz po raz drugi wszedł na górę albo niedługo potem, Bóg polecił mu oddzielić dla siebie i do bezpośredniej służby pokolenie Lewiego, ponieważ Lewici okazali gorliwość, występując przeciw czcicielom złotego cielca (Księga Powtórzonego Prawa 10:8; Księga Powtórzonego Prawa 10:9). Kehatyci nieśli Arkę. Oni i pozostali Lewici stawali przed Panem, by służyć w przybytku, a kapłani wywodzący się z tego pokolenia mieli błogosławić lud. Była to trwała zasada, obowiązująca już od prawie czterdziestu lat, aż do tamtego dnia. Bóg zapewnił też tej służbie ciągłość, dając Lewitom stałe utrzymanie, aby mogli wykonywać swoje zadania bez rozpraszających trosk. Pan był ich dziedzictwem.

Stała służba jest wielkim błogosławieństwem dla ludu i szczególnym znakiem Bożej przychylności. Ponieważ ci sami kapłani nie mogli żyć wiecznie, Bóg zatroszczył się o lud również przez zapewnienie następstwa. Mojżesz wspomina o tym w tym miejscu (Księga Powtórzonego Prawa 10:6). Gdy umarł Aaron, kapłaństwo nie skończyło się wraz z nim. Jego syn Eleazar objął jego miejsce i opiekował się Arką, w której bezpiecznie przechowywano kamienne tablice, te cenne kamienie. Tam się znajdowały, a on sprawował nad nimi pieczę. Pod Prawem służba trwała w ustalonym porządku, związanym z konkretnym pokoleniem i rodem. Natomiast pod ewangelią, gdy Duch jest wylewany obficiej i z większą mocą, służba trwa dzięki Jego działaniu w sercach ludzi. W każdym pokoleniu przygotowuje On niektórych do tej służby i pobudza ich do niej, aby imię Izraela nie zostało wymazane.

Po czwarte, Bóg przyjął Mojżesza jako orędownika Izraelitów, czyli tego, który wstawiał się za nimi przed Bogiem, i z tego powodu ustanowił go ich władcą i przywódcą (Księga Powtórzonego Prawa 10:10–11). „Pan mnie wysłuchał i powiedział: «Idź na czele ludu»”. Dla Izraela było błogosławieństwem mieć tak wiernego przyjaciela, lojalnego zarówno wobec Boga, który go ustanowił, jak i wobec ludu, dla którego został ustanowiony. Słuszne było, by ten, który przez modlitwę ocalił ich od zguby, miał również nad nimi władzę. Mojżesz zapowiadał w ten sposób Chrystusa, który zawsze żyje, by wstawiać się za nami, i ma wszelką władzę w niebie i na ziemi.